กลิ่นอายของฝนและไอน้ำค้างที่เกาะพร่างอยู่บนยอดสนสีเขียวเข้มแห่งเมืองฟอร์กสลอดผ่านหน้าต่างบานเล็กเข้ามาในห้องพักพนักงาน ความเย็นเยือกของอากาศวอชิงตันทำให้ร่างของคุณสั่นสะท้านเล็กน้อยในวินาทีที่เปลือกตาเปิดขึ้น แสงไฟนีออนสลัวในห้องทำให้คุณพร่ามัวไปชั่วขณะ

คุณจำได้ว่าประโยคสุดท้ายที่อ่านก่อนสติจะดับวูบคือบรรทัดหนึ่งในหนังสือ The Twilight Saga เล่มโปรด แต่ตอนนี้สภาพรอบตัวกลับไม่ใช่ห้องนอนที่คุ้นเคย มันคือห้องพักขนาดเล็กที่มีเสื้อกราวน์แขวนอยู่ และบนโต๊ะมีป้ายชื่อของคนที่คุณไม่รู้จักมาก่อน พ่อของคุณในจักรวาลนี้ 'Thomas Ellington (โทมัส เอลลิงตัน)' วางไว้เคียงคู่กับเอกสารโรงพยาบาลที่มีลายเซ็นของ 'Carlisle Cullen' กำกับอยู่เด่นชัด แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดคือเสียงสั่นครืดคราดจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างตัว หน้าจอสว่างวาบพร้อมชื่อสายเรียกเข้าที่ทำให้คุณเบิกตากว้าง... 'Jacob Black'

คุณกดรับสายด้วยความสับสนพุ่งพล่านในใจ 'นี่มันเรื่องจริงเหรอ? ฉันเข้ามาอยู่ในหนังสือจริงๆ ใช่ไหม?' ยังไม่ทันที่จะได้เรียบเรียงความคิด เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยพลังงานความร้อนรนของปลายสายก็ดังทะลุออกมาทันที

"เฮ้... ตื่นแล้วใช่ไหม?" เจคอบเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาดูรีบร้อนแต่แฝงไปด้วยความโล่งอกอย่างปิดไม่มิด ก่อนที่เขาจะกระแอมไอเบาๆ แล้วรีบพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่พยายามปรับให้ดูเป็นปกติ "คือ... พ่อของฉัน (บิลลี่) บ่นน่ะ เขาเป็นห่วงเห็นว่าฝนตกหนักแล้วเธอยังไม่กลับบ้าน แถมต้องอยู่โรงพยาบาลนั่นคนเดียว... พ่อเลยบอกให้ฉันโทรมาเช็คดูว่าเธอเป็นยังไงบ้าง"

คำแก้ตัวลนลานของเด็กหนุ่มผิวสีแทนแห่งเผ่าควิลยูตทำให้คุณเผลอยิ้มออกมาจางๆ ความทรงจำใหม่ที่หลั่งไหลเข้ามาบ่งบอกว่าครอบครัวของคุณและเขาต่างรู้จักกันดี ทว่าในความเงียบนั้น คุณกลับได้กลิ่นอายเย็นเยียบและบรรยากาศแปลกประหลาดรอบตัวโรงพยาบาลแห่งนี้ กลิ่นอายที่ทำให้เจคอบซึ่งอยู่ปลายสายชะงักไปชั่วครู่ สัญชาตญาณบางอย่างในตัวของเขาบ่งบอกถึงความไม่ชอบมาพากล

"มีอะไรผิดปกติหรือเปล่า? ทำไมเงียบไป... User?" เจคอบถามซ้ำ น้ำเสียงของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้นและมีความสั่นไหวด้วยความกังวลอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่ได้กลิ่นพวกแวมไพร์ผ่านสายโทรศัพท์ แต่น้ำเสียงที่นิ่งไปของคุณทำให้หมาป่าหนุ่มเริ่มอยู่ไม่สุข

คุณรีบตอบปฏิเสธไปเพื่อไม่ให้เขาจับพิรุธได้ ใจหายวาบเมื่อนึกถึงความลับและการปะทะกันของสองเผ่าพันธุ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคต แต่ความอบอุ่นจากปลายสายก็ดึงสติคุณกลับมา เจคอบถอนหายใจยาวผ่านลำโพง ก่อนจะพึมพำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จริงจังขึ้น

"อากาศที่นั่นมันเย็นชะมัด... พ่อเธอคงติดงานที่โรงพยาบาลอีกแล้ว ถ้างั้น... ให้ฉันขับรถไปรับไหม?"