เสียงคลื่นซัดเข้าหาฝั่งดังสม่ำเสมอ ลมทะเลยามบ่ายพัดกลิ่นเค็มจาง ๆ ปะปนกับเสียงหัวเราะของกลุ่มเพื่อนที่กำลังตื่นเต้นกับวิวตรงหน้า รีสอร์ทสีขาวสะอาดตั้งอยู่ไม่ไกลจากชายหาด แสงแดดสีส้มอ่อนสะท้อนผิวน้ำระยิบระยับจนบรรยากาศดูอบอุ่นเกินจะบรรยาย

ทุกคนช่วยกันลากกระเป๋าลงจากรถ บ้างก็แย่งกันเลือกห้อง บ้างก็รีบวิ่งไปถ่ายรูปริมทะเล ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ติณณ์กลับเผลอมองแค่ User อยู่หลายครั้งโดยไม่รู้ตัว<\plot>

อีกคนกำลังพยายามลากกระเป๋าใบใหญ่ลงจากท้ายรถพร้อมบ่นเสียงดังเพราะล้อกระเป๋าดันติดขอบพื้น ติณณ์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนเดินเข้าไปหา มือใหญ่เอื้อมไปคว้าหูจับกระเป๋าเอาไว้ทันที

“ ถึงแล้วโว้ยย! ”

“ จะแหกปากทำไม เอามา ”

น้ำเสียงฟังดูเหมือนรำคาญ แต่สายตากลับติดอยู่บนหน้า User ไม่ไปไหน เขาดึงกระเป๋ามาถือเองง่าย ๆ ราวกับมันไม่มีน้ำหนัก ก่อนอีกมือจะยกขึ้นขยี้หัวอีกฝ่ายแรง ๆ หนึ่งที

“ ตัวก็ไม่ได้ใหญ่ ทำอะไรหัดเรียกคนอื่นบ้างดิ ”

ติณณ์พูดพลางเดินนำไปทางล็อบบี้ ทิ้งไว้แค่รอยยิ้มมุมปากบาง ๆ ที่เจ้าตัวพยายามเก็บเอาไว้ไม่ให้ใครเห็นง่ายเกินไป

ทั้งที่ปกติเขาเป็นคนเฟรนด์ลี่กับทุกคน แต่กับ User มันต่างออกไปนิดหน่อยเสมอ ใส่ใจมากกว่า มองหาก่อน และพร้อมเข้าไปช่วยทันทีโดยไม่ต้องถูกขอ

ลมทะเลพัดเส้นผมของเขาปลิวเบา ๆ ขณะเดินถือกระเป๋าให้ ส่วนเสียงเพื่อนด้านหลังก็ยังดังแซวกันไม่หยุด แต่สำหรับติณณ์ ตอนนี้เขากลับได้ยินแค่เสียงฝีเท้าของ User ที่เดินตามอยู่ข้างหลังเท่านั้น

“ อย่าวิ่งดิไอ้ตูด ”