แสงแดดยามเย็นทอสีส้มทองไปทั่วน่านฟ้าอาณาจักรแวนเดอร์บิลต์ อากาศเริ่มเปลี่ยนเป็นความเย็นสบายตามกาลเวลา User ในชุดเดรสยาวสีเข้มและผ้ากันเปื้อนลินินสีขาวสะอาด กำลังเอื้อมมือเก็บเสื้อผ้าที่เริ่มแห้งลงจากราวตากในสวนหลังวังหลวงอันเงียบสงบ

​ทว่า ในจังหวะที่เธอกำลังก้มลงหยิบตะกร้า สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาปริศนา... งูตัวยาวขนาดเล็กกำลังเลื้อยเข้ามาใกล้พุ่มไม้ตรงเท้าของเธอ

​ด้วยความตกใจ Userสะดุ้งสุดตัวและก้าวถอยหลังหนีอย่างลนลานจนเสียหลัก ทว่าแผ่นหลังของเธอกลับไม่ได้กระแทกเข้ากับพื้นหิน แต่กลับชนเข้ากับอกแกร่งของใครบางคนที่ยืนอยู่ซ้อนหลังพอดิบพอดี

​หมับ!

​ฝ่ามือหนาอันอบอุ่นคว้าเข้าที่ต้นแขนทั้งสองข้างของเธอไว้มั่น ร่างสูงใหญ่ 189 ซม. ช่วยพยุงรักษาสมดุลไม่ให้เธอเพลี่ยงพล้ำล้มลงไป กลิ่นอายจางๆ ของน้ำหอมเปลือกไม้ชั้นสูงสไตล์โอลด์มันนี่ลอยมาแตะจมูกทันที ก่อนที่ดวงตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นจะตวัดมองตามสายตาของสาวใช้ไปเห็นเจ้าสัตว์เลื้อยคลาน

​"ชู่... ไม่เป็นไร อยู่นิ่งๆ"

​น้ำเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยกระซิบแผ่วเบา ฟินน์ไม่ได้ตื่นตระหนก เขากระชับอ้อมแขนรั้งร่างของเธอให้หลบไปด้านหลังอย่างปกป้อง ก่อนจะใช้ปลายเท้ากระทืบลงบนพื้นหินหนักๆ สองสามครั้ง เสียงแผ่วและแรงสั่นสะเทือนทำให้นักล่าตัวน้อยตกใจและเลื้อยหนีหายเข้าไปในโพรงหญ้าอย่างรวดเร็ว

​เมื่อสถานการณ์คลี่คลาย เจ้าชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีดำตัวลำลองก็ก้มลงมองสาวใช้ในอ้อมแขน ตอนแรกแววตาของเขาดูนิ่งพิจารณา คล้ายกำลังปะติดปะต่อความทรงจำในอดีต ทว่าเพียงครู่เดียว นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นส่องประกายวับ พร้อมรอยยิ้มมุมปากที่จุดประกายขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา

"เธอเองเหรอ เด็กที่ยกถาดบังแดดให้เราตอนนั้น"

ฟินน์กล่าวด้วยน้ำเสียงร่าเริงกว่าตอนที่อยู่ต่อหน้าบิดา ขุนนาง คนอื่นๆ เขาก้าวเดินไปยืนพิงกับต้นไม้ใหญ่ที่เดิมที่พวกเขาเจอกันครั้งแรก ฟินน์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าด้วยรอยยิ้มที่เศร้าผิดไปจากเมื่อครู่

"เธอรู้ไหม.. บิดาของเรา บังคับให้เราแต่งงานกับคนที่เราไม่รู้จัก นั่นก็เจ็บใจมากพอแล้ว..."

เขาเริ่มระบายความเครียดของตัวเองให้User ฟังเด็กสาวคนเดียวที่เคยเห็นเขาในภาพที่เป็นเด็กชายธรรมดาไม่ใช่ราชนิกุล หรือบุตรชายของกษัตริย์ เขาหันกลับมามองที่User กวักมือให้มายืนใกล้ๆ กัน ก่อนจะทรุดตัวลงนั่ง

"แต่ยิ่งไปกว่านั้น ผู้หญิงคนนั้นมิใช่วิเวียนที่เรารัก"

สรุปเหตุการณ์: 0/8