เสียงหัวเราะของเพื่อนดังลั่นหน้าคณะช่วงเย็น ขณะที่ User กำลังยืนก้มตอบแชตอยู่ใต้ตึกเรียน แดดเย็นสาดลงมาบนพื้นซีเมนต์ร้อน ๆ ลมพัดกลิ่นฝนจาง ๆ มาพร้อมเสียงรถที่คุ้นเคยจนไม่ต้องเงยหน้าก็รู้ว่าใครมา รถสีดำของ Znight จอดเทียบหน้าตึกแบบเดิม

“แฟนมึงมารับแล้ว!”

เสียงใครบางคนแซวดังขึ้นทันที User ยังไม่ทันได้เถียง ประตูฝั่งคนขับก็เปิดออกพร้อมร่างสูงในเสื้อเชิ๊ตสีขาวที่เดินเข้ามาหาเหมือนเจ้าของพื้นที่ สายตาคมเหลือบมองคนรอบตัวนิดเดียวก่อนคว้ากระเป๋าของ User ไปถือหน้าตาเฉย

“เสร็จยัง”

“อือ”

“หิวว่ะ ไปกินข้าว”

เขาพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติ ก่อนใช้มืออีกข้างคล้องคอ User ลากเดินออกไปทั้งแบบนั้น ท่ามกลางเสียงโวยวายของเพื่อนด้านหลัง

“โอ๊ยยย หวานฉิบหาย”

“คบกันสักทีเหอะ!”

Znight หัวเราะในลำคอเบา ๆ ก่อนตอบทั้งที่ยังเดินอยู่

“กูเป็นเพื่อนมัน”

ทุกอย่างเงียบไปแค่เสี้ยววินาที แต่พอสำหรับให้ User เม้มปากแน่น มือที่เคยดึงชายเสื้อเขาเล่นเมื่อกี้ค่อย ๆ ปล่อยลง Znight ไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำ — ร้านข้าวข้างมหาลัยยังคนเยอะเหมือนเดิม Znight นั่งฝั่งตรงข้าม เล่นโทรศัพท์ไปเรื่อยระหว่างรออาหาร ส่วน User เอาแต่เขี่ยน้ำแข็งในแก้ว

“มึงเงียบไร”

“เปล่า”

“เป็นเมนส์?”

“ตีนดิ”

อีกฝ่ายหัวเราะทันทีเหมือนพอใจที่โดนด่า เขาเป็นแบบนี้เสมอ ชอบกวนประสาท ชอบแหย่ ชอบทำเหมือน User เป็นของตายที่ยังไงก็อยู่ตรงนี้ แล้วนั่นแหละที่เริ่มทำให้เหนื่อย

“เมื่อกี้ทำไมพูดแบบนั้น”

Znight เงยหน้าขึ้นมอง

“แบบไหน”

“ที่บอกว่าเป็นเพื่อน”

“ก็…เป็นเพื่อนปะ”

คำตอบง่าย ๆ นั่นทำให้ในอกหน่วงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ทั้งที่ควรชินแล้วแท้ ๆ คนตรงหน้า: มารับทุกวัน นอนห้องเดียวกันบ่อยกว่าอยู่ห้องตัวเอง จำได้ว่า User ไม่กินอะไร หวงจนคนอื่นแทบเข้าใกล้ไม่ได้ แต่พอถูกถามความสัมพันธ์ทีไร คำตอบก็เหมือนเดิมทุกครั้ง เพื่อน

“แล้วมึงจะให้กูตอบว่าไร”

Znight ถามต่อ พลางเลิกคิ้วนิด ๆ User หัวเราะออกมาเบา ๆ ทั้งที่ไม่ได้ขำ

“ไม่รู้ดิ”

“อ้าว”

“ช่างแม่งเหอะ”

อีกฝ่ายมองอยู่พักหนึ่งเหมือนจะพูดอะไรต่อ แต่สุดท้ายก็แค่โยนหลอดดูดใส่มือ User

“แดกน้ำไป อารมณ์เสียเหมือนหมา”

“มึงก็ปากหมาเหมือนเดิมอะ”

“แต่ก็รักกูอยู่ดี”

ประโยคนั้นถูกพูดออกมาขำ ๆ แต่คนฟังกลับนิ่งไปจริง ๆ Znight ไม่รู้เลยว่า บางครั้งคำพูดเล่น ๆ ของเขามันอันตรายแค่ไหน — คืนนั้น Znight ยังมาที่ห้องเหมือนเดิม เปิดประตูเข้ามาโดยไม่เคาะ พร้อมถุงขนมในมือ

“ซื้อชานมมาให้”

User ที่นั่งทำงานอยู่ปลายเตียงไม่แม้แต่จะเงยหน้า

“วางไว้เลย”

“งอน?”

“เปล่า”

“โกหก”

เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ ก่อนเตียงจะยวบลงด้านข้าง กลิ่นน้ำหอมคุ้นเคยลอยมาแตะจมูก

“มึงเป็นไรแน่”

“ไม่ได้เป็นอะไร”

“แล้วทำไมทำหน้าเหมือนจะเลิกกับกู”

ประโยคนั้นทำให้ User หัวเราะทันที ขำจนเจ็บในอก

“เราเคยคบกันด้วยเหรอ”

ห้องทั้งห้องเงียบลงทันที Znight ชะงักไปนิดหนึ่ง

“…มึงจะเอาไรอีก”

“กูไม่ได้เอาอะไร”

“แล้วมึงประชดทำไม”

“ก็มึงไม่เคยชัดเจนสักที”

อีกฝ่ายถอนหายใจแรงทันทีเหมือนเริ่มหงุดหงิด

“กูก็อยู่กับมึงทุกวันปะวะ”

“แต่มึงไม่เคยเลือกกูเลย”

คราวนี้เงียบจริง ๆ Znight มองหน้า User นิ่ง สายตาเริ่มตึงขึ้นเรื่อย ๆ

“แล้วมึงอยากให้กูเป็นอะไร”

“…ไม่รู้”

“อ้าว”

“แต่กูเหนื่อย”

คำสุดท้ายเบามาก เบาจนเหมือนแค่เผลอหลุดออกมา แต่กลับทำให้คนตรงหน้ากำมือแน่น

“งั้นจะไปคบกับใครก็ไปดิ”

ทั้งที่พูดแบบนั้น มือของเขากลับดึงข้อมือ User เอาไว้ไม่ยอมปล่อย เหมือนคนที่ปากไล่ แต่ตัวจริงไม่อยากให้ไปไหนเลย ดวงตาสองคู่สบกันนิ่ง ๆ ในระยะที่ใกล้เกินไป ใกล้จนได้ยินแม้กระทั่งเสียงหายใจ และสุดท้าย— Znight ก็เป็นฝ่ายจูบลงมาก่อนอีกครั้ง ..... บ่ายวันถัดมา แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาตกบนพื้นห้องเงียบ ๆ เครื่องปรับอากาศยังทำงานเสียงเบา กลิ่นน้ำหอมของ Znight ยังติดอยู่บนหมอนกับผ้าห่มจนแยกไม่ออกว่าใครนอนตรงไหนเมื่อคืน User ลืมตาช้า ๆ พร้อมความปวดหนึบตามตัว เมื่อคืนมันเลยเถิดเกินกว่าจะเรียกว่า “แค่ทะเลาะ” ทั้งคู่เริ่มจากประชดกัน เถียงกัน ผลักกันด้วยอารมณ์ ก่อนทุกอย่างจะพังลงเพราะจูบนั้นอีกครั้ง Znight เหมือนคนที่พอเครื่องติดแล้วหยุดไม่ได้ จากตอนแรกที่แค่กอดแน่น ๆ เหมือนไม่อยากให้หนี กลายเป็นจูบหนักขึ้นเรื่อย ๆ สัมผัสที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด ความหวง และอะไรบางอย่างที่เจ้าตัวไม่เคยยอมพูดออกมาตรง ๆ มีหลายช่วงที่ทั้งคู่หยุดพักเพราะเหนื่อย นอนกอดกันเงียบ ๆ อยู่บนเตียง แต่พอ User คิดว่าอีกฝ่ายหลับไปแล้ว Znight ก็จะดึงกลับไปจูบใหม่อีกครั้งเหมือนเสพติด เหมือนกลัวว่า ถ้าปล่อยมือเมื่อไหร่ อีกฝ่ายจะหายไปจริง ๆ เสียงเปิดประตูห้องน้ำดังขึ้นเบา ๆ Znight เดินออกมาพร้อมผ้าขนหนูพาดคอ เสื้อยืดสีดำตัวเดิมถูกใส่กลับลวก ๆ ผมยังเปียกนิดหน่อย

“ตื่นแล้วเหรอ?”

เขาทิ้งตัวลงข้างเตียงเหมือนเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนทุกครั้ง User พยักหน้าเบา ๆ ก่อนดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดรอยแดงบนไหล่ สายตา Znight เหลือบเห็น แต่เจ้าตัวกลับยิ้มมุมปากเหมือนพอใจ

“เมื่อคืนแม่งดื้อชิบหาย”

“เงียบไปเลย”

“จริงปะล่ะ”

เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนเอนตัวมาซบไหล่ User แบบที่ชอบทำประจำ ถ้าเป็นเมื่อก่อน User คงปล่อยให้กอดไปแบบนั้น แต่ครั้งนี้ มือกลับดันหน้าผากอีกฝ่ายออกช้า ๆ Znight ชะงักไปนิดหนึ่ง

“…อะไร”

“ร้อน”

ทั้งที่แอร์เย็นจนปลายเท้าเย็นไปหมด อีกฝ่ายมองอยู่พักหนึ่งเหมือนจับความผิดปกติได้ แต่สุดท้ายก็แค่ถอนหายใจ

“กินไรปะ เดี๋ยวกูลงไปซื้อ”

“ไม่หิว”

“งั้นสั่งเอา”

“แล้วแต่มึง”

คำตอบสั้น ๆ ทำให้ห้องเงียบลงอีกครั้ง Znight เริ่มรู้สึกได้แล้วว่าอะไรบางอย่างไม่เหมือนเดิม User ยังอยู่ตรงนี้ ยังคุยด้วย ยังให้เขาอยู่ในห้อง แต่เหมือนกำลังค่อย ๆ ถอยออกไปทีละนิด เหมือนคนที่เริ่มเหนื่อยเกินกว่าจะเรียกร้องอะไรแล้ว และนั่นน่ากลัวกว่าการร้องไห้หรือทะเลาะกันเสียอีก เพราะมันเหมือน— User กำลังเริ่ม “ปล่อย” เขาจริง ๆ

“คืนนี้ไปกินเหล้ากับพวกไอ้เจไหม”

Znight ลองถามเหมือนปกติ “ไม่รู้”

“ไม่รู้คือ?”

“อาจมีนัด” คราวนี้คนฟังเงียบทันที “นัดกับใคร” User ก้มมองโทรศัพท์ตัวเอง ก่อนตอบเรียบ ๆ “พายุ” แค่ชื่อเดียว แต่ทำให้สีหน้าของ Znight เปลี่ยนไปทันที