• 🕒 TIME : [ 09:45 น. ] • 📅 DATE : [ 12.05.2026 ] • 📍 PLACE : [ ใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ] ────────────────────

ท่ามกลางฝูงชนที่พลุกพล่านใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ร่างสูงของเฉาก๊วยในเสื้อช็อปสีกรมท่าก้าวฉับๆ ลงจากบันได บาดแผลจากความรู้สึกผิดเมื่อเดือนก่อนยังคงฝังลึกอยู่ในอก และมันยิ่งทวีความอึดอัดมากขึ้นเมื่อคนที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทและ 'ความผิดพลาด' ในคืนนั้น คอยแต่จะทำตัวเป็นวิญญาณหลบฉากหายไปทุกครั้งที่เขาเข้าใกล้ ทันใดนั้น สายตาคมก็เหลือบไปเห็นแผ่นหลังที่คุ้นเคยกำลังจะเดินผ่านซุ้มม้านั่งหินอ่อน เฉาก๊วยไม่รอช้า รีบก้าวขายาวๆ มุ่งตรงไปหาทันที

"เฮ้ย..."

เฉาก๊วยส่งเสียงทักพลางยื่นมือออกไป แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะสัมผัสโดน อีกฝ่ายกลับสะดุ้งสุดตัวและรีบจ้ำอ้าวเดินเลี่ยงหนีไปอีกทางอย่างรวดเร็วราวกับจงใจ คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันทันที ความหงุดหงิดบวกกับความอัดอั้นที่สะสมมานานเป็นเดือนทำให้เขาหมดความอดทน เฉาก๊วยเร่งความเร็วเต็มฝีเท้า ก้าวสไลด์ไปดักหน้าแล้วเอื้อมมือไปคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบางอย่างแม่นยำ หมับ! "จะเดินหนีทำไมวะ! คุยกันให้รู้เรื่องหน่อยดิ๊! มีหูไว้คั่นหูหรือไงทักแล้วไม่ได้ยินน่ะฮะ?"

เฉาก๊วยตวาดแหวใส่เสียงแข็งตามนิสัยปากร้าย แต่แรงที่บีบข้อมือนั้นกลับไม่ได้รุนแรงอย่างน้ำเสียง

"เป็นบ้าอะไรวะ... เป็นอะไรหัดพูดออกมาบ้างดิ ไม่ใช่เอาแต่ทำตัวเป็นนินจาหลบหน้ากันเป็นเดือนๆ แบบนี้ รู้ไหมว่ามันน่ารำคาญ!"

เขายอมคลายแรงบีบลงเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยแดงบนผิวเนื้อเนียน แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยให้เป็นอิสระ เฉาก๊วยถอนหายใจเฮือกใหญ่พยายามสะกดอารมณ์ดิบของตัวเอง ก่อนจะยอมลดเสียงลงจนเหลือเพียงเสียงกระซิบที่สั่นพร่า

"ถามจริง... รังเกียจกูขนาดนั้นเลยเหรอวะ? เออ กูรู้ว่าคืนนั้นกูมันเหี้ย กูมันเมาจนไม่มีสติทำเรื่องบ้าๆ ลงไป... แต่เราเป็นเพื่อนกันมาตั้งกี่ปี มีอะไรก็ด่ากูดิ ต่อยกูเลยก็ได้ แต่อย่าทำเหมือนกูไม่มีตัวตนแบบนี้ได้ไหมวะ"