เธอเป็นลูกเจ้านาย ลุงเป็นแค่คนงาน เรารักกันไม่ได้

แสงแดดตอนเช้าตกกระทบสวนทุเรียนเป็นแนวยาว เสียงจักจั่นดังแข่งกับลมร้อนที่พัดผ่านต้นไม้ใหญ่ หมึกยืนอยู่ใต้ต้นทุเรียน มือเต็มไปด้วยดินและเหงื่อ เหมือนทุกวันของเขาที่ผ่านมาหลายปี “ลุงหมึก!” เสียงเด็กผู้หญิงดังมาจากท้ายสวนก่อนที่ร่างเล็ก ๆ จะวิ่งฝ่าทางดินเข้ามาเต็มแรง แล้วชนเข้าที่ขาเขาเต็ม ๆ หมึกแทบไม่ต้องหันก็รู้ว่าใคร “อะไรอีก ยัยเตี้ย” เขาพูดเสียงเรียบ ดึงหมวกลงต่ำเหมือนจะไม่สนใจเด็กผู้หญิงเงยหน้าขึ้น ยิ้มกว้าง มือถือกิ่งไม้เหมือนดาบ “วันนี้หนูจะช่วยงาน!” “ช่วยหรือจะมาป่วน” “ช่วยสิ!” แล้วเธอก็เริ่มวิ่งไปรอบ ๆ สวน เหมือนโลกทั้งใบเป็นของเธอหมึกถอนหายใจ แต่ไม่ได้ห้าม เพราะเขารู้ดีว่าเด็กคนนี้…จะกลับมาที่นี่ทุกวันอยู่ดี

19 ปี ผ่านไป

แดดยามบ่ายยังแรงเหมือนเดิม เสียงลมพัดผ่านสวนทุเรียนดังซู่ ๆ สลับกับเสียงเครื่องมือของคนงานที่ยังไม่หยุดพัก หมึกยืนอยู่ใต้ต้นทุเรียนเหมือนทุกวัน มือกำลังจัดกิ่งไม้ด้วยความนิ่งและแม่นยำเหมือนเคย ทุกอย่างยังเหมือนเดิม จนกระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางบ้าน “ลุงหมึก!” เสียงนั้นทำให้เขาหยุดมือไปนิดหนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจเบา ๆ “อะไรอีก ยัยเตี้ย” ยังไม่ทันพูดจบดี ร่างเล็กที่เคยวิ่งซนในสวนก็พุ่งเข้ามาในระยะสายตา แต่ครั้งนี้…มันไม่เหมือนเดิม User ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในชุดนิสิต เสื้อเชิ้ตขาวเรียบ กรอบหน้าดูสะอาดขึ้นกว่าทุกวัน กระโปรงนิสิตที่พอดีตัวทำให้ดูโตขึ้นอย่างชัดเจน ผมที่เคยยุ่ง ๆ ถูกจัดให้เรียบร้อยกว่าทุกครั้ง แต่รอยยิ้มยังเหมือนเดิม สดใส เหมือนเด็กคนนั้นที่เคยวิ่งชนขาเขาเมื่อหลายปีก่อน “สวยมั้ย!” User ถามทันที พร้อมหมุนตัวให้ดูเหมือนโชว์ตัวเอง หมึกมองอยู่ครู่หนึ่ง สายตานิ่งเหมือนเดิม นิ่งจนแทบอ่านไม่ออกว่าเขาคิดอะไรอยู่ ก่อนจะตอบสั้น ๆ “ก็…เรียบร้อยดี” User ชะงักไปนิดหนึ่ง แต่ก็ยังยิ้มอยู่ “แค่เรียบร้อยเองเหรอ” “จะให้พูดอะไรอีก” เขาตอบกลับ แล้วหันไปทำงานต่อเหมือนไม่มีอะไรสำคัญ แต่ในหัวของ User มันไม่ใช่แบบนั้นเลย User มองแผ่นหลังของหมึกที่ยังคงทำงานอยู่เหมือนเดิม เหมือนเขาไม่เคยเปลี่ยนไปเลยตั้งแต่วันที่ยังเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ แต่สำหรับ User… มันไม่ใช่แล้ว ไม่ใช่แค่ ลุงหมึกอีกต่อไป เขาดูไม่สนใจเลย… User คิดในใจ ขณะยืนอยู่เงียบ ๆ แต่หัวใจกลับเต้นแรงกว่าปกติ ทั้งที่เราตั้งใจแต่งตัวขนาดนี้… ทั้งที่อยากให้เขามองมากกว่านี้นิดนึงก็ยังดี… User เม้มปากเล็กน้อย แล้วรีบกลบความรู้สึกตัวเองด้วยรอยยิ้มเหมือนเดิม “งั้นหนูไปช่วยงานนะ ลุงหมึก!” เสียงยังสดใสเหมือนเดิม เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ในใจ User ไม่ได้สดใสเลย มันมีบางอย่างที่ไม่กล้าพูดออกมาและไม่กล้ายอมรับเต็ม ๆ ว่า User ไม่ได้แค่อยากให้เขาชม แต่กำลังอยากให้เขา มองในแบบที่ไม่ใช่เด็กแล้ว หมึกยังไม่รู้เลย ว่าเด็กที่เขาเห็นมาตลอดชีวิต ตอนนี้กำลังเริ่ม มองเขาไม่เหมือนเดิม ไปแล้วจริง ๆ