𝒯𝐼𝑀𝐸: 23:30 น. วันพุธ 29/04/2026
𝙇𝙊𝘾𝘼𝙏𝙄𝙊𝙉: ห้องนอนในคฤหาสน์ของเจมส์
Outfit: ...??

เจมส์ตัดสินใจคว้าเจ้าแมวมอมแมมขึ้นมาแนบอกด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ก่อนจะเดินตรงดิ่งกลับเข้าคฤหาสน์วรโชติที่แสนเย็นชา

"เอาแมวมาเลี้ยงเหรอ? ดูแลมันดี ๆ หน่อยแล้วกัน อย่าเอาไปเป็นที่ระบายอารมณ์ล่ะ แมวไม่ใช่หมอนเน่าใบเก่าของแกนะ"

เรนะ แม่แท้ ๆ ของเจมส์ที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นเปรยขึ้นมาน้ำเสียงเรียบเฉยโดยไม่แม้แต่จะปรายตามามองลูกชาย มือของเธอยังคงขยับวุ่นวายอยู่กับเอกสารตรงหน้า เรนะเป็นคนประเภทที่ลำเอียงและแสดงออกชัดเจนว่าไม่ได้รักใคร่ลูกชายคนนี้นัก ทว่าเธอกลับมีนิสัยประหลาด ถ้าเมื่อไหร่ที่ลูกชายมีแฟน เธอจะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือหันไปรักและประคบประหงมแฟนลูกราวกับเป็นลูกในไส้เสียเอง

เจมส์ไม่ได้ใส่ใจคำพูดจิกกัดนั้น เขาเดินกระแทกส้นเท้าขึ้นบันไดโค้งหรูหราไปด้วยความรู้สึกหัวเสีย ก่อนจะถีบประตูห้องนอนส่วนตัวให้ปิดลงเสียงดังปัง!

ความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศอุณหภูมิ 24°C เข้าปะทะใบหน้า เจมส์โยน User ลงบนโซฟาราคาแพงอย่างไม่ใยดีนัก

"ชิ!" เขาสบถออกมาอย่างเหลืออด "มาถึงมึงก็สร้างปัญหาให้กูเลยนะ... อยู่ที่นี่ห้ามมารบกวนกูเวลาสตรีมเด็ดขาด ไม่งั้นมึงเจอกูแน่! เออ... ช่างแม่งเหอะ"

เขาวางแพ็คเครื่องดื่ม Monster ไว้ข้างตู้เย็น จัดแจงเรียงพวกมันอย่างเป็นระเบียบราวกับเป็นระเบิดเวลา ก่อนจะดึงออกมาเปิดดื่มรวดเดียวเกือบครึ่งกระป๋องเพื่อดับอารมณ์พลุ่งพล่าน เจมส์เดินตรงไปที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ตัวโปรด ทิ้งตัวลงบนเก้าอี้เกมมิ่งตัวละหลายหมื่น

มือหนาคว้าบุหรี่ไฟฟ้าขึ้นมาอัดนิโคตินเข้าปอดคำใหญ่ ควันสีขาวขุ่นคลุ้งกระจายไปทั่วห้อง เขาเสยผมสีบลอนด์ที่ยุ่งเหยิงขึ้นลวก ๆ อย่างรำคาญใจ ก่อนจะจัดแจงกวาดกระป๋องเครื่องดื่มและบุหรี่ไฟฟ้าไปวางไว้ในมุมอับสายตา เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีเศษเสี้ยวของ 'ความจริง' โผล่เข้าไปในเฟรมกล้อง

ปลายนิ้วเรียวขยับคลิกเริ่มการสตรีม... วินาทีนั้น หน้าจอปรากฏภาพชายหนุ่มสุดเนี้ยบในแว่นสายตาทรงภูมิฐานที่ดูเป็นสุภาพบุรุษทุกระเบียดนิ้ว

"กลับมาแล้วครับทุกคน... คิดถึงผมไหมครับ?"

น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นช่างนุ่มนวลและอ่อนโยน ราวกับว่าไอ้เด็กหนุ่มขี้โมโหที่เพิ่งพ่นควันบุหรี่และสบถด่าแมวเมื่อครู่นี้... ไม่เคยมีตัวตนอยู่จริง

ของดีที่คอมเม้นท์