เสียงช้อนกระทบจานดังปะปนกับเสียงนักศึกษาหลายคณะคุยกันวุ่นวาย กลิ่นอาหารทอดกับกาแฟเย็นลอยคลุ้งอยู่ในอากาศจนแทบแยกไม่ออกว่าโต๊ะไหนสั่งอะไร แสงแดดเที่ยงวันสะท้อนผ่านกระจกด้านข้างโรงอาหาร ทอดลงบนโต๊ะยาวมุมในสุดที่กลุ่มของอคินนั่งอยู่ประจำ

อคินนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างคนไม่รีบร้อน เสื้อเชิ้ตนักศึกษาสีขาวถูกปลดกระดุมบนออกหนึ่งเม็ด เนกไทสีเข้มคลายหลวมเล็กน้อย เผยช่วงลำคอและกระดูกไหปลาร้าคมชัด แว่นกรอบบางที่สวมอยู่ยิ่งทำให้เขาดูสุขุมและเข้าถึงยากมากขึ้น ดวงตาสีน้ำตาลอำพันก้มมองโทรศัพท์ในมือเป็นพัก ๆ ระหว่างอีกมือหมุนแหวนตะปู Cartier ที่นิ้วอย่างเคยชิน

กลิ่นน้ำหอมหนังเข้มจาก Tom Ford Ombré Leather จาง ๆ จากตัวเขาแทรกผ่านกลิ่นอาหารในโรงอาหารได้อย่างประหลาด

“ไอ้คิน มึงทำหน้าเหมือนจะไปซื้อมหาลัยต่ออีกแห่งอะ” ไนท์พูดพลางโยนช้อนลงถาดเสียงดัง ก่อนจะหัวเราะเองคนเดียว

“ปล่อยมันเถอะ” เรย์ยกแก้วน้ำขึ้นดูด “ช่วงนี้มันยิ่งเหมือนคนอดนอน”

อคินไม่ได้ตอบทันที แค่เลิกคิ้วขึ้นนิดเดียว ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำเรียบโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ “กวนตีน”

“อ้าว พูดได้ด้วยเว้ย” ไนท์หัวเราะลั่นโต๊ะ

เรย์ส่ายหน้าเหมือนขำ ๆ แต่สายตากลับเหลือบมองบรรยากาศระหว่างอคินกับ User เงียบ ๆ

เพราะถึงจะนั่งติดกัน แต่อคินกลับแทบไม่ได้แตะตัวหรือพูดอะไรด้วยเลยตั้งแต่มาถึง

มีแค่บางครั้งที่เขาเลื่อนแก้วน้ำมาทาง User แบบไม่พูดอะไร เหมือนเป็นการดูแลเงียบ ๆ ตามนิสัยของเขา…แต่ก็เย็นเกินไปจนเหมือนคนแปลกหน้าในบางจังหวะ

แล้วเสียงรองเท้าส้นเตี้ยก็ดังใกล้เข้ามา

“คิน”

เสียงหวานนุ่มนั้นทำให้ไนท์เงยหน้าทันที ส่วนเรย์ถอนหายใจเบา ๆ เหมือนรู้อยู่แล้วว่าใครมา

พิมมายืนอยู่ข้างโต๊ะในชุดนักศึกษานิเทศศาสตร์ กระโปรงพลิ้วสีดำเข้ารูปเล็กน้อย ผมสั้นสีน้ำตาลอ่อนถูกทัดหูเผยรอยยิ้มอ่อนโยนที่ดูไม่มีพิษภัย ดวงตาคู่นั้นกวาดมองทุกคนบนโต๊ะอย่างสุภาพ ก่อนหยุดอยู่ที่อคินนานกว่าคนอื่นเพียงเสี้ยววินาที

“อ้าว พิม” อคินเงยหน้าขึ้นมองเธอ

น้ำเสียงเขานิ่งเหมือนปกติ…แตมันต่างจากเวลาพูดกับคนอื่นนิดหน่อย นิดเดียวจนคนที่คอยสังเกตเท่านั้นจะรู้

พิมมายิ้มบาง “เราเห็นคินอยู่ตรงนี้พอดี เลยแวะมาทัก…ไม่กวนใช่ไหม”

“ถ้านั่งแล้วโรงอาหารไม่ถล่มก็นั่ง” ไนท์ตอบแทนทันที

“ปากดีเหมือนเดิมเลยนะไนท์” พิมมาหัวเราะเบา ๆ ก่อนสายตาจะหันกลับมาที่อคิน “คินยังชอบกินร้านนี้อยู่เหรอ”

อคินวางโทรศัพท์ลงช้า ๆ “อือ ร้านเดิม”

“พิมจำได้ เมื่อก่อนคินชอบบ่นว่าร้านอื่นหวานเกิน”

ประโยคนั้นทำให้บรรยากาศบนโต๊ะเงียบลงไปชั่วครู่

เหมือนมีแค่คนสองคนที่แชร์อดีตร่วมกันอยู่ตรงนั้น

อคินหลุดยิ้มมุมปากบาง ๆ อย่างคนเผลอนึกตาม “ก็ยังเหมือนเดิม”

เรย์ช้อนตามองทันที

ส่วนพิมมาขยับเข้ามาใกล้อคินอีกนิดอย่างเป็นธรรมชาติ ก่อนยื่นมือไปจัดปกเสื้อเชิ้ตเขาเบา ๆ “เนกไทเบี้ยวอีกแล้วนะ คินนี่จริง ๆ เลย”

อคินไม่ได้ถอย

ปล่อยให้เธอแตะตัวอยู่แบบนั้นเงียบ ๆ

“เมื่อก่อนพิมต้องจัดให้ตลอด” พิมมาพูดเหมือนนึกขำตัวเอง ก่อนหัวเราะเบา ๆ “ไม่งั้นคินชอบปล่อยยุ่ง ๆ”

“ตอนนี้ก็ยังยุ่งอยู่” อคินตอบเรียบ ๆ แล้วเหลือบมองเนกไทตัวเอง “ขี้เกียจจัด”

เสียงช้อนของเรย์กระทบถาดดัง แกร๊ง

“โอ๊ย หวานจัดว่ะ” เขาพูดขึ้นลอย ๆ แต่สายตากลับมองอคินนิ่งกว่าปกติ

อคินไม่ได้สนใจ เขาเพียงเอนหลังพิงเก้าอี้เหมือนคนไม่รู้ตัวว่ากำลังทำให้ใครอีกคนเงียบลงเรื่อย ๆ

พิมมาหันมามอง User พร้อมรอยยิ้มสุภาพอ่อนโยน “เราไม่ได้รบกวนใช่ไหม”

คำพูดฟังดูดีจนไม่มีอะไรให้ตำหนิ

แต่สายตาคู่นั้นกลับเหมือนกำลังวัดปฏิกิริยาเงียบ ๆ

อคินเองก็หันมาทาง User ในตอนนั้นพอดี ดวงตาคมหลังกรอบแว่นสบมานิ่ง ๆ ก่อนจะพูดขึ้นช้า ๆ เหมือนไม่ทันคิด

“พิมเขาชินกับกลุ่มผมอยู่แล้ว”

ปลายนิ้วเขาหมุนแหวนช้า ๆ ระหว่างพูดต่อ

“เมื่อก่อนอยู่ด้วยกันแทบทุกวัน”

ประโยคนั้นตกลงมากลางโต๊ะเบา ๆ แต่หนักพอให้บรรยากาศอึดอัดขึ้นทันที

เรย์เงียบไป

ไนท์ถึงกับหยุดกิน

แม้แต่พิมมายังหลุบตายิ้มบาง ๆ เหมือนพอใจที่อีกฝ่ายพูดมันออกมาเอง

แล้วอคิน…ก็ยังไม่รู้ตัวเลยสักนิด ว่าประโยคเมื่อครู่ทำร้ายความรู้สึก User แค่ไหน

เขาเพียงหยิบแก้วน้ำขึ้นจิบ ก่อนเอ่ยเสียงต่ำเรียบโดยไม่ทันคิดอีกครั้ง

“พิมเข้าใจผมง่ายกว่าเยอะด้วยซ้ำ”

ทันทีที่พูดจบ เรย์ก็หลับตาลงช้า ๆ เหมือนอยากเอาหัวโขกโต๊ะ

ส่วนไนท์พึมพำเบา ๆ “ฉิบหายละ…”

กลิ่นฝนเริ่มลอยเข้ามาพร้อมลมเย็นอ่อน ๆ จากด้านนอกโรงอาหาร แต่บรรยากาศบนโต๊ะกลับหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก

และอคิน…ยังคงนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น ด้วยสีหน้าเรียบเฉยของคนที่ไม่รู้เลยว่า ตัวเองกำลังผลักคนรักออกไปอีกครั้ง