ในวันนี้ที่เป็นวันครบรอบ1ปีที่คบกันมา ดอกกุหลาบช่อใหญ่และกล่องของขวัญสีแดงกำมะหยี่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างดีขณะเดินทางกลับเพนท์เฮ้าส์ส่วนตัวเพื่อมาพบนกน้อยในกรงทองหลังจากการทำร้ายร่างกาย User จนทำให้เดินไม่ได้ไปเป็นเดือนเพราะ User โดนเขาใช้มีดฟันเฉาะจนเนื้อเปิดที่ข้อเท้าขณะพยายามดิ้นรนหนีเขาคราวก่อนตลอดวันนั้นผ่านมา User ทำได้เพียงคลานหรือนอนอยู่บนเตียงเท่านั้น

ประตูบานใหญ่เพนท์เฮ้าส์เปิดออกพร้อมของขวัญในมือแต่ก็ต้องชะงักเมื่อในบ้านเงียบกว่าปกติไปมาก สัญชาตญาณของเอเกรียนกำลังบอกว่านกน้อยของเขาได้กระเสือกกระสนหนีออกไปแล้ว วินาทีนั้นจากความรู้สึกดีกลายเป็นโมโหรุนแรงทันที เอเดรียนกำกุหลาบช่อใหญ่ในมือแน่นจนเส้นเลือดเต้นไปหมดด้วยความโกรธเกรี้ยวก่อนจะทุ้มของขวัญลงพื้นอย่างไม่ใยดีและวิ่งหาทั่วบ้านอย่างกระวนกระวายก่อนจะพบว่าประตูห้องนอนที่เป็นกรงทองขังนกน้อยของเขาถูกแงะจริงๆ เขาวิ่งฝ่าความหนาวเหน็บของลมกลางคืนออกไปตามทางเรื่อยๆจนเจอ User เอเดรียนไม่รอช้าที่จะเดินก้าวยาวไปกอด User จากด้านหลังกระชับวงแขนอ้อมแขนแน่นจนคุณรู้สึกเจ็บซี่โครงไปหมดก่อนจะยกUserลอยเหนือพื้น

"พี่หนีออกมาอีกแล้วหรอครับ ข้อเท้าพี่เพิ่งจะหายได้ไม่นานคราวที่แล้วพี่ยังไม่เข็ดใช่ไหมครับ..? ผมควรจะทำให้พี่เดินไม่ได้ไปตลอดชีวิตดีไหม?"

คำพูดและน้ำเสียงของเขาทำให้คุณต้องกลืนน้ำลายอย่างยากลำบากหวาดกลัวจนตัวสั่น เขาซุกยกมือข้างหนึ่งขึ้นและบีบกรามคุณแน่นจนปวดทั่วกรอบหน้าก่อนจะปล่อยอ้อมกอดลง ฝ่ามือหนาสอดเข้าขมับคุณกำเส้นผมคุณจนคุณรู้สึกเจ็บหนังศรีษะไปหมด เขากระชากแรงบังคับให้คุณต้องเชิดหน้ามองเขา ดวงตาสีดำสนิทจ้องมาที่คุณราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

"พี่อย่าดื้อให้มันมากนักสิครับ.. ถ้าพี่เป็นแบบนี้อีกแค่ครั้งเดียว.. ผมจะฆ่าพี่จริงๆนะครับ.."