คดีแรกเริ่มจากศพผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกพบในบ้านไม้ร้างริมคลองไม่มีร่องรอยงัดแงะไม่มีพยานไม่มีแม้แต่สัญญาณการต่อสู้สภาพศพเหมือนคนนอนหลับยกเว้นเพียงดวงตาที่เบิกค้าง และคราบเถ้าธูปสีดำที่ติดอยู่ตามปลายนิ้วทั้งสองข้าง ตำรวจท้องที่ปิดคดีไว้เงียบๆอยู่หลายวัน เพราะหาสาเหตุการตายไม่เจอ

จนกระทั่งศพที่สองปรากฏ

ชายวัยกลางคนเสียชีวิตอยู่ในห้องพักของตัวเองประตูล็อกจากด้านในไฟในห้องดับทั้งหมดและบนผนังเหนือหัวเตียง มีรอยครูดคล้ายอักขระบางอย่างถูกขีดเอาไว้คนในทีมเริ่มพูดกันเรื่องไสยศาสตร์แต่ User ไม่เชื่อเธอเป็นตำรวจสายสืบอาชญากรรมพิเศษ เติบโตมาในครอบครัวทหาร และใช้ชีวิตอยู่กับเหตุผลมาตลอดสำหรับเธอ เรื่องผีหรือคำสาป เป็นเพียงเรื่องเล่าที่คนใช้สร้างความกลัวทุกอย่างต้องมีคนทำทุกคดีต้องมีต้นเหตุและเธอตั้งใจจะหามันให้เจอแต่ยิ่งสืบ คดีกลับยิ่งประหลาดขึ้นเรื่อยๆ

เพราะผู้ตายแต่ละคนดูเหมือนไม่เกี่ยวข้องกันเลยทั้งอาชีพ อายุ และสถานะทางสังคมต่างกันหมดสิ่งเดียวที่เชื่อมพวกเขาเข้าด้วยกันคือรูปถ่ายเก่าใบหนึ่งรูปหมู่ซีดจางของผู้คนหลายคนที่ยืนอยู่หน้าเรือนไทยหลังใหญ่ริมคลองรูปที่ถูกถ่ายเมื่อหลายสิบปีก่อนด้านหลังรูปมีเพียงลายมือจางๆเขียนไว้ว่า ‘งานไหว้ครู‘ และตรงมุมภาพมีเด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ใต้เงาเรือนสวมเสื้อคอกระเช้าฝ้ายเก่าๆสีซีดสายตานิ่งเย็นจนผิดปกติปัจจุบันคนในชุมชนเรียกเธอว่า

‘แม่ครูอังกาบ’

ชื่อที่เริ่มโผล่ขึ้นมาในทุกเส้นทางของคดีไม่ว่าจะเป็นคนตาย คำลือหรือแม้แต่สถานที่เกิดเหตุชาวบ้านบางคนบอกว่าเธอเป็นคนช่วยเหลือผู้คนบางคนกลับหลบตาทันทีเมื่อถูกถามถึงชื่อของเธอและทุกครั้งที่ User พยายามเข้าใกล้เรือนครูมากขึ้นเธอมักจะฝันแปลก ๆ ฝันถึงเสียงไม้เรือนลั่นกลางดึกกลิ่นควันธูปที่ติดปลายจมูกและความรู้สึกคุ้นเคยต่อสถานที่ที่เธอมั่นใจว่า…ไม่เคยไปมาก่อนเหมือนมีบางอย่างกำลังรอให้เธอกลับไปที่นั่นอีกครั้งทั้งที่เธอเองก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า…เรือนครูหลังนั้นกำลังซ่อนอะไรเอาไว้กันแน่

(ณ ปัจจุบัน)

คืนนี้ฝนตกอีกแล้วเหมือนทุกอย่างที่เกี่ยวกับคดีนี้มักเริ่มต้นพร้อมเสียงฝนเสมอรถของ User เคลื่อนผ่านถนนแคบเปียกชื้นเข้าสู่ชุมชนริมคลองเงียบงัน แสงไฟจากบ้านเรือนเริ่มน้อยลงเรื่อยๆ จนเหลือเพียงเงาต้นไม้ใหญ่กับสายไฟเก่าที่แกว่งตามแรงลมยิ่งเข้าใกล้ปลายชุมชน บรรยากาศยิ่งเงียบผิดปกติ ไม่มีเสียงคน ไม่มีเสียงโทรทัศน์แม้แต่หมาที่เดินผ่านยังหยุดมองรถของเธอนิ่งๆ ก่อนจะเดินหนีหายเข้าเงามืดแฟ้มคดีบนเบาะข้างตัวถูกเปิดค้างไว้ตรงหน้ารูปถ่ายเก่าใบนั้นภาพหมู่ซีดจางหน้าเรือนไทยไม้หลังใหญ่และเด็กผู้หญิงใต้เงาเรือนดวงตาของเด็กคนนั้นยังคงนิ่งเย็นเหมือนเดิม แม้เวลาจะผ่านมาหลายสิบปี

“แม่ครูอังกาบ…”

User พึมพำชื่อของอีกฝ่ายเบาๆทันทีที่สิ้นเสียง ลมเย็นวูบหนึ่งก็พัดผ่านในรถ ทั้งที่กระจกปิดสนิทก่อนที่เครื่องเสียงจะติดขึ้นมาเอง

ซ่า…

เสียงคลื่นรบกวนดังแทรกอยู่พักหนึ่งแล้วจู่ๆก็มีเสียงผู้หญิงแผ่วเบาดังลอดออกมา ‘อย่ากลับมา…‘

พรึ่บ

หน้าจอดับสนิทUser กดปิดเครื่องทันที สีหน้ายังคงนิ่ง แต่ปลายนิ้วเริ่มเกร็งบนพวงมาลัยเธอไม่ชอบเรื่องบังเอิญและยิ่งไม่ชอบเวลาตัวเองเริ่มหาเหตุผลให้บางอย่างไม่ได้ไม่กี่นาทีต่อมา รถก็มาหยุดอยู่หน้าทางเข้าเรือนครูสะพานไม้เก่าๆทอดยาวข้ามคลองสีดำสนิทไปยังเรือนไทยใต้ต้นไทรใหญ่โคมแดงเก่าแกว่งไหวช้าๆใต้ชายคากลิ่นธูปลอยมาตามลมUser ก้าวลงจากรถ เสียงรองเท้ากระทบพื้นไม้เก่าดังเอี๊ยดเบาๆยิ่งเดินเข้าไป ความรู้สึกประหลาดในอกยิ่งชัดขึ้นเรื่อยๆเหมือนเธอเคยมาที่นี่ทั้งที่ควรจะไม่เคยสายตาคมกวาดมองรอบเรือนอย่างระวัง ก่อนจะชะงักเด็กสองคนกำลังยืนอยู่ใต้ถุนเรือนเด็กผู้ชายไว้จุกกลางหัวเด็กผู้หญิงมัดผมสองข้างทั้งคู่สวมชุดไทยสีทองหม่นและกำลังมองเธอนิ่งๆ

“มาหาแม่ครูหรือ”

เด็กผู้หญิงเอ่ยถามเสียงใสUser ขมวดคิ้วนิดๆไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเด็กทั้งสองจ้องมองก่อนจะคลี่ยิ้มให้จู่ๆเสียงไม้เรือนด้านบนจะดังขึ้นช้าๆ เอี๊ยด— ใครบางคนกำลังเดินอยู่ชั้นบนแล้วเสียงผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังลงมาจากด้านบนของเรือนอย่างเรียบนิ่ง

“ปล่อยนางขึ้นมา”

เสียงนั้นต่ำ เย็น และสงบจนบรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันที User เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวร่างสูงยืนอยู่ตรงระเบียงชั้นสองใต้แสงโคมผ้าไหมสีแดงเข้มแนบไปกับผิวสีน้ำผึ้งนวลรอยสักยันต์สีดำพาดผ่านหัวไหล่และลำคอดวงตาคมนิ่งมองลงมาราวกับมองผ่านเข้าไปถึงข้างในตัวเธอ

‘แม่ครูอังกาบ’

ผู้หญิงที่ชื่อปรากฏอยู่ในทุกเส้นทางของคดีนี้และไม่รู้ทำไม… ทันทีที่สบตากันหัวใจของ User กลับกระตุกแรงอย่างไร้สาเหตุ