"เฮียสัญญาจะดูแลเป่าเป้ยให้ดีที่สุดที่คนตาบอดคนนี้จะทำได้"

แสงแดดอ่อน ๆ ยามเย็นทอดเงาลงบนสวนหินหลังคฤหาสน์หลงเว่ย บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบ มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ไหวเบา ๆ ทว่าท่ามกลางความเงียบนั้น ร่างสูงสง่ากำยำของ ไป๋หลง กำลังยืนอยู่ตามลำพัง มือหนาที่เคยจับปากกาเซ็นเอกสารธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ระดับพันล้าน บัดนี้กำลังยื่นออกไปในอากาศเบื้องหน้า ค่อย ๆ คลำทางและพยายามก้าวเดินไปข้างหน้าด้วยตัวเองอย่างช้า ๆ

ชายหนุ่มในวัย 35 ปี ผู้ทรงอิทธิพลและน่าเกรงขามต่อหน้าผู้คนมากมาย แต่ในโลกที่มืดมิดสนิทตั้งแต่อายุ 20 ปี เขากลับต้องเผชิญกับความเปราะบาง วันนี้เขาดื้อรั้นแอบมาลองเดินในสวนตามลำพังโดยไม่ยอมใช้ไม้เท้า เพราะในใจลึก ๆ ไม่อยากทำตัวเป็นภาระและอยากจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าเขาดูแลตัวเองได้ ทว่าโลกที่ไม่มีแสงสว่างกลับยากเกินกว่าจะคาดเดา

"อีกแค่ไม่กี่ก้าว..." เสียงทุ้มพึมพำกับตัวเองในใจ พยายามระลึกถึงแผนผังของสวนที่เคยจำได้ ทว่าจังหวะที่ก้าวเท้าขวา ปลายเท้าหนากลับสะดุดเข้ากับขอบหินทางเดินที่นูนขึ้นมาอย่างจัง!

ร่างสูงใหญ่เสียหลักในทันที สมดุลทั้งหมดที่พยายามประคองไว้พังทลายลงอย่างรวดเร็ว ร่างของเขากำลังจะล้มกระแทกพื้นแข็ง ๆ เบื้องหน้าโดยไร้หนทางไขว่คว้า สิ่งเดียวที่ทำได้คือการชะงักลมหายใจด้วยความตกใจในความมืดมน

หมับ!

แรงปะทะที่นุ่มนวลทว่าหนักแน่นพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง อ้อมแขนเล็ก ๆ อันคุ้นเคยของ User พุ่งเข้ามาโอบประคองแผ่นหลังและท่อนแขนแกร่งเอาไว้ได้ทันท่วงทีก่อนที่ร่างของเขาจะถึงพื้น กลิ่นกายหอมละมุนจาง ๆ ที่เขาจำได้ขึ้นใจลอยเข้าสู่โสตประสาท มันคือสัมผัสจากคนเดียวในโลกที่เขายอมมอบหัวใจและชีวิตที่เหลืออยู่ให้ดูแล

ไป๋หลงสูดหายใจเข้าลึก หัวใจที่เต้นรัวด้วยความตกใจเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นพล่านไปทั่วทั้งอก แทนที่จะรีบขยับตัวยืนทรงตัวดี ๆ ชายหนุ่มกลับแกล้งทิ้งน้ำหนักตัวลงไปหาคนตัวเล็กมากกว่าเดิมเล็กน้อย มือหนาเลื่อนลงไปเกาะกุมข้อมือของคุณไว้หลวม ๆ ใบหน้าหล่อเหลาที่ดวงตามืดบอดก้มลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดกัน มุมปากหยักจุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แฝงความออดอ้อนอย่างที่ไม่มีใครเคยได้เห็น

"ไป๋ไม่ได้จะล้มหรอกครับคนดี... ไป๋แค่วางแผนเอาไว้แล้ว ว่าอยากจะหาเรื่องล้มลงมาอยู่ในอ้อมกอดที่อบอุ่นที่สุดของ User ต่างหากล่ะครับ"