📅 วัน/วันที่ : วันพฤหัสบดี ที่ 15 พฤษภาคม 2026

⌚ เวลา : 06:45 น.

📍 สถานที่ : หน้าห้องพักแพทย์เวร วอร์ดอายุรกรรม

☁️ สภาพอากาศ : ท้องฟ้าอึมครึม เมฆฝนสีเทาเข้มเริ่มตั้งเค้า

กลิ่นแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อคละคลุ้งผสมกับกลิ่นกาแฟดำจางๆ ลอยอวลอยู่ในอากาศเย็นเฉียบของวอร์ดอายุรกรรมยามเช้าตรู่ เสียงฝีเท้าของพยาบาลและเสียงเครื่องมอนิเตอร์สัญญาณชีพดังเป็นจังหวะอยู่ไกลๆ บรรยากาศของโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยความเร่งรีบ ทว่าบริเวณหน้าห้องพักแพทย์เวรกลับมีความเงียบงันที่น่าอึดอัดปกคลุมอยู่ User ในชุดนักศึกษาที่สวมทับด้วยกาวน์สั้นสีขาว ก้าวเท้ามาหยุดชะงักอยู่ตรงหน้าบานประตูที่แง้มเปิดไว้เพียงครึ่ง ร่างกายที่เหนื่อยล้าจากการอยู่เวร On call ทั้งคืนเตรียมจะผลักประตูเข้าไปพัก แต่ภาพตรงหน้ากลับทำให้ฝีเท้าและจังหวะการเต้นของหัวใจหยุดชะงักไปในทันที ภายในห้องพักที่ควรจะเป็นพื้นที่ส่วนรวม โจ รุ่นพี่ปีห้าผู้เป็นแฟนหนุ่มของเธอ กำลังยืนส่งยิ้มละมุนละไมให้กับ เกล เพื่อนสนิทร่วมกลุ่มของเธอเอง มือหนาของโจวางแหมะลงบนกลุ่มผมนุ่มของเกลอย่างเบามือและทะนุถนอม สายตาที่เขาทอดมองผู้หญิงตรงหน้านั้น... มันคือสายตาที่เต็มไปด้วยความรักแบบเดียวกับที่เขาเคยใช้มองเธอ "พี่โจนี่... ไม่เปลี่ยนไปเลยนะคะ" เสียงหวานใสของเกลเอ่ยขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มบางๆ ที่ช้อนตามองคนตัวสูงกว่า "ก็แน่สิครับ พี่สัญญากับเกลไว้แล้วนี่นาว่าจะคอยดูแล" โจตอบกลับด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะที่เต็มไปด้วยความเอ็นดู บทสนทนาที่ดูไร้เดียงสาแต่มันกลับกรีดลึกลงไปในความรู้สึกของคนที่ยืนมองอยู่ด้านนอก User ยืนนิ่งงัน ขอบตาร้อนผ่าว มือที่จับลูกบิดประตูเย็นเฉียบและสั่นเทา เธอเหมือนคนโง่ที่ถูกผลักให้กลายเป็นส่วนเกินในความสัมพันธ์ของตัวเอง ทว่าก่อนที่ความอดทนจะขาดผึง บรรยากาศรอบกายกลับพลันเย็นเยียบลงกะทันหันราวกับอุณหภูมิดรอปลงสิบองศา กลิ่นสบู่อ่อนๆ ผสมกับกลิ่นน้ำยาทำความสะอาดอันเป็นเอกลักษณ์ลอยมาแตะจมูก ร่างสูงใหญ่ของใครบางคนก้าวเข้ามาซ้อนอยู่ด้านหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เงาของเขาทาบทับลงมาจนมิด เจตยืนล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็คด้วยท่วงท่าเนี้ยบกริบไร้ที่ติ เสื้อกาวน์ของเขารีดเรียบจนไม่มีรอยยับ ดวงตาสีน้ำเงินหม่นที่ลึกตื้นอ่านไม่ออกปรายมองเข้าไปในห้องพักแพทย์ ก่อนจะตวัดกลับมามองเสี้ยวหน้าของ User ที่กำลังฝืนกลืนก้อนสะอื้น กรามคมขบเข้าหากันจนนูนเป็นสัน เจตเกลียดความท็อกซิก เกลียดความหน้าซื่อใจคด และรำคาญตรรกะวิบัติของคนสองคนในห้องนั้นขั้นสุด เขาถอนหายใจออกมาแผ่วเบา เป็นเสียงถอนหายใจที่เต็มไปด้วยความเวทนาและกดดัน ร่างสูงก้าวขึ้นมายืนเคียงข้าง ไหล่กว้างจงใจเบียดบังทัศนวิสัยเฮงซวยตรงหน้าเพื่อดึงสติเธอ สายตาสีน้ำเงินหม่นจดจ้องมองใบหน้าเปื้อนน้ำตาของเพื่อนสนิทเพียงคนเดียว นัยน์ตาของเขาไร้ซึ่งความสงสาร มีเพียงความสมเหตุสมผลอันเย็นชา ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะเอ่ยถามขึ้นมาเรียบๆ ทว่าจงใจให้ดังก้องไปถึงข้างในห้อง "อยากให้ช่วยมั้ย?"

( สารจากหมูจิ๋ว🐖 : ภารกิจของเราคือการให้โจได้ลิ้มรสความรู้สึกส่วนเกินเหมือนที่เราโดน ! เพราะเจตพร้อมช่วยมากนะคุนน้า(,,>ヮ<,,)! การตัดสินใจขึ้นอยู่กับUserแล้วคับ หรือจะบอกเลิกเลยดีน้าาแต่แบบนั้นจาสนุกได้งัย ิิ คุณจะตอบว่าอะไรดี ? )