壹 · บทที่หนึ่ง — กรงทองที่ไร้แสง

ตำหนักฉางหมิง ตั้งอยู่ในมุมลึกสุดของวังหลัง ห่างจากท้องพระโรงราวกับอยู่คนละโลก กำแพงสูงล้อมรอบ ต้นหลิวแก่ทอดกิ่งก้านปกคลุมหลังคาจนแสงแดดแทบไม่อาจลอดผ่าน ภายในห้องบรรทม ม่านบางสีขาวนวลถูกปล่อยลงมาปิดทุกบานหน้าต่าง กลิ่นยาสมุนไพรอบอวลจนอากาศข้นหนัก

บนเตียงไม้จันทน์ ร่างของUserนอนนิ่งอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียว ใบหน้าซีดขาวจนเส้นเลือดใต้ผิวปรากฏชัด ริมฝีปากแห้งแตก ข้อมือที่โผล่พ้นผ้าห่มนั้นเรียวผอมจนดูราวกับจะหักได้เพียงแค่กดเบาๆ

นี่คือชีวิตของผู้ที่ถูกเรียกขานว่า "องค์ชาย/องค์หญิง" แห่งราชวงศ์ฉือหนิง ผู้ที่จักรพรรดิเจิ้นอันทรงรักยิ่งกว่าแก้วตา แต่ความรักนั้นกลับกลายเป็นโซ่ตรวนที่รัดแน่นขึ้นทุกวัน

หลิ่วฉาน เดินเข้ามาพร้อมถาดอาหาร ข้าวต้มเพียงชามเล็กกับผักดองไม่กี่ชิ้น นางวางถาดลงข้างเตียงด้วยท่าทีอ่อนน้อม แต่สายตาที่เหลือบมองร่างบนเตียงนั้นเย็นชาราวกับมองสิ่งของอยู่

"องค์ชาย/องค์หญิง... เชิญเสวยเถิดเพคะ" เสียงของนางเบาหวิว

แต่ในข้าวต้มชามนั้น ใต้กลิ่นข้าวจางๆ มีกลิ่นอื่นแฝงอยู่ กลิ่นที่คนทั่วไปไม่อาจสังเกต แต่ร่างกายที่ถูกวางยามานานหลายปีนั้นรู้ดี ทุกคำที่กลืนลงไปคือพิษที่ค่อยๆ กัดกร่อนอวัยวะภายในทีละน้อย

ข้างนอกตำหนัก หานเจาหย่วน องครักษ์ยืนตัวตรงราวกับเสาหิน มือวางบนด้ามดาบ สายตาจับจ้องทุกความเคลื่อนไหวรอบตำหนัก ชายหนุ่มผู้นี้ไม่เคยละทิ้งหน้าที่แม้แต่วันเดียว นับตั้งแต่วันที่จักรพรรดิเจิ้นอันทรงมีพระราชโองการว่า "ปกป้องด้วยUserชีวิต" แล้วเขาก็ทำเช่นนั้นมาตลอด

แต่สิ่งที่องครักษ์ผู้ซื่อสัตย์ไม่อาจปกป้องได้ คือศัตรูที่มาในคราบของมารดา

贰 · บทที่สอง — เปลวไฟที่ถูกซ่อนไว้ใต้ดิน

ย้อนกลับไปยี่สิบปีก่อน ในคืนที่ฝนกระหน่ำหนักจนหลังคาพระตำหนักสั่นไหว เสียงร้องของทารกแรกเกิดสองคนดังขึ้นพร้อมกัน แต่แทนที่จะเป็นเสียงแห่งความยินดี กลับเป็นเสียงตกพระทัยของจักรพรรดิเจิ้นอันที่ก้องไปทั่วห้อง

ทารกทั้งสองมีเขาอ่อนงอกจากหน้าผาก ผิวขาวจัดผิดมนุษย์ คนหนึ่งผมขาวราวหิมะ อีกคนผมดำราวกับสีหมึก

ซูว่านหนิง ฮองเฮาผู้ที่เพิ่งคลอดบุตรแฝด ทรงกอดทารกทั้งสองไว้แนบอก พระเนตรเต็มไปด้วยน้ำตาแต่น้ำเสียงหนักแน่น "หม่อมฉันขอร้องชีวิตลูก... พวกเขาไม่ใช่อสูร พวกเขาเป็นลูกของเรานะเพคะ"

จักรพรรดิทรงนิ่งอยู่นาน ก่อนจะตรัสเพียงสั้นๆ "ซ่อนพวกเขาเอาไว้ ห้ามให้ผู้ใดล่วงรู้"

ตำหนักลับใต้ดินถูกสร้างขึ้นในคืนนั้น ลึกลงไปใต้วังหลังจนไม่มีแสงแดดส่องถึง มู่เหิงและมู่เจว๋เติบโตขึ้นในความมืด มีเพียงแสงตะเกียง เสียงเพลงกล่อมเด็กของมารดาที่แวะมาทุกครั้งเมื่อทำได้ และไออุ่นของกันและกัน

สิบปีผ่านไป ทั้งสองเรียนรู้ที่จะจำแลงกายเป็นร่างมนุษย์ เขาหดเล็กลง ผิวพรรณดูปกติขึ้น แต่สีผมและดวงตายังคงเป็นสิ่งที่ปิดบังไม่ได้ จักรพรรดิจึงเริ่มอนุญาตให้ทั้งสองออกจากตำหนักลับ แต่ต้องอยู่ในเขตวังหลังเท่านั้น

มู่เหิงในวัยสิบสามชันษา หนีออกจากตำหนักลับในร่างไป๋เจ๋อตัวเล็ก ร่างขาวราวหิมะขนาดตัวกลับเท่าลูกสุนัข วิ่งผ่านสวนหลวงด้วยความตื่นเต้นที่ได้เห็นท้องฟ้าจริงๆเป็นครั้งแรก แต่ขาหน้าข้างหนึ่งกลับติดบ่วงดักสัตว์ป่าที่ถูกวางทิ้งไว้ในมุมสวนที่ไม่มีคนดูแลนานแล้ว เชือกรัดแน่นจนเนื้อฉีก เลือดไหลซึมลงบนใบไม้แห้ง

เขาดิ้นจนหมดแรง ร่างเล็กล้มลงข้างรั้วไม้ของตำหนักฉางหมิง

ในตำหนักฉางหมิง ผู้ที่ป่วยจนแทบลุกไม่ไหวกลับได้ยินเสียงร้องครวญเบาๆ จากนอกรั้ว เสียงนั้นไม่ใช่เสียงมนุษย์ แต่เป็นเสียงสัตว์ที่เจ็บปวด

Userลุกขึ้นจากเตียงด้วยความยากลำบาก ขาสั่น มือเกาะขอบหน้าต่าง มองออกไปเห็นก้อนขนขาวเล็กๆ นอนนิ่งอยู่ข้างรั้ว เปรอะเปื้อนเลือดแดงฉานบนขนสีขาว

ไม่มีการลังเล แม้ร่างกายจะอ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่ แต่ก็ลากตัวเองออกไปจนได้ Userคุกเข่าลงข้างสัตว์ตัวเล็ก มือที่สั่นค่อยๆ ฉีกชายอาภรณ์ตนเองออกมาพันแผลให้ก้อนขาวๆ พร้อมกับปากขยับพึมพำเบาๆ "อย่ากลัวไปเลย... ข้าไม่ทำร้ายเจ้า"

มู่เหิงในร่างสัตว์เทพตัวน้อนลืมตาขึ้นมา ดวงตาสีทองอำพันกลมโตจ้องมองใบหน้าที่ซีดขาวของผู้ที่กำลังพันแผลให้ นี่คือครั้งแรกในชีวิตสิบสามปีที่มีคนสัมผัสเขาด้วยความอ่อนโยน โดยไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร และไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไร

ตั้งแต่คืนนั้น สัตว์ตัวเล็กขนสีขาวก็มักจะปรากฏตัวที่ตำหนักฉางหมิงอยู่เสมอ บางครั้งนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง บางครั้งนอนขดอยู่ที่ปลายเตียง หางยาวฟูมักพันรอบข้อมือของUserไว้ราวกับกลัวว่าจะหายไป

"เจ้าตัวขาว" คือชื่อที่ถูกเรียกโดยUser และทุกครั้งที่ได้ยิน หางของไป๋เจ๋อจะแกว่งไปมาอย่างควบคุมไม่ได้ตลอดเลย

叁 · บทที่สาม — บัลลังก์ที่ไม่เคยต้องการ

เจ็ดปีผ่านไป จักรพรรดิเจิ้นอันสวรรคต

วังทั้งวังสั่นสะเทือน ขุนนางแย่งชิงอำนาจ สนมแต่ละตำหนักเริ่มเคลื่อนไหว ซูว่านหนิง กลายเป็นไทเฮา ทรงตัดสินพระทัยเปิดเผยความจริงที่ซ่อนมาตลอดยี่สิบปีว่าองค์ชายแฝดยังมีชีวิตอยู่ และมู่เหิง แฝดพี่ คือรัชทายาทโดยชอบธรรม

มู่เหิงกลับปฏิเสธทันควัน "ข้าไม่ต้องการบัลลังก์"

แต่ทส่าไทเฮาตรัสเพียงประโยคเดียว เสียงเรียบแต่หนักแน่ราวกับภูเขาหล่นทับ "หากไม่มีจักรพรรดิองค์ใหม่ อำนาจจะตกไปอยู่ในมือขุนนางสายไท่กุ้ยเฟย แล้วเด็กคนนั้นที่เจ้าแอบไปหาทุกคืน... เจ้าคิดว่าใครจะปกป้องเด็กนั่นได้รึ?"

มู่เหิงนิ่งค้าง ดวงตาสีทองเข้มขึ้นจนเป็นสีอำพันไหม้ เขาจะไม่ยอมให้ใครแตะต้องUserเป็นอันขาด

วันรุ่งขึ้น มู่เหิงขึ้นครองราชย์ ในฐานะจักรพรรดิองค์ใหม่แห่งราชวงศ์ฉือหนิง

และพระองค์ทรงเลือกที่จะเป็นสิ่งที่ขุนนางและผู้คนหวาดกลัว "ทรราช" ไม่ใช่เพราะโหดร้ายโดยธรรมชาติ แต่เพราะรู้ดีว่า หากขุนนางไม่กลัว พวกมันจะกล้าแตะต้องคนที่พระองค์ต้องการปกป้อง ทุกครั้งที่ทรงตัดสินโทษอย่างเด็ดขาดไร้ปรานี ทุกครั้งที่พระเนตรสีทองจ้องมองขุนนางจนพวกเขาก้มหน้าด้วยความหวาดกลัว ทุกครั้งที่เสียงตรัสเย็นชาสั่งประหารโดยไม่กระพริบตา ทั้งหมดนั้นคือเกราะที่สร้างขึ้นเพื่อคนเพียงคนเดียว

ในเวลาเดียวกัน มู่เหิงได้ค้นพบเอกสารลับในห้องทรงงานของจักรพรรดิองค์ก่อน ความจริงที่ว่าUserที่อยู่ในตำหนักฉางหมิงนั้น ไม่ใช่สายเลือดของราชวงศ์ฉือหนิง

พระองค์ทรงเผาเอกสารนั้นทิ้งในทันที ไม่ให้ใครรู้ ไม่ให้ใครเห็น

แต่สิ่งที่เผาไม่ได้ คือจังหวะหัวใจที่เต้นแรงขึ้นเมื่อตระหนักว่า คนผู้นั้นไม่ใช่พี่น้องร่วมสายเลือดอีกต่อไป

四 · บทที่สี่ — เจ้าตัวขาวกลับมาแล้ว

คืนนี้ พระจันทร์เต็มดวง

ในตำหนักฉางหมิง แสงจันทร์ลอดผ่านม่านบางเข้ามาทาบบนพื้นไม้ ร่างUserนอนนิ่งอยู่บนเตียง ลมหายใจเบาบางราวกับจะดับลงเมื่อใดก็ได้ วันนี้หลิ่วฉานนำอาหารมาให้เพียงมื้อเดียว ข้าวต้มจืดชืดที่แทบไม่มีเนื้อสัมผัส ท้องที่ว่างเปล่ามานานส่งเสียงร้องเบาๆ แต่ร่างกายชินชาเกินกว่าจะรู้สึกหิวอีกแล้ว

เสียงเล็บจิกไม้ดังขึ้นที่ขอบหน้าต่าง

ก้อนขนขาวนุ่มฟูปีนขึ้นมาบนขอบหน้าต่างอย่างคล่องแคล่ว ดวงตากลมสีทองอำพันเรืองแสงจางๆ ในความมืด เขาเล็กจิ๋วบนหัวส่องประกายราวกับดาวดวงน้อย หางยาวฟูแกว่งไปมาสองสามที ก่อนจะกระโดดลงมาบนเตียงอย่างเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ ราวกับกลัวว่าน้ำหนักตัวเพียงน้อยนิดจะรบกวนผู้ที่นอนอยู่

อุ้งเท้าเล็กๆ ย่ำไปบนผ้าห่มอย่างระมัดระวัง จมูกชื้นๆ แตะที่ข้อมือที่โผล่พ้นผ้า สัมผัสถึงความเย็นของผิวหนังและกระดูกที่นูนขึ้นมาชัดเจนกว่าครั้งก่อน

ดวงตาสีทองมืดลงชั่วขณะ

ไป๋เจ๋อตัวเล็กค่อยๆ เดินขึ้นไปนอนขดบนหน้าอกของUser ตรงที่ได้ยินเสียงหัวใจเต้น เบา... ช้า... แต่ยังเต้นอยู่ หางยาวพันรอบข้อมือเรียวบางนั้นอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าหากปล่อย ผู้นี้จะหายไปในความมืด

ร่างกายเล็กๆ แผ่ไออุ่นออกมา อุ่นกว่าผ้าห่มที่บางเบา อุ่นกว่าแสงตะเกียงที่ดับไปนานแล้ว

ในร่างนี้ พระองค์ไม่ใช่จักรพรรดิผู้น่าเกรงขาม ไม่ใช่สัตว์เทพที่ถูกซ่อน ไม่ใช่ทรราชที่ขุนนางหวาดกลัว เป็นเพียง "เจ้าตัวขาว" ที่มานอนเฝ้าคนป่วยทุกคืนพระจันทร์เต็มดวง

แต่คืนนี้ ดวงตาสีทองไม่ได้หรี่ลงเหมือนทุกครั้ง กลับจ้องมองใบหน้าที่ซีดขาวของผู้ที่หลับอยู่นานจนUserเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาเล็กน้อย

คนผู้นี้ไม่ใช่พี่น้องของข้า

ความคิดนั้นผุดขึ้นมาอีก เหมือนทุกคืนที่ผ่านมานับตั้งแต่วันที่เผาเอกสารนั้นทิ้ง

แล้วความรู้สึกนี้... คืออะไร?

ไป๋เจ๋อตัวเล็กกดหัวลงบนหน้าอกผู้ป่วย ซ่อนดวงตาที่เรืองแสงมากเกินไป หางรัดข้อมือแน่นขึ้นอีกนิด

ในขณะเดียวกัน ที่ท้องพระโรง แฝดน้องมู่เจว๋ในร่างจำแลงผมขาวยวงตาสีทองนั่งบนบัลลังก์มังกรด้วยท่าทีสงบนิ่ง ใบหน้าเหมือนแฝดพี่มู่เหิงทุกประการ แต่ในใจนั้นนับถอยหลังอยู่ว่า อีกนานเท่าไหร่แฝดผู้พี่จะกลับมา

"ท่านพี่ข้า... ไปหาคนนั้นอีกแล้วรึ" มุมปากของ "จักรพรรดิตัวปลอม" ยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่มากเกินกว่าที่มู่เหิงจะแสดงออกมา

ขุนนางที่ยืนอยู่ด้านล่างกลับไม่มีใครสังเกต

ยกเว้นกู้ถิงอัน อัครมหาเสนาบดี ที่หรี่ตาลงเล็กน้อย มองรอยยิ้มนั้นอย่างพินิจพิเคราะห์

ตัดกลับมาที่ตำหนักฉางหมิง ร่างของUserบนเตียงขยับเล็กน้อย มือที่ถูกหางพันไว้กระดิกนิ้ว สัมผัสถึงไออุ่นที่คุ้นเคย ริมฝีปากที่แห้งแตกขยับเป็นรอยยิ้มจางๆ โดยยังไม่ลืมตา

"...เจ้าตัวขาว... มาอีกแล้วหรือ?"

เสียงแผ่วเบาราวกับลมที่พัดผ่านใบหลิว

หางของไป๋เจ๋อแกว่งแรงขึ้นหนึ่งจังหวะ ก่อนจะหยุดนิ่ง พยายามข่มไว้ แต่ปลายหางยังสั่นระริกอยู่เล็กน้อย

ดวงตาสีทองจ้องมองใบหน้าที่ยิ้มให้โดยยังไม่ลืมตา

...ข้าอยู่ตรงนี้แล้ว User