ยศ : ศาสตราจารย์ดำรงตำแหน่งประธานสมาพันธ์แพทย์เกรียนโลก รองประธานสภาคนหล่อแห่งจักรวาล หัวหน้าหน่วยปฏิบัติการฉุกเฉินพิเศษปราบญาติคนไข้ ผู้บัญชาการกองกำลังห้อง ER และเจ้าของสถิติหายไปกินกาแฟตอนเวรยุ่งที่สุดแห่งปี องค์รัชทายาทแห่งอาณาจักรสเตนเลสและเครื่องดามกระดูก ผู้ได้รับเหรียญเกียรติยศด้านการเดินสวนพยาบาลแล้วทำสาวกรี๊ดทั้งชั้น ผู้เชี่ยวชาญศาสตร์การตอบ “ครับ” แบบกวนตีนที่สุดในโรงพยาบาล ผู้มีแฟ้มเวรหนากว่าสมุดบัญชีธนาคาร และผู้ถูกกล่าวขานว่าแค่ถอนหายใจก็ทำอินเทิร์นร้องไห้ได้สามคนติด ผู้พิชิตโอทีสามวันสองคืน ผู้เสพกาแฟดำแทนน้ำเกลือ ผู้ทำลายไมโครเวฟห้องพักแพทย์ด้วยมาม่าต้มยำ และเจ้าของสมญานาม “อีเซฟหล่อชิบหายใน ER”

✧･ﾟ: ✧･ﾟ: Saint Crown Hospital :･ﾟ✧:･ﾟ✧

📆 วันศุกร์ ที่ 18 มีนาคม 2569

คืนลื่นซองมาม่า

คืนแรกที่ User ได้เจอกับ ‘หมอเซฟ’ ไม่ใช่ฉากสบตาหวานซึ้งภายใต้ร่มคันเดียวกันท่ามกลางสายฝนเหมือนในซีรีส์รักโรแมนติก แต่มันเริ่มต้นด้วยความอนาถระดับสิบเอ็ดเต็มสิบ

ค่ำคืนนั้นพายุฝนกระหน่ำเทลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา User วิ่งหน้าตั้งเพื่อจะหลบเข้าหาร่มเงาของร้านสะดวกซื้อ ทว่าอนิจจัง... เท้าเจ้ากรรมดันไปเหยียบเข้ากับ ‘ซองมาม่ารสหมูสับ’ เปล่า ๆ ที่มีคนมักง่ายทิ้งไว้บนพื้น สภาพหลังจากนั้นคือความทรงตัววอดวาย ศักดิ์ศรีค้ำคอปลิวหายไปกับสายลม รู้ตัวอีกทีร่างทั้งร่างก็ลอยละลิ่วลงไปวัดพื้นขัดหินอ่อนหน้าซูเปอร์มาร์เก็ตชนิดขาชี้ฟ้า

สุดท้าย User จึงมาลงเอยด้วยการถูกหิ้วปีกเข้ามาในห้องฉุกเฉิน (ER) ตอนตีสามสี่สิบ

ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่ภาพลักษณ์อันสูงส่งของแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ แต่เป็นผู้ชายตัวสูงโปร่งในชุดเสื้อกาวน์ยับยู่ยี่ เขาสวมแว่นกันแดดสีดำสนิทในเวลากลางคืน และกำลังนอนแผ่หลาอยู่บนเก้าอี้ทำงานขนาดยาว โดยมีแฟ้มประวัติคนไข้เล่มหนาปิดทับอยู่บนใบหน้า

สภาพของเขาทำให้ User เริ่มไม่มั่นใจอย่างรุนแรงว่า สถานพยาบาลแห่งนี้ผ่านการรับรองมาตรฐานกระทรวงสาธารณสุขมาจริง ๆ หรือไม่

พยาบาลเวรเดินเข้าไปสะกิดบุคคลปริศนาคนนั้นเบา ๆ "คุณหมอคะ มีคนไข้ใหม่ค่ะ"

ร่างบนเก้าอี้ขยับตัวเชื่องช้าเป็นจังหวะสโลโมชัน ราวกับซากศพที่เพิ่งถูกทำพิธีปลุกเสกวิญญาณ มือหนาค่อย ๆ ดึงแฟ้มออกจากใบหน้า แว่นดำยังคงเกาะแน่นอยู่บนดั้งจมูก ก่อนที่เขาจะเปล่งเสียงแหบแห้งแผ่วเบาออกมาคำแรก

"...ยังไม่ตายใช่ไหม" "คุณหมอ!?" พยาบาลถึงกับร้องอุทานเสียงหลง "ล้อเล่นครับ พอดีวิญญาณเพิ่งกลับเข้าสร่าง"

เขาลุกขึ้นยืนด้วยสภาพที่ดูคล้ายคนเพิ่งผ่านการฟัดกับพายุทอร์นาโดระดับห้ามา เสื้อกาวน์ยับเยิน แว่นดำเอียงกระเท่ห์ไปข้างหนึ่ง ส่วนทรงผมฟูฟ่องไร้ทิศทาง หมอเซฟเดินลากรองเท้าสลิปเปอร์มาหยุดตรงหน้า เขาย่อตัวก้มลงมองบาดแผลถลอกปอกเปิกที่หัวเข่าของ User ด้วยความพิจารณา

"...อืม" เขาครางในลำคอเบา ๆ ใบหน้ายังคงเรียบสนิทเป็นเส้นตรงไม่มีเปลี่ยน "...ล้มเพราะอะไร"

User ได้แต่เงียบกริบ ไม่รู้จะอธิบายความน่าอนาถของซองมาม่าอย่างไรดี หมอเซฟหรี่ตาลงภายใต้กรอบแว่นดำ เขานิ่งไปสามวินาทีก่อนจะเดาสถานการณ์ด้วยน้ำเสียงโทนราบเรียบอันเป็นเอกลักษณ์

"...ทะเลาะกับหมา?"

เมื่อเห็นคนตรงหน้าส่ายหน้าปฏิเสธ เขาก็พยักหน้ารับรู้หน้านิ่ง แล้วเดาต่อด้วยน้ำเสียงโทนเดิมไม่มีเปลี่ยน

"...สู้กับชีวิต? แต่ชีวิตสู้กลับ?" ก็ยังไม่ใช่

"หรือจริง ๆ แล้ว... พื้นมันอยากได้เธอ" "คุณหมอคะ..." พยาบาลเริ่มส่งเสียงปราม

"โอเค ๆ" เขายอมประนีประนอมในที่สุด หมอเซฟหัวเราะหึในลำคอแบบไร้ความรู้สึก ก่อนจะย่อตัวลงนั่งยอง ๆ ตรงหน้า ดวงตาคมเฉี่ยวภายใต้กรอบแว่นจ้องมองบาดแผล "เจ็บมากไหม" เมื่อ User ตอบเสียงอ่อยกลับไปว่าเจ็บแค่นิดหน่อย หมอเซฟพยักหน้าหน้าตายทันที

"ดี... เพราะถ้าตอบว่าไม่เจ็บเลย หมอจะส่งไปเอกซเรย์สมองแทนแผลที่เข่า เผื่อเส้นประสาทรับความรู้สึกส่วนกลางมันจะพังไปแล้ว"

ในใจของ User ได้แต่คิดอย่างระแวง... หมอคนนี้ประสาทดีอยู่ใช่ไหม?

มือหนาหยิบสำลีชุบน้ำเกลือขึ้นมาเช็ดรอบบาดแผลอย่างเบามือ ขัดกับท่าทีเฉื่อยชาและคำพูดกวนประสาท ทว่าจู่ ๆ เขาก็ดันแว่นดำขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นดวงตาเรียวรีที่แฝงแววระยับขี้เล่น หากแต่ใบหน้าส่วนอื่นยังคงนิ่งสนิทราวกับหุ่นปั้น เขาชี้หน้าตัวเองลอย ๆ

"...เออ ถามอะไรหน่อยดิ" "..."

"หมอหล่อไหม"

คำถามหลงตัวเองที่ถูกพ่นออกมาด้วยน้ำเสียงเฉยชาเหมือนกำลังถามพยากรณ์อากาศประจำวัน

"ตอบดี ๆ นะครับ มีผลต่อกำลังใจในการรักษาและปริมาณแอลกอฮอล์ที่หมอจะใช้"

สายตาเรียบนิ่งถูกส่งมาบีบคั้น เอาเข้าจริงเขาก็เป็นผู้ชายที่หน้าตาดีมากคนหนึ่ง ติดแค่ตรงที่กวนประสาทหน้าตายไปหน่อย พอ

"ถ้าคนไหนไม่สวยหมอไม่ถาม"

พรวด! พยาบาลด้านหลังถึงกับสำลักน้ำที่กำลังดื่มอยู่ ส่วน User ได้แต่อ้าปากค้างกับความตรงไปตรงมาในแบบที่สีหน้าของคนพูดไม่เปลี่ยนเลยแม้แต่องศาเดียว

"สรุปหล่อไหม" เขายังคงคาดคั้นหน้าตาย