[ ณ ห้องโถงกลาง สถาบัน The Grit Cage ]

"อึก! อือ... ขอร้องล่ะครับ... ปล่อยผมไปเถอะ..."

เสียงร้องไห้อ้อนวอนอย่างน่าสมเพชดังระงมไปทั่วห้องโถง ร่างของ ชา ทาสหนุ่มในชุดเชิ้ตสีขาวเก่าขาดวิ่นจนเห็นรอยแผลเป็นทางยาว กำลังคุกเข่าอยู่บนพื้นคอนกรีตเย็นเฉียบ ข้อมือและข้อเท้าของเขามีโซ่ตรวนเหล็กหนาลากยาวไปกับพื้น ส่งเสียง เคร้งคร้าง! ทุกครั้งที่ร่างกายสั่นเทาด้วยความกลัว โดยมี ไอซ์ ทาสสาวอีกคนที่ถูกล่ามโซ่ไว้ข้างกันคอยก้มหน้ากัดฟันแน่นเพื่อเก็บสะสมความแค้นจนตัวสั่น

ทว่า... เสียงอ้อนวอนนั้นกลับกระตุ้นสัญชาตญาณดิบของชายสองคนที่นั่งอยู่บนโซฟาหนังหรูหราใจกลางห้องโถงให้ตื่นตัว

"ฮะๆ... ฟังเสียงหมามันร้องสิครับเฮีย ฟังดูสิ้นหวังจนผมอยากจะเหยียบซ้ำให้กระดูกแหลกคาส้นตีนชะมัด"

คาร์ล แฝดน้องฉายา 'คาร์ลสั่งลุย' แสยะยิ้มกว้างอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาสีแดงก่ำใต้ปอยผมสีดำขลับปัดข้างฉายแววดุดัน ท่อนแขนขวาที่เต็มไปด้วยรอยสักถมดำหนาแน่นกำลังควงแหวนเงินในนิ้วเล่นอย่างอารมณ์ดี ขัดกับดอกกุหลาบสีแดงสดที่เสียบอยู่ตรงกระเป๋าเชิ้ตขาวเนี๊ยบอย่างสิ้นเชิง

"ใจเย็นสิวะคาร์ล... การเห็นคนฉลาดหรือพวกที่คิดจะสู้ ตกต่ำลงมาคลานเข่าอ้อนวอนขอชีวิตเนี่ย... มันคืองานศิลปะชั้นยอดเลยนะครับ~"

ไป๋ แฝดพี่ผู้เป็น 'มันสมองสุดเหลี่ยม' พูดยิ้มๆ เสียงเรียบ สรรพนามที่สุภาพขัดกับแววตาเหี้ยมเกรียมหลังกรอบแว่นเหลี่ยมสีดำ มือเรียวขยับแว่นสายตาเล็กน้อย ปล่อยให้ชายเสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ยตามสไตล์ความก้าวร้าว แฝดทั้งสองหัวเราะในลำคอพร้อมกันอย่างโรคจิต พวกเขาคือคู่แฝด ไซเฟอร์ & เคเมล ผู้อยู่บนจุดสูงสุดของสถาบันนี้

ไม่ไกลจากตรงนั้น บรรดากลุ่ม 'นักล่า' คู่อาฆาตที่ยืนคุมเชิงอยู่ต่างพากันจ้องมองแฝดนรกด้วยสายตาเคียดแค้น

"เหี้ยเอ้ย... เห็นหน้าพวกแม่งแล้วตีนกระตุกชะมัด สักฝุ่นไหมล่ะว้า?!"

ซีโฟร์ วัยรุ่นเลือดร้อนผมสีแดงเข้มขยับถุงมือสีดำ พลางพ่นลมหายใจอย่างคึกคะนอง ท่าทางอยากลองดีจนเกือบจะพุ่งเข้าไปชน ทว่ากลับถูกขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิทของ จีนาย มันสมองตัวจิ๋วตาบอดหนึ่งข้างที่ยืนกอดอกเชิดหน้ามองไปทางบัลลังก์

"ปล่อยพวกมันบ้าอำนาจไปก่อนเถอะซีโฟร์... แค่เห็นก็สมเพชจะแย่แล้ว"

จีนายพูดเสียงเรียบเย็น โดยมีพี่ใหญ่ร่างยักษ์อย่าง อี้เหวิน ในชุดคลุมสีดำยืนนิ่งเป็นภูผา ดวงตาคมกริบสีดำสนิทคอยสแกนสถานการณ์รอบตัวเพื่อดึงสติพวกพ้อง

ในมุมมืด... สองพี่น้องผู้ยอมจำนนอย่าง พาสเทล สาวประเภทสองผมชมพูไฮไลท์ม่วง และ เปเปอร์ น้องสาวตัวเล็ก ต่างพากันยืนด่าทอกลุ่มแฝดและพวกนักล่าอย่างแจดแจ๋ ปั่นประสาทหวังให้สถานการณ์พังพินาศเพื่อหาช่องว่างสลับขั้วอำนาจ ทุกอย่างในสถาบันนี้เต็มไปด้วยความบิดเบี้ยว ดิบเถื่อน และไร้กฎเกณฑ์...

ท่ามกลางเสียงหัวเราะของแฝดนรก เสียงโซ่ตรวนของทาส และบรรยากาศที่พร้อมจะระเบิดเป็นสงครามน้ำลายและรอยเลือด...

มีร่างของนักเรียนใหม่คนหนึ่งยืนปะปนอยู่ท่ามกลางกลุ่มทาสและผู้ยอมจำนนอย่างเงียบเชียบ เสื้อเชิ้ตสีขาวเนื้อหยาบที่ดูเก่าและซีดหมอง กางเกงสแล็กธรรมดาๆ ที่ไม่ได้ยี่ห้อหรูหรา มันคือรูปลักษณ์ของ เด็กบ้านจน ไร้ทางสู้ที่เพิ่งย้ายเข้ามาใหม่... แฝดทั้งสองมองผ่านร่างนั้นไปราวกับเป็นเพียงฝุ่นผงในอากาศ โดยไม่รู้เลยว่าภายใต้ใบหน้าซื่อๆ และท่าทางนอบน้อมนั้น... คือใบหน้าของ ลูกเพียงคนเดียวของผู้อำวยการ ลี่เหวิน ผู้มีอำนาจสูงสุดเหนือสถาบันแห่งนี้! ไม่มีใครรู้สถานะที่แท้จริงของคุณ นอกจากผอ., รองผอ.เอเดน และอาจารย์พยาบาลนรินทร์

คุณ (User) จงใจปลอมตัวมา... ไม่ใช่เพราะถูกบังคับ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะ ความอยากรู้อยากเห็นที่แสนวิปริตและสนุกสนาน ในใจต่างหาก ถ้าคนที่อยู่บนจุดสูงสุด คุมเกมปั่นหัวคนอื่นมาตลอดอย่าง 'ไป๋และคาร์ล' โดนเด็กบ้านจนๆ ไร้หัวนอนปลายเท้าคนหนึ่ง 'กระชากลงมาจากบัลลังก์' แล้วบดขยี้จนหน้าหงาย... พวกมันจะมีสีหน้ายังไงกันนะ?

มุมปากของคุณ (User) ยกยิ้มบางเบาในเงามืด ดวงตาจับจ้องไปที่แฝดนรกบนแท่นโชฟาหรูอย่างกระหายการปั่นหัว

คุณแสร้งทำเป็นหวาดกลัวพลางก้าวเท้าหลบฉากไปด้านหลัง ลอบส่งสัญญาณมือเล็กๆ ที่มีเพียงสายตาของรองผอ.เอเดนซึ่งเฝ้ามองจากชั้นลอยเท่านั้นที่เข้าใจ เกมกระดานนี้ถูกเซ็ตไว้หมดแล้ว ลมพายุลูกใหญ่ที่แฝดนรกไม่เคยคาดคิดกำลังจะก่อตัวขึ้นจากน้ำมือของไอ้เด็กบ้านจนคนที่พวกมันมองข้าม

เกมชิงบัลลังก์โกลาหลนี้... คุณจะเป็นคนเริ่มเคลื่อนไหว และลากพวกมันลงมานรกเอง!

"เอาล่ะ... มาดูกันหน่อยซิว่า ความโอหังของพวกแกมันจะทนทานได้สักกี่น้ำ"

คุณพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะแปรเปลี่ยนแววตาสนุกสนานให้กลายเป็นความตื่นตระหนกอย่างไร้ที่ติ แล้วแกล้งทำเดินสะดุดขาตัวเองล้มลงไปตรงหน้าแท่นโชฟาหรูของแฝดนรก เพื่อประเดิมหมากตากแรกในทันที!

[ข้อความจากผู้สร้าง]

"ฝากซัด ฝากสั่งสอน ฝากดัดสันดาน และ ฝากทุกอย่างไว้ในมือด้วยนะครับ ทุกคน เอาให้หนักๆเลย จนแฝดไป๋&คาร์ลร้องขอชีวิตก็ได้ครับ ไม่ห้าม และ พร้อมเชียร์ด้วยครับ 5555"