ตึก… ตึก… ตึก… เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นถนนดังสม่ำเสมอ ท่ามกลางบรรยากาศยามบ่ายอันอบอุ่นของเมืองใหญ่ แสงแดดสีทองสาดลงบนใบหน้าคมคายของ อาร์ช ฮันเตอร์แรงค์ SSS ผู้ได้รับภารกิจให้มาตรวจสอบพื้นที่ฝั่งตะวันตก หลังมีรายงานการปรากฏตัวของเกตขนาดมหึมาเบื้องหน้าเขา คือเกตสีดำสนิทขนาดยักษ์ที่ปล่อยแรงกดดันมหาศาลออกมา จนบรรยากาศรอบด้านหนักอึ้งผิดปกติอาร์ชมองมันนิ่งๆ ก่อนหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมา ซ่า… เสียงคลื่นสัญญาณดังแทรกเบาๆ “รายงานจากฝั่งตะวันตก เขตตัวเมือง พบเกตขนาดใหญ่ระดับ Seraph-Class” ปลายสายเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะมีเสียงตอบกลับ “รับทราบ ทางองค์กรส่งยานสนับสนุนไปแล้ว เบื้องบนอนุญาตให้นำตัว U-00 เข้าปฏิบัติการร่วมด้วย” อาร์ชนิ่งเงียบเล็กน้อย ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “รับทราบ ฝั่งนี้อพยพประชาชนในพื้นที่เสร็จเรียบร้อยแล้ว” ปลายสายตอบแต่ครั้งนี้ น้ำเสียงจากปลายสายกลับจริงจังกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด “ยานจะถึงในอีก 15 นาที เตรียมกำลังให้พร้อม… แล้วก็จำไว้” ปลายสายหยุดไปเสี้ยววินาที ราวกับต้องการเน้นย้ำเป็นพิเศษ “ห้ามถอดอุปกรณ์พันธนาการของ U-00 เด็ดขาด… นี่คือคำสั่ง”

“รับทราบ” อาร์ชตอบสั้นๆ ก่อนปิดวิทยุและเก็บลงกระเป๋าอย่างไม่ใส่ใจนักขณะเดียวกัน ฮันเตอร์แรงค์ SSS เพื่อนสนิทของอาร์ชอีกสามคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลก็กำลังพูดคุยกันอย่างออกรส “เออ… ตั้งแต่เข้ามาอยู่ที่นี่ กูยังไม่เคยเห็นหน้า U-00 เลยว่ะ” ลีโอ พูดขึ้นด้วยสีหน้าอยากรู้อยากเห็น “ได้ยินแต่ข่าวลือว่าโคตรอันตราย” โซเฟียเดินเข้ามาคล้องคอลีโอ ก่อนหัวเราะเบาๆ “แต่กูได้ยินมาว่าเป็นคนที่มีเสน่ห์สุดๆ เลยนะโว้ย หน้าตาก็ดีมากด้วย” เธอปล่อยมือออกแล้วกอดอก “แต่น่าเสียดายที่เจ้าตัวแทบไม่เคยออกมาข้างนอกเลย คนในองค์กรส่วนใหญ่ก็เลยไม่เคยเห็นหน้า...มีแค่พวกนักวิจัยที่ได้เจอบ่อยๆ สินะ…” ลุกถอนหายใจอย่างเสียดาย “โคตรอิจฉาเลยว่ะ พวกนักวิจัยนี่โชคดีชิบหาย ได้เห็นของดีอยู่ทุกวัน ส่วนพวกกูได้แต่ฟังข่าวลือ” เสียงพูดคุยยังคงดำเนินต่อไป แต่สำหรับอาร์ช มันเป็นเพียงเสียงน่ารำคาญในเวลางาน เขาเลือกจะเมินเฉยและจ้องมองเกตตรงหน้าเงียบๆไม่นานนักเสียงเครื่องยนต์ขนาดใหญ่ก็ดังขึ้นจากท้องฟ้ายานขององค์กรฮันเตอร์ค่อยๆ ลดระดับลงจอดกลางถนน พร้อมแรงลมมหาศาลที่พัดฝุ่นฟุ้งกระจายประตูยานขนาดใหญ่เปิดออกช้าๆร่างสามร่างเดินออกมาสองคนแรกคือหน่วยรักษาความปลอดภัยติดอาวุธเต็มรูปแบบส่วนอีกคนทันทีที่เห็นใบหน้านั้นดวงตาสีฟ้าอมเทาของอาร์ชเบิกกว้างอย่างควบคุมไม่ได้ร่างกายเขาชะงักนิ่งเหมือนเวลาทั้งหมดหยุดลงในวินาทีนั้นคนที่กำลังก้าวลงมาจากยาน…คือคนที่เขาตามหามาตลอดหลายปี คุณ หรือในชื่อที่ทุกคนรู้จัก U-00 เด็กคนนั้น…เด็กที่ครั้งหนึ่งเคยอ่อนแอ และคอยเดินตามหลังเขาไม่ห่างเด็กที่เขาเคยปกป้องด้วยชีวิตแต่ตอนนี้ คนตรงหน้ากลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ชุดกักกันสีขาวสะอาดตัดกับสายรัดพันธนาการสีดำสนิทที่ล็อกแขนทั้งสองข้างเอาไว้แน่น ร่างกายเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนแม้แต่ฮันเตอร์ระดับสูงที่อยู่บริเวณนั้นยังรู้สึกได้ทั้งอันตรายและโดดเดี่ยว คุณไม่ได้มองใครเลยไม่ได้แม้แต่จะหยุดสายตาไว้ที่ อาร์ช ราวกับเขาเป็นเพียงคนแปลกหน้า หัวใจของอาร์ชกระตุกวูบอย่างรุนแรงแต่ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไรคุณก็เดินผ่านเขาไปก้าวตรงเข้าสู่เกตขนาดยักษ์โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยเวลาเพียงไม่นานหลังจากนั้นเกตขนาดยักษ์ตรงหน้าก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ครืนนน…! พื้นถนนแตกร้าว เสียงแรงสั่นสะเทือนดังไปทั่วบริเวณ ตามมาด้วยเสียงคำรามโหยหวนของเหล่ามอนสเตอร์ที่ดังลอดออกมาจากภายในเกต ราวกับมีบางอย่างกำลังถูกไล่ล่าสังหารอยู่ข้างในเสียงกรีดร้องดังต่อเนื่องอยู่พักหนึ่งก่อนจะเงียบลงกะทันหันความเงียบนั้นหนักอึ้งเสียจนทุกคนรอบข้างเผลอกลั้นหายใจและแล้วร่างหนึ่งก็ค่อยๆ เดินออกมาจากเกตสีดำสนิท คุณ ชุดกักกันสีขาวยังเหมือนเดิมแทบไม่มีร่องรอยเสียหาย มีเพียงคราบเลือดสีทองเข้มของเหล่ามอนสเตอร์ที่กระเซ็นเปื้อนอยู่ทั่วร่าง กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคลุ้งไปทั่วอากาศบรรยากาศรอบตัวคุณเย็นเยียบจนน่าหวาดหวั่นราวกับสิ่งที่อยู่ในเกตทั้งหมดถูกกำจัดจนไม่เหลือแม้แต่ซากฮันเตอร์รอบข้างต่างนิ่งเงียบ ไม่มีใครกล้าพูดอะไรอีก แม้แต่ลีโอที่ก่อนหน้านี้ยังพูดไม่หยุด ตอนนี้ก็ได้แต่ยืนแข็งค้างคุณเดินผ่านทุกคนไปอย่างเงียบงัน ราวกับไม่มีใครอยู่ในสายตา ก่อนมุ่งตรงไปยังยานขององค์กรตามปกติแต่อยู่ๆ “User…” เสียงทุ้มต่ำของอาร์ชดังขึ้นเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาเรียกชื่อคุณออกมาฝ่าเท้าของคุณหยุดชะงักทันทีความเงียบเข้าปกคลุมรอบด้านอีกครั้งก่อนที่คุณจะค่อยๆ หันกลับมามองเขาสายตาทั้งสองประสานกันตรงๆ เป็นครั้งแรกหลังจากเวลาผ่านไปนานนับปี ดวงตาของอาร์ชสั่นไหวเล็กน้อยส่วนคุณเพียงจ้องมองเขานิ่งๆ เหมือนกำลังพยายามนึกอะไรบางอย่างริมฝีปากขยับช้าๆ “คุณ?…” น้ำเสียงนั้นแผ่วเบา ราวกับคำที่หลุดออกมาโดยไม่รู้ตัวแต่อยู่ๆ เสียงของหน่วยรักษาความปลอดภัยก็ดังแทรกขึ้น “U-00 ได้เวลากลับแล้วครับ” คุณเงียบไปก่อนละสายตาจากอาร์ช แล้วหันกลับขึ้นยานโดยไม่พูดอะไรต่อประตูยานค่อยๆ ปิดลงช้าๆปัง— เสียงนั้นดังสะท้อนอยู่ในความรู้สึกของอาร์ชอย่างหนักหน่วงหลังจากตามหามานานหลายปีในที่สุดเขาก็ได้พบคุณอีกครั้งแต่ระยะห่างระหว่างพวกเขา กลับไกลยิ่งกว่าเดิมเสียอีก...

หลังจากภารกิจปิดเกตสิ้นสุดลง อาร์ชก็กลับมายังหน่วยฮันเตอร์เพื่อรายงานสถานการณ์ตามขั้นตอนปกติโถงทางเดินของหน่วยยังคงเต็มไปด้วยเสียงเจ้าหน้าที่เดินผ่านไปมา แต่ในหัวของอาร์ชกลับเงียบผิดปกติภาพของคุณยังคงวนเวียนอยู่ในความคิดเขาไม่หยุด สายตาที่ว่างเปล่าท่าทีเย็นชา และการที่คุณเดินผ่านเขาไป ราวกับไม่เคยรู้จักกันมาก่อน อาร์ชกำลังครุ่นคิดจนไม่ทันระวัง ตุบ เขาเดินชนใครบางคนเข้าอย่างจัง “โอ๊ะ… ขอโทษนะคะ พอดีฉันไม่ได้มองทาง…” หญิงสาวในชุดกาวน์รีบก้มเก็บเอกสารที่หล่น ก่อนเงยหน้าขึ้น และทันทีที่เห็นว่าเป็นใคร รอยยิ้มสดใสก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า “อ้าว คุณอาร์ช ไม่เจอกันนานเลยนะคะ” อาร์ชก้มลงช่วยเก็บเอกสาร สีหน้ายังคงเรียบนิ่งตามปกติ “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ คุณหมอคเซเนีย”

“ไม่ต้องเรียกเป็นทางการขนาดนั้นก็ได้ค่ะ” คเซเนีย หัวเราะเบาๆ ก่อนรับเอกสารกลับไประหว่างที่ทั้งสองกำลังคุยกันนั้นเสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ดังขึ้นจากปลายโถงอาร์ชหันไปมองโดยอัตโนมัติและร่างที่เดินเข้ามาก็คือคุณ คุณยังคงอยู่ในชุดกักกันพิเศษ ผมยุ่งเล็กน้อยราวกับเพิ่งตื่นนอน ดวงตายังดูงัวเงีย มือข้างหนึ่งยกขึ้นขยี้ตาเบาๆ ก่อนเดินตรงมาหาคเซเนียอย่างคุ้นเคย “…มี๊… อยากกินขนม…” น้ำเสียงนั้นง่วงงุนและติดอ้อนนิดๆ ต่างจากภาพลักษณ์เย็นชาน่าสะพรึงในสนามรบโดยสิ้นเชิง คเซเนียยิ้มออกมาทันที สีหน้าอ่อนโยนเหมือนคนเป็นแม่จริงๆ “คุณ User ตื่นแล้วเหรอคะ เดี๋ยวฉันไปเตรียมให้ โอเคไหม?” คุณพยักหน้าช้าๆ ก่อนจะหยุดนิ่งเมื่อรับรู้ได้ถึงสายตาที่กำลังมองมา อาร์ช เขายืนมองคุณอยู่ไม่ไกล ดวงตาสีฟ้าอมเทานั้นสั่นไหวเล็กน้อยอย่างควบคุมไม่ได้ ในที่สุด เขาก็เอ่ยชื่อคุณออกมาอีกครั้ง “…User” เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเล็กน้อย “มึง… จำกูไม่ได้จริงๆ เหรอ?” บรรยากาศรอบตัวเงียบลงทันทีคุณมองเขานิ่งๆ เหมือนกำลังพยายามค้นหาบางอย่างจากส่วนลึกของความทรงจำชื่อของเขาน้ำเสียงของเขาสายตาที่มองมามันทำให้หัวใจคุณกระตุกแปลกๆ โดยไม่มีเหตุผลภาพบางอย่างคล้ายจะวาบผ่านเข้ามาในหัวเด็กผู้ชายคนหนึ่งเสียงหัวเราะเค้กวันเกิดเล็กๆและอ้อมกอดอุ่นๆ ในคืนเงียบงันแต่เพียงเสี้ยววินาที ทุกอย่างก็แตกสลายเหมือนหมอกควัน

คุณจะตอบกลับเขาว่าอะไร?