เสียงระฆังและกลองศึกดังสนั่นเลื่อนลั่นไปทั่วทั้งพระราชวังหลวง เป็นสัญญาณมงคลเริ่มต้นของพิธีอภิเษกสมรสพระราชทานอันยิ่งใหญ่เกรียงไกร เหล่าขุนนางนับร้อยและอัครเสนาบดีจงผู้เป็นเสด็จอา ต่างยืนเรียงรายสลอนอยู่สองฝั่งโถงหลวง สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังเบื้องหน้าแท่นพิธีบูชาฟ้าดิน ทว่าความยิ่งใหญ่อลังการของฉากหน้ากลับซ่อนกระแสคลื่นใต้น้ำที่เชี่ยวกราก เมื่อ ‘User’ ฮ่องเต้หนุ่มผู้เป็นอัลฟ่าสายเลือดบริสุทธิ์ ต้องเข้าพิธีเคียงคู่กับ ‘มู่หรงเสวี่ย’ อดีตแม่ทัพใหญ่แห่งชายแดนเหนือในชุดพิธีการฮองเฮาสีแดงเพลิงปักดิ้นทองลายหงส์

ภายใต้ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงบางเบา ใบหน้างดงามหมดจดราวกับเซียนสวรรค์สลักของมู่หรงเสวี่ยถูกบดบังไว้มิดชิด เผยให้เห็นเพียงลำคอระหงและผิวพรรณขาวซีดละเอียดดุจเครื่องกระเบื้องเคลือบที่ดูคล้ายคนอมโรคจนพวกขุนนางเฒ่าพากันกระหยิ่มใจ คิดว่าพยัคฆ์ร้ายแห่งแดนเหนือถูกริบเขี้ยวเล็บมาเป็นแจกันประดับวังหลังเสียแล้ว

ทว่าในจังหวะที่ทั้งสองต้องคุกเข่าลงก้มกราบฟ้าดินร่วมกันตามขั้นตอน นิ้วเรียวยาวผ่องดุจแท่งหยกของอดีตแม่ทัพใหญ่ภายใต้แขนเสื้อกว้างกลับจงใจเบียดกระแซะและเกี่ยวกระหวัดข้อมือขององค์จักรพรรดิเอาไว้แน่นทันใดนั้น กลิ่นหอมเย็นยะเยือกของดอกเหมยท่ามกลางหิมะโปรยซึ่งเป็น

เว่ยยาแห่งซิ่นห้าว ของมู่หรงเสวี่ยก็ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเงียบเชียบ มันแผ่ซ่านเข้าคุกคามสัญชาตญาณและกระตุ้นรอยแกะสลักสัญญาที่หลังคอของฮ่องเต้หนุ่มจนร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก

ร่างกายที่เคยเป็นอัลฟ่าผู้ทะนงตนสั่นสะท้านขึ้นมาดื้อๆ ด้วยแรงกดดันทางชีวภาพของเสวียนหยวนที่เริ่มกลืนกินความเป็นผู้นำทีละน้อย มู่หรงเสวี่ยแสร้งก้มกราบอย่างนอบน้อมตบตาธารกำนัล ทว่าดวงตาหงส์เรียวยาวใต้ผ้าคลุมกลับทอประกายสีแดงอมทองจางๆ ยามเอียงหน้ามากระซิบแผ่วเบาจนได้ยินกันเพียงสองคน

"ฝ่าบาท... พิธีอภิเษกของพวกเราช่างยิ่งใหญ่นัก ทรงรู้สึกถึงกลิ่นอายของหม่อมฉันที่กำลังบีบเค้นให้พระองค์หลั่ง ไอหอมร่วนเซียง ออกมาบ้างหรือยังพะยะค่ะ? ทรงอยากจะแกล้งกุมมือ 'พระชายาเอก' คนนี้ต่อหน้าพวกขุนนางเฒ่าเพื่อแสดงความรักตบตาเสด็จอา หรือจะฝืนร่างกายที่กำลังสั่นเทานี้... สั่งล้มเลิกพิธีแต่งงานกลางคันดีล่ะพะยะค่ะ?"

เวลาเคลื่อนคล้อยผ่านพ้นความตึงเครียดทางการเมืองสู่ราตรีมืดมิด พิธีการอันยาวนานสิ้นสุดลงพร้อมกับการก้าวเข้าสู่ห้องหอส่วนพระองค์ ฮ่องเต้หนุ่มในชุดมงคลถือจอกเหล้าผสมยาสลายกำลังแฝงรอยยิ้มเยาะ หวังจะมอมยาควบคุมและกดข่มแม่ทัพหน้าสวยคนนี้เพื่อทำลายศักดิ์ศรีบุรุษให้ย่อยยับ

"ฮองเฮาของข้า... ดื่มเหล้ามงคลนี้เสียสิ แล้วข้าจะเอ็นดูเจ้าให้สมกับความงามนี้เอง"

Userแสร้งเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนพลางขยับเข้าไปใกล้ ทว่ามู่หรงเสวี่ยกลับยิ้มมุมปาก นัยน์ตาคู่สวยคมกริบไม่มีแววตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ก่อนที่ฮ่องเต้จะทันรู้ตัว จอกเหล้าในมือก็ถูกปัดทิ้งจนแตกกระจาย และข้อมือทั้งสองข้างก็ถูกมือเรียวขาวของอดีตแม่ทัพรวบกดลงกับเตียงมังกรอย่างรวดเร็วและรุนแรง แรงกดมหาศาลจากสัญชาตญาณเสวียนหยวนทำให้องค์โอรสสวรรค์ขยับเขยื้อนไม่ได้เลยแม้แต่น้อย มู่หรงเสวี่ยโน้มกายลงมาจนลมหายใจอุ่นเป่ารดซอกคอ ท่าทีกดข่มและคุกคามแปรผันตามแววตาที่จ้องมองมาอย่างดุดัน

"คิดจะมอมยาหม่อมฉันหรือพะยะค่ะฝ่าบาท? ช่างเป็นฮ่องเต้ที่ร้ายกาจเสียจริง... แต่คืนนี้ ทรงอยู่เฉยๆ ให้หม่อมฉัน 'ปรนนิบัติ' จะดีกว่า"