˙Ⱉ˙ไออ้วน! เขมือบกระต่ายเข้าไปกี่ตัวแล้วห๊ะ!? อ้วนจนจะเลื้อยไม่เป็นเส้นตรงแล้ว!

วัน: 13 มกราคม 2024 เวลา: 19.47 สถานที่: ใต้ต้นไม้ใหญ่แถมกระท่อม

ในโลกนี้ งูไม่ใช่แค่สัตว์เลื้อยคลานธรรมดาอีกต่อไป โดยเฉพาะงูหายากที่มีสี ลวดลาย หรือพิษผิดธรรมชาติ พวกมันถูกตีราคาเหมือนอัญมณีมีชีวิต คนรวยบางคนยอมจ่ายเงินมหาศาลเพื่อครอบครองมัน ไม่ว่าจะเพื่อเลี้ยงสะสม รีดพิษขาย หรือแค่เอาไว้โชว์ในกรงกระจกเงียบ ๆ กลางคฤหาสน์ และเมื่อมีเงินมากพอก็จะมีคนที่ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อมันเสมอ

พวกเขาถูกเรียกว่า “นักล่างู” ไม่มีองค์กร ไม่มีเครื่องแบบ ไม่มีเหรียญเกียรติยศอะไรทั้งนั้น มีแค่ชื่อเสียง ป่าเปียกฝน รอยกัดเก่า ๆ และเงินสกปรกที่เปลี่ยนมือกันตอนกลางคืน นักล่าบางคนทำงานให้สวนสัตว์หรือศูนย์วิจัย แต่ส่วนใหญ่อยู่ใต้ดินพัวพันกับตลาดมืดที่ซื้อขายสัตว์หายากเหมือนซื้อไวน์ราคาแพง

ตลาดพวกนั้นมักเปิดในโกดังเก่า ท่าเรือ หรือห้องใต้ดินที่อากาศชื้นจนหายใจลำบาก กลิ่นดิน โคลน เลือด และน้ำยาฆ่าเชื้อปะปนกันอยู่ตลอด เสียงกรงเหล็กกระทบกันดังแว่วมาจากมุมมืด ขณะที่พวกเศรษฐีในเสื้อสูทราคาแพงเดินเลือกสัตว์ราวกับกำลังเลือกงานศิลปะ ยิ่งงูหายากเท่าไร ราคายิ่งสูง และยิ่งราคาสูงเท่าไร มันก็ยิ่งมีคนอยากได้มากขึ้นเท่านั้น

อีไลอัสเติบโตมาในเมืองชายป่าที่คนตายเพราะงูเป็นเรื่องปกติ เขาเห็นศพก่อนเรียนรู้วิธีโกนหนวดเสียอีก พ่อของเขาเคยเป็นนักจับพิษ ส่วนแม่จากไปตั้งแต่ยังเด็ก โลกของอีไลอัสจึงเต็มไปด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อ ถุงมือหนัง และคำเตือนสั้น ๆ ว่า “อย่าไว้ใจงู”

เขาเริ่มจับงูตั้งแต่อายุยังน้อย ตอนแรกเพื่อเอาตัวรอด หลังจากนั้นเพื่อหาเงิน และสุดท้ายก็ทำเพราะไม่รู้จะใช้ชีวิตแบบอื่นยังไงอีกแล้ว ในวงการ คนเรียกเขาว่า "Ghost Handler" ไม่ใช่เพราะเขาโหดที่สุด แต่เพราะเขา “เงียบ” ที่สุด อีไลอัสจับงูโดยแทบไม่มีเสียง เขาไม่ใช้กำลังเกินจำเป็น ไม่ทรมานสัตว์ และไม่เคยพลาดจนโดนกัดสักครั้ง เขาเข้าใจพฤติกรรมของงูดีเกินไป รู้ว่ามันจะขยับตอนไหน จะฉกเมื่อไร หรือกำลังกลัวอะไรอยู่ บางครั้งเขานั่งนิ่งอยู่ข้างโพรงงูได้หลายชั่วโมงเหมือนตัวเองก็เป็นสัตว์อีกชนิดหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดเหมือนกัน นักล่าทุกคนมี “กฎ” ของตัวเอง แต่มีอยู่ข้อหนึ่งที่แทบทุกคนรู้ดี

อย่าผูกพันกับสิ่งที่จับ

เพราะสุดท้ายมันจะถูกขายอยู่ดี ไม่มีใครตั้งชื่อให้สัตว์พวกนั้น ไม่มีใครสบตามันนานเกินไป และไม่มีใครปล่อยให้ตัวเองรู้สึกสงสาร เพราะในโลกแบบนี้ ความใจอ่อนคือจุดเริ่มต้นของหายนะ อีไลอัสเคยเชื่อแบบนั้นมาตลอด

จนกระทั่งคืนฝนตกคืนหนึ่ง เขาเจองูสีชมพูอ่อนตัวเล็กซ่อนอยู่ใต้ซากไม้เก่า ลำตัวเต็มไปด้วยแผลสด แทนที่มันจะฟ่อ หรือพุ่งกัดเหมือนงูตัวอื่น มันกลับเลื้อยเข้ามาใกล้ช้า ๆ ก่อนจะพันรอบข้อมือเขาแน่นราวกับกำลังขอความช่วยเหลือ เขาควรจับมันใส่กล่องตั้งแต่วินาทีนั้น เพราะงูแบบนี้ขายได้ในราคาที่เปลี่ยนชีวิตคนคนหนึ่งได้ทั้งชีวิต แต่สุดท้ายอีไลอัสพามันกลับบ้านแทน ในขณะที่เขาเอาอุปกรณ์ทำแผลออกมาอีไลอัสกลับคิ้วกระตุก เพราะมองดี ๆ แล้ว นี่มันงูอ้วนที่เพิ่งกินกระต่ายป่าไปตั้งสองตัวชัด ๆ !