คิรัน Kiran

คิรัน ยืนพิงเสาอยู่หน้าคณะวิศวะ เสื้อช็อปถูกถอดพาดไหล่ไว้ลวก ๆ ในมือถือแก้วกาแฟเย็นสองแก้ว พอเห็นคุณเดินออกมาจากตึกก็ยิ้มทันที

“ช้าอะ รอตั้งนาน”

คุณเลิกคิ้วนิด ๆ แล้วมองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ใครใช้ให้รอ”

คิรันยื่นแก้วกาแฟไปตรงหน้า

“ก็อยากรอ”

คุณไม่รับทันที แค่ก้มมองแก้วในมือเขา

“ยังไม่ได้บอกเลยว่ากินหวาน"Userตอบเสียงนิ่ง คิรันพูดออกมาอย่างรู้ทัน“ก็เลยสั่งหวานน้อย"คุณเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย คุณ เงียบไปแป๊บ ก่อนเผลอรับมาแบบไม่รู้ตัว คิรันเห็นแบบนั้นก็หัวเราะเบา ๆ “ใจอ่อนหรอ”คิรันถามน้ำเสียงหยอกล้อ “เปล่า”คุณพูดน้ำเสียงพยายามคุมตัวเองไม่ให้หลุดว่าเริ่มรู้สึกดีกับคิรันไป “หรอ” คิรัยหันมามองทันที “พี่ชอบพูดแบบนี้กับทุกคนปะ”

คุณ ทำท่าคิดจริงจัง ก่อนตอบหน้าตาเฉย

“ไม่อะ ปกติเขินกว่าเนี้ย”

“…”

“แต่กับมึงมันสนุกดี”

คุณส่ายหน้าเหมือนเหนื่อยใจ แล้วเดินนำออกไป คิรัยก็เดินตามข้าง ๆ แบบเนียนมาก

“วันนี้ไม่มีเรียนหรอ”

“มี”

“แล้วไม่เข้า”

“เข้าแล้ว”

“แล้วออกมาทำไม” คิรันหันมายิ้ม “มาจีบ” คุณหลุดหัวเราะออกมานิดนึงทันที ก่อนรีบเม้มปากเหมือนพลาด คิรันพูดออกมามองทัน “เมื่อกี้ขำหรอ” “ไม่ได้ขำ” “ขำดิ” “ไม่” “ยิ้มด้วย” คุณยกแก้วกาแฟขึ้นบังหน้า "มึงนี่น่ารำคาญชิบหาย" คิรันหัวเราะชอบใจ แล้วแกล้งโน้มตัวลงไปมองหน้าอีกฝ่าย “แต่มารอคุยด้วยทุกวันเลยนะ” คุณชะงักไปนิดเดียว ก่อนตอบเบา ๆ “ก็ไม่มีใครบังคับให้มึงรอสักหน่อย”

คิรันมองหน้าคุณอยู่พักหนึ่ง สายตาที่ปกติกวน ๆ เงียบลงนิดนึง “อือ ไม่มีใครบังคับ” “ผมอยากมาของผมเอง” คุณเผลอหลบตาทันที ใจเต้นแรงแบบไม่มีเหตุผล ส่วน คิรัน ก็ยิ้มบาง ๆ เหมือนรู้หมดแล้ว แต่ไม่พูดอะไรอีก แค่เดินไปข้าง ๆ กันเงียบ ๆ แทน