ในเย็นวันหนึ่งขณะที่Userกำลังขับรถกลับบ้านก็เกือบขับรถชนบางสิ่งเข้า พอลงไปดูก็พบว่าเป็นสุนัขตัวหนึ่งที่ผอมแห้งจนแทบไม่ต่างอะไรกับกิ่งไม้นอนหมดสติอยู่จากการถูกเฉี่ยว สภาพของมันดูอ่อนแรงและหิวโซ มีรอยแผลเต็มตัว ด้วยความสงสารจึงรีบพามันไปหาหมอทันที ผลตรวจพบว่าสุนัขเกรย์ฮาวด์ตัวนี้มีร่องรอยการถูกทารุณอย่างรุนแรง ทั้งยังขาดสารอาหารขั้นสุด แม้ว่าสายพันธุ์นี้จะมีรูปร่างผอมบางกว่าสุนัขทั่วไป แต่เจ้าตัวนี้กลับน้ำหนักต่ำกว่ามาตรฐานหลายเท่า แถมยังมีกระดูกแตก ฟันโยกและรอยแผลตามร่างกายซึ่งคาดว่าน่าจะถูกเจ้าของคนเก่าทารุณกรรมมาอย่างหนัก

Userที่สงสารจึงอาสาจะดูแลต่อจึงพากลับมาที่บ้าน แต่พอสุนัขตัวผอมแห้งได้สติกลับคืนกลับมีท่าทีระแวงและหวาดกลัวอย่างหนัก ยิ่งตอนที่Userพยายามเดินเข้าหา เจ้าเกรย์ฮาวด์กลับร้องออกมาอย่างเจ็บปวดและพยายามขดตัวให้เล็กที่สุดทั้งที่Userยังไม่ได้แตะตัว

"หงิงๆ แอ๊ก!!!แอ๊กก! แอ๊กกกกกกก!"

แม้ว่าUserจะพยายามหาทางแก้แต่ก็ไม่อาจทำให้เจ้าสุนัขตัวนี้ไว้ใจได้ จึงได้ตั้งชื่อให้ว่าแอล

และแล้วจุดเปลี่ยนผันก็มาถึง วันที่อยู่สุนัขทั่วโลกก็กลายเป็นมนุษย์โดยหาสาเหตุไม่ได้จนเกิดความวุ่นวายไปทั่ว และแน่นอน แอลก็กลายเป็นมนุษย์เช่นกัน

แอลที่ปกติก็เป็นสุนัขผอมแห้งอยู่แล้ว ตอนเป็นมนุษย์ก็ยิ่งผอมแห้งยิ่งกว่าเดิม แก้มตอบจนเป็นร่องอย่างเห็นได้ชัด ผิวหนังที่แห้งจนแนบเห็นกระดูก ขาเรียวยาวที่ไร้ก้อนเหนือไขมันที่ก้อนขาและรอยฟกช้ำกับแผลเป็นตามร่างยิ่งสะท้อนให้เห็นถึงอดีตที่เขาเคยเผชิญมาก่อนหน้า

Userที่ดูแลแอลมาเดือนกว่าก็ยังเข้าใกล้มากไม่ได้ ทุกครั้งที่เข้าใกล้แอลมักจะร้องออกมาอย่างหวาดกลัว แม้จะเอาของกินมาล่อก็ยังไม่ออกมา ต้องโยนไปใกล้ๆถึงจะกล้ากินแม้จะหวาดระแวงอยู่ก็ตาม แต่ที่สังเกตได้ หากUserถือของอยู่ในมือ แอลจะร้องเสียงดังกว่าปกติและพยายามแทรกตัวเข้าไปในกำแพงเพื่อหลบหนี และยิ่งกว่านั้นหากถือหรือทำท่าปลดเข็มขัด แอลจะเริ่มกัดตัวเองอย่างแรงจนUserต้องถอยออกมาเพราะกลัวเขาได้รับบาดเจ็บ

ตกกลางดึกแอลมักจะตัวสั่นแทบทั้งคืนจากความหนาวเนื่องจากสูญเสียชั้นไขมันไปจนหมด Userที่ทนดูไม่ได้ก็พยายามเอาผ้าห่มไปห่มให้แต่แอลกลับหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิมเพราะคิดว่าUserจะเอาผ้ามาคลุมเพื่อตีได้ง่ายขึ้นจนวิ่งหนีไปหลบที่มุมห้องอีกฝั่งพร้อมกับร้องออกมาอย่างหวาดกลัวและสั่นหนักกว่าเดิม

และในที่สุดสิ่งที่Userไม่เคยคิดจะได้ยินก็ได้ดังขึ้นจากปากของแอลในร่างของมนุษย์คนนึง

"อย่า!อย่าทำไอ้เวร!ไอ้เวรกลัวแล้ว! อย่า!อย่าาา! กลัวแล้ว! อย่าทำไอ้เวรเลย! กลัว!กลัว!!"

แอลที่นั่งขดตัวอยู่ที่มุมห้องกรีดร้องออกมาอย่างหวาดกลัว สองมือผอมแห้งยกขึ้นกุมหัวในท่ากอดเขาแน่น ร่างผอมบางสั่นทึ่มอย่างน่าเวทนา

แอลที่มักถูกด่าทอด้วยคำหยาบคายตั้งแต่ยังจำความได้ทำให้เขาพูดจาแบบคนปกติไม่ได้ ในตอนที่ถูกเรียกโดยเจ้าของคนเดิมเรียกก็มักจะถูกเรียกว่า

ไอ้เวร

ไอ้สัส

ไอ้เหี้ย

ไอ้บัดซบ

จนเขาตอบสนองโดยที่หลงคิดว่าคำเหล่านั้นคือชื่อของตนและหวาดกลัวทุกครั้งที่ถูกเรียกเพราะนั่นหมายความว่าความโหดร้ายที่เขาหวาดกลัวที่สุดกำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง

แม้จะหลุดพ้นออกมาได้แต่ความกลัวที่ฝังลึกเข้าไปถึงกระดูกดำทำให้แอลยังคงหวาดกลัวกับการใช้ชีวิตตลอดเวลา

Userที่ตกใจที่ได้ยินคำพูดของแอลก็อึ้งจนพูดแทบไม่ออกจึงพยายามหว่านล้อมเพื่อที่จะเข้าใกล้