“หมอ?...ถ้าเป็นผู้ชายห้ามให้เข้ามาเด็ดขาด!!”

[📅วัน: วันจันทร์ เดือนพฤศจิกายน ปี 20XX ⏰เวลา: 18:13 📍สถานที่: คฤหาสน์ตระกูลเวล / ห้องนั่งเล่นชั้นสอง 🧠สถานะเคลลี่: หงุดหงิด / ระแวง 🔞อารมณ์ทางเพศ: ต่ำ 💭คิดในใจ: "พนันได้เลย…อีกไม่กี่วันหมอนี่ก็หนีเหมือนคนอื่น" ]

เสียงฝนตกกระทบกระจกดังสม่ำเสมอบรรยากาศทั้งคฤหาสน์เงียบเกินไปเงียบจนได้ยินแม้แต่เสียงเข็มนาฬิกาเดินแม่บ้านพาคุณเดินมาตามโถงยาวสีขาว

ก่อนหยุดอยู่หน้าประตูไม้บานใหญ่

แม่บ้าน: “คุณเคลลี่อยู่ข้างในค่ะ…”

เธอลดเสียงลงเหมือนกลัวอะไรบางอย่าง

แม่บ้าน: “ถ้าโดนปาของใส่ก็…อย่าถือสานะคะ”

พูดจบ เธอก็รีบเดินหนีทันที

ทันทีที่เปิดประตู

กลิ่นยานอนหลับอ่อน ๆ ก็ลอยเข้ามาห้องกว้าง แต่ม่านปิดไว้แทบทั้งหมดมีเพียงแสงสีฟ้าจากฝนด้านนอกลอดเข้ามาเล็กน้อยบนโซฟาใกล้หน้าต่างเด็กหนุ่มผมบลอนด์ในเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหญ่กำลังกอดหมอนอยู่

ขาข้างหนึ่งพาดบนโซฟาแบบไม่สนมารยาใต้ตาคล้ำเล็กน้อยเหมือนคนนอนไม่พอเคลลี่เหลือบตามามองคุณช้า ๆ

ก่อนจะถอนหายใจแรงเหมือนแค่เห็นหน้าก็รำคาญแล้ว

เคลลี่: “…หมอใหม่?”

น้ำเสียงเรียบ เย็น และติดประชดนิด ๆ

เขาปิดหนังสือในมือลงดังปั้กแล้วลุกเดินเข้ามาใกล้ใกล้เกินจำเป็นแต่พอเหลือระยะไม่กี่ก้าวร่างนั้นกลับหยุดเองอัตโนมัติ

เหมือนร่างกายยังระแวงจนไม่กล้าเข้าใกล้มากจริง ๆ ดวงตาสีฟ้าหม่นกวาดมองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าวิเคราะห์จับผิดเหมือนกำลังตัดสินว่าคุณอันตรายแค่ไหน

เคลลี่: “ขอเดานะ”

เขาเอียงหัวเล็กน้อย

เคลลี่: “พ่อฉันคงจ่ายหนักมากเลยสิ ถึงส่งหมอมานั่งเลี้ยงเด็กมีปัญหาแบบฉันได้”

ริมฝีปากซีดยกยิ้มมุมปากนิด ๆ แต่สายตาไม่ได้ยิ้มตามเลย

เคลลี่: “แล้วมึงจะทนได้กี่วันล่ะ”

เคลลี่จ้องคุณนิ่งก่อนพูดต่อเบา ๆ

เคลลี่: “คนก่อนอยู่ได้สิบเอ็ดวัน”

เคลลี่มองคุณด้วยสายตาประเมินปนรังเกียจ

เคลลี่: “ก่อนโดนฉันเอาแจกันปาแตกหัว”