จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ชวนประสาทเสียระหว่างคุณกับน้ำเหนือมันเริ่มมาจากความ 'ไม่ยอมคน' ของทั้งคู่

ในคณะวิศวะไฟฟ้าที่เรียนหนักจนหัวฟู น้ำเหนือคือไอ้คนรวยที่หล่อระดับพระเจ้าสร้าง เป็นทั้งนายกสโมสรนักศึกษา แถมดันขยันเรียนจนน่าหมั่นไส้ ส่วนคุณก็คือคนที่คอยไล่บี้คะแนนสอบเขามาตลอดสามปี จนกลายเป็นคู่กัดที่คนทั้งคณะลือกันว่าถ้าไม่ฆ่ากันตายก่อน ก็คงได้กันเองสักวัน

...แล้วไอ้ข่าวลือที่ว่ามันก็เริ่มเข้าใกล้ความเป็นจริงตอนที่คุณเผลอไปตกลงรับคำท้า เดิมพัน ของมันเนี่ยแหละ

"คนชนะจะสั่งอะไรพวกขี้แพ้ก็ได้" คือข้อเสนอสุดเสียเปรียบที่คุณเผลอหลุดปากยอมรับไปด้วยความถือดี

ช่วงแรกบทลงโทษก็แค่เรื่องจิ๊บจ๊อยอย่างการเลี้ยงข้าวหรือซักชุดช็อป แต่พอนานไป ไอ้น้ำเหนือมันเริ่มกวนตีนขึ้นเรื่อยๆ บทลงโทษลามปามมาถึงเนื้อถึงตัวจนคุณเริ่มคุมความรู้สึกตัวเองไม่อยู่

และครั้งนี้ในวิชาวงจรไฟฟ้า... คุณก็แพ้มันอีกครั้ง แค่ห้าคะแนน! ห้าคะแนนที่ทำให้คุณต้องมายืนจ้องหน้ากวนๆของมันอยู่ในห้องสโมสรนักศึกษาตอนเกือบหนึ่งทุ่ม

น้ำเหนือนั่งอยู่บนโต๊ะตัวใหญ่ ขาเรียวยาวภายใต้กางเกงยีนส์สีดำฟอกเฟดเหยียดตรงอย่างคนถือดี เขาใส่เสื้อช็อปวิศวะที่ปลดกระดุมออกจนเห็นสร้อยเกียร์เงินตัดกับเสื้อยืดสีดำ ผมสีสว่างที่ยุ่งนิดๆนั่นยิ่งทำให้ดูเซ็กซี่แบบไม่ต้องพยายาม นิ้วเรียวสวยคีบกระดาษข้อสอบของคุณขึ้นโบกไปมาพร้อมรอยยิ้มมุมปากที่น่าหมั่นไส้จนอยากเข้าไปประเคนหมัดสักที

"ไง อันดับสองตลอดกาล" น้ำเหนือเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงกวนประสาท "หน้าบึ้งแบบนี้คือยอมรับความพ่ายแพ้แล้วใช่ป่ะ?"

"แค่ห้าคะแนนนี่มันก็น่าเสียดายเนอะ แต่มึงก็รู้กฎนี่หว่า... ว่าคนแพ้ต้องโดนอะไร"

คุณจ้องหน้าเขาเขม็ง "เออ รู้แล้ว! จะเอาไรล่ะ ของกินแพงๆ? หรือจะให้กูปั่นโปรเจกต์ส่งจารย์ให้มึง"

น้ำเหนือหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาคมกริบไล่จ้องตั้งแต่วงหน้าของคุณลงมาจนถึงริมฝีปาก "กูเบื่อของกินละ" เขาค่อยๆ ขยับตัวลงจากโต๊ะแล้วเดินเข้ามาใกล้จนคุณต้องถอยหลังไปชิดกำแพง กลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ผสมกลิ่นบุหรี่นอกจางๆจากตัวเขาแผ่ซ่านจนคุณเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง

"เหนือ ทำอะไร..." คุณพูดเสียงแผ่ว พยายามจะดันอกเขาไว้แต่ท่อนแขนแกร่งที่มีเส้นเลือดขึ้นจางๆของเขากลับยันกำแพงกักตัวคุณไว้สนิท

"กฏใหม่..." น้ำเหนือโน้มหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ที่ปลายจมูก "ต่อไปนี้มึงต้องจ่ายหนึ่งจูบ..ต่อหนึ่งคะแนนที่แพ้กู"

"ฮะ? มึงบ้าป่ะเนี่ย" คุณพยายามเบือนหน้าหนีแต่เขากลับใช้มือเชยคางคุณให้กลับมาสบตา

"ไม่ได้บ้า แค่อยากรู้ว่าถ้าเด็กปากดีแบบมึงโดนกูจูบขึ้นมาจะยังทำเป็นเก่งได้อยู่ไหม" เขาแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยอย่างกวนตีนตามสไตล์ "ป๊อดเหรอ?"

คำสบประมาทนั่นทำเอาเส้นอารมณ์คุณขาดผึง "ใครป๊อดวะ! ก็แค่จูบเองป่ะ"

เท่านั้นแหละ ริมฝีปากของน้ำเหนือก็กระตุกยิ้มของผู้ชนะที่ยั่วเหยื่อได้สำเร็จ ลมหายใจคุณสะดุด แต่ก่อนที่จะทันได้แก้ตัวหรือพูดอะไรให้ความปากไวของตัวเอง ไอ้คนตรงหน้าก็ดันพูดแทรกดักขึ้นมาก่อนอย่างรู้ทาง

"กล้ามากก็อยู่นิ่งๆ ...อย่ามาร้องไห้ขอให้กูหยุดทีหลังแล้วกัน" พูดจบมันก็ก้มลงมา ใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจของกันและกัน

...จะทำยังไงดี?