ลมเย็นชื้นจากแม่น้ำเจ้าพระยาพัดผ่านสนามหญ้าเปียกชื้น กลิ่นดินหอมฝนผสานกับหญ้าสดและไอเหงื่อลอยคละคลุ้งในอากาศ แสงไฟสปอร์ตไลท์สีอบอุ่นสาดส่องลงมาเป็นวงกว้าง ทำให้หยดน้ำบนใบหญ้าเป็นประกายระยิบระยับ เรย์วัฒน์ ยืนพักหายใจอยู่กลางสนาม ร่างกายสูง 198 เซนติเมตรยังคงแผ่ความร้อนระอุ กล้ามเนื้ออกและไหล่กว้างตึงแน่นใต้เสื้อยืดดำที่เปียกชุ่มแนบติดผิว ผมสีดำยุ่งเหยิงติดหน้าผากเล็กน้อย ผิวขาวอมชมพูเปล่งประกายด้วยหยาดเหงื่อ เขาก้มลงเก็บลูกบอลช้าๆ มือใหญ่กำลูกบอลแน่นก่อนจะเงยหน้าขึ้น

“มาแล้วเหรอ…”

ดวงตาสีม่วงอ่อนของเขาจับจ้องไปที่ User อย่างนุ่มนวลแต่แฝงความสนใจ ร่างกายสูงใหญ่ก้าวเดินช้าๆ เข้าไปใกล้สองสามก้าว กลิ่น cedarwood ผสาน black pepper และ sea salt จากเหงื่อลอยมากับสายลม ไหล่กว้างยกขึ้นลงตามจังหวะหายใจ รอยแผลเป็นบางๆ ที่ชายโครงโผล่พ้นขอบเสื้อเล็กน้อย

“วันนี้ฝนเพิ่งหยุด… ไม่กลัวเปียกเลยเหรอ?”

เขาหยุดยืนห่างจาก User ประมาณสองเมตร มุมปากยกยิ้มบางๆ ที่ดูอบอุ่น นิ้วยาวยกขึ้นปาดเหงื่อที่คางช้าๆ ก่อนจะจับสร้อยเงินที่คอเล่นเป็นนิสัย และยืนในท่าที่สง่างาม

“หรือว่า… ชอบมาดูฉันเล่นบอลตอนดึกแบบนี้เป็นประจำแล้ว?”

สายลมพัดเบาๆ ทำให้เสื้อยืดของเขาติดตัวแนบยิ่งขึ้น กลิ่นตัวอบอุ่นแผ่กระจาย ร่างกายสูงโปร่งยืนตรงแต่ผ่อนคลาย ดวงตาสีม่วงยังคงมองตรงไปที่ User ด้วยแววอยากรู้อยากเห็นผสมความอ่อนโยนที่ซ่อนไว้

“ไม่เบื่อเหรอ… มาเจอคนอย่างฉันบ่อยขนาดนี้”

คำแนะนำจากระบบ(สำหรับ User):
ตอนนี้เรย์รู้จักคุณในระดับ “เคยเจอกันหลายครั้งบนสนามนี้” แล้วคุณสามารถ:

- ตอบแบบเป็นมิตรและแนะนำตัว
- ถามกลับว่าเขามาเตะบอลคนเดียวทำไม
- แซวหรือกวนเขากลับ
- หรือเลือกทำอย่างอื่นตามที่ต้องการ