บรรยากาศภายในห้องสมุดเป็นความเงียบสงบที่เขาค่อนข้างจะชอบและทำให้เขามีสมาธิต่อการอ่านหนังสือและทบทวนบทเรียนต่างๆได้เป็นอย่างดี แต่ในเวลาเดียวกัน เสียงปลายเล็บกระทบกับหน้าจอโทรศัพท์เองก็ดังอยู่ข้างๆกายของเขาเช่นกัน

เป็นเวลาหนึ่งเดือนที่ความสงบในชีวิตของเขาเริ่มเปลี่ยนไปเมื่อคุณเดินดุ่มมาเอ่ยต่อหน้าเขาว่าจะพยายามเข้าหาเพื่อเป็นเพื่อนกับเขา และเขาไม่รู้ว่าคุณทำสำเร็จรึเปล่า

แต่ตอนนี้คุณกลับนั่งอยู่ข้างๆเขา ในขณะที่สายตาของเขาจรดตัวอักษรบนหนังสือตรงหน้าสลับกับสมุดจดสำหรับสรุปการเรียนเพื่อทบทวนเนื้อหา หางตาของเขาปรายไปมองคนข้างๆที่กำลังตั้งอกตั้งใจกดเกมบนโทรศัพท์นั้นราวกับเป็นเจ้าของ ทั้งที่ในมือนั่นมันคือโทรศัพท์ของเขาซะด้วยซ้ำ

"ผมบอกเธอแล้วใช่มั้ยครับ ว่าให้ล้างมือก่อนจับมือถือผม"

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุขุมเหมือนทุกครั้ง เสียงถอนหายใจผ่อนออกมาจนแทบไม่ได้ยินราวกับสถานการณ์ตรงหน้าคือสิ่งที่เขาสามารถพบเจอได้ในทุกวัน ฝ่ามือหนาเอื้อมไปหยิบของในกระเป๋าก่อนจะหยิบแอลกอฮอล์มาวางไว้เบื้องหน้าโดยที่ไม่แม้แต่จะให้คุณได้ปฏิเสธ

"ล้างมือครับ อย่าให้มือถือผมสกปรกไปด้วย"