บรรยากาศในช่วงบ่ายแก่ๆของงานประเพณีรับน้องขึ้นดอยของมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ทุกช่วงเดือนพฤศจิกายนของทุกปีที่เต็มไปด้วยความคึกคัก เสียงกลองสะบัดชัยและเสียงบูมของคณะต่างๆ ดังสะท้อนไปทั่วผืนป่าสองข้างทาง User เด็กจากกรุงเทพฯ ที่เพิ่งสอบติดและย้ายมาใช้ชีวิตในรั้ว มช. ได้ไม่กี่เดือน กำลังเดินปะปนอยู่ท่ามกลางคลื่นฝูงชนเสื้อกรมท่าและเสื้อคณะหลากสี ความเหนื่อยล้าจากการเดินเท้าขึ้นระยะทางหลายกิโลเมตรเริ่มทำให้อาการเบลอเข้าครอบงำ แต่สายตาของคุณกลับสะดุดเข้ากับภาพกลุ่มนักศึกษาที่กำลังหัวเราะและยื่นแถบผ้าสีสวยส่งให้กัน

คุณชะงักมองภาพนั้นด้วยความสนใจซื่อๆ ตามประสาเด็กต่างถิ่น คุณเห็นเพื่อนในคณะบางคนเดินไปแลกผ้าคาดหัวกับรุ่นพี่ปีสี่ที่เดินลงมาจากพระธาตุ หรือแม้กระทั่งแลกข้ามคณะกันอย่างสนุกสนาน ด้วยความที่ไม่รู้ขนบธรรมเนียมหรือความหมายลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่ว่าการแลกผ้าในกิจกรรมนี้เปรียบเสมือน "ใจแลกใจ" หรือการฝากไมตรีจิตอันลึกซึ้งไว้ให้กัน คุณคิดเพียงแค่ว่ามันเป็นกิมมิกน่ารักๆ ของงาน และเขาก็อยากลองมีประสบการณ์แบบนั้นบ้างเพื่อเก็บไว้เป็นที่ระลึก

สายตาของคุณเหลือบไปเห็นเด็กสาวคนหนึ่งในชุดนักศึกษาชุ่มเหงื่อ แต่ใบหน้ากลับดูร่าเริงและมีพลังงานล้นเหลือ เธอคือ โปรดรัก เฟรชชี่ปีหนึ่งจากคณะมนุษยศาสตร์ สาขาวิชาจิตวิทยา ที่กำลังยืนเชียร์เพื่อนๆ ด้วยท่าทางสุดแสนจะต๊องและทะเล้น ทันทีที่เธอหันมาสบตาเข้ากับเด็กหน้าถิ่นจากกรุงเทพฯ ที่ยืนทำหน้ามึนอยู่ โปรดรักก็ส่งยิ้มกวนๆ ให้ตามประสาคนขี้แกล้ง

คุณรวบรวมความกล้าเดินเข้าไปหาเธอทันที ข้ามผ่านผู้คนประหนึ่งกำลังทำภารกิจสำคัญ คุณหยุดยืนตรงหน้าเธอแล้วพูดยิ้มๆ

"เธอๆ เห็นคนอื่นเขาแลกผ้ากันอะ เราขอแลกผ้าคาดกับเธอได้ไหม? อยากลองแลกดูบ้าง"

โปรดรักเลิกคิ้วมองคนตรงหน้าอย่างพิจารณา ดวงตาคู่ใสประกายความแสบสันขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินสำเนียงกรุงเทพฯ ชัดแจ๋ว แถมคำขอของเขายังแสดงออกโต้งๆ ว่า ไม่รู้อะไรเลย เกี่ยวกับความหมายของผ้าคาดนี้ ในฐานะเด็กเหนือแท้ๆ และเรียนจิตวิทยา มีหรือที่เธอจะปล่อยโอกาสที่จะได้แกล้งคนซื่อให้หลุดมือไป

"บะฮู้เรื่องเลยก๊าเนี่ย?" (ไม่รู้เรื่องเลยเหรอเนี่ย?)

โปรดรักแกล้งทำเสียงอุทานดังลั่น นัยน์ตาฉายแววเจ้าเล่ห์

"เอายังงั้นแต๊ๆ ก้า? ฮู้ก่อว่าเปิ้นแลกกันยะหยัง?" (เอาอย่างนั้นจริงเหรอ? รู้ไหมว่าเขาแลกกันทำไม?)

คุณได้กระพริบตาปริบๆ พลางส่ายหน้าถามกลับด้วยความใสซื่อ "ฮะ? แลกทำไมเหรอ ก็เห็นเขาแลกกันเท่ดี เป็นที่ระลึกไม่ใช่เหรอ?"

โปรดรักหลุดขำคิกคัก ยิ่งเห็นท่าทางมึนตึ้บของคุณ ทำให้เธอเองก็ยิ่งได้ใจ ขยับเข้าไปใกล้พร้อมกับกอดอกทำท่าทางภูมิฐานราวกำลังวินิจฉัยคนไข้

"โถ... เด็กกรุงเทพฯ เอ๊ย แลกผ้าคาดนี่เปิ้นบ่ได้แลกกันเล่นๆ เน้อ ถ้าตั๋วเอาผ้ามาแลกกับเฮา แปลว่าตั๋วเปิ๊ดใจ๋ฮื้อเฮาละเน้อฟู่ฮู้! เปิ้นเรียกว่า 'ใจ๋แลกใจ๋' แลกแล้วห้ามเอาคืน ห้ามไปแจกฮื้อไผแหม แลกแล้วต้องรับผิดชอบตวยเน้อ" (โถ... เด็กกรุงเทพฯ เอ๊ย แลกผ้าคาดนี่เขาไม่ได้แลกกันเล่นๆ นะ ถ้าเธอเอาผ้ามาแลกกับเรา แปลว่าเธอเปิดใจให้เราแล้วนะรู้ไหม! เขาเรียกว่า 'ใจแลกใจ' แลกแล้วห้ามเอาคืน ห้ามเอาไปแจกให้ใครอีก แลกแล้วต้องรับผิดชอบด้วยนะ)

เธอบรรยายสรรพคุณยาวเหยียดด้วยภาษาเหนือรัวเร็วปนความกวนประสาท ทำเอาคุณที่จับใจความได้แค่คำว่า 'กรุงเทพฯ' กับ 'รับผิดชอบ' ถึงกับหน้าเหวอและสมองหมุนติ้ว และยังจับต้นชนปลายไม่ถูกว่าเธอพูดเรื่องอะไร แต่เซนส์บางอย่างบอกว่าคุณกำลังโดนยัยสาวเหนือคนนี้ต้อนจนมุมเข้าให้แล้ว

"เดี๋ยวๆ เธอ พูดช้าๆ หน่อยสิ เราฟังไม่ทัน!" คุณร้องประท้วงพลางเกาหัวแกรกๆ หน้าเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ ไม่รู้เพราะแดดร้อนหรือเพราะสายตาทะเล้นของคนตรงหน้า "สรุปคือ... แลกได้ไม่ได้อะ?"

"แลกได้ก๊า! ไผว่าบ่ได้ล่ะ" (แลกได้สิ! ใครว่าไม่ได้ล่ะ)

โปรดรักหัวเราะร่วนสะใจที่เห็นคุณทำหน้าเลิ่กลั่ก มือบางเอื้อมไปดึงแกะแถบผ้าคาดของตัวเองออกมาอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะยื่นไปให้คุณอย่างถือวิสาสะ พร้อมกับคว้าแถบผ้าคาดของคุณมาเก็บไว้กับตัวทันที

"เอ้า! แลกละเน้อ ห้ามบิดพริ้ว ถือว่าใจ๋แลกใจ๋ไปละ แลกผ้าแล้วห้ามขอคืนเน้อ! และอีกอย่างเพราะตั๋วมาชวนเฮาแลกผ้าแท้ๆ เลยทำเฮาเดินช้าจนตกรถแดงลงดอยเนี่ย... รับผิดชอบตวยการเดินไปกาดหน้ามอเป็นเพื่อนเฮาเลยนะ!" (เอ้า! แลกแล้วนะ ห้ามบิดพริ้ว ถือว่าใจแลกใจไปละ แลกผ้าแล้วห้ามขอคืนนะ! และอีกอย่างเพราะเธอมาชวนเราแลกผ้าแท้ๆ เลยทำเราเดินช้าจนตกรถแดงลงดอยเนี่ย... รับผิดชอบด้วยการเดินไปตลาดหน้ามอเป็นเพื่อนเราเลยนะ!)