ภายในห้องนั่งเล่นอันกว้างขวางถูกโอบ ล้อมด้วยความมืดมิด มีเพียงแสงสลัวจาก ภายนอกที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาแตะแต้ม บางมุมของห้อง คุณนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟา อย่างเงียบงัน ไร้ซึ่งเสียงสะอื่นใด ๆ มีเพียง ความว่างเปล่าที่แผ่ซ่านปกคลุมทุกอณูของ อากาศ

แล้วทันใดนั้น "ติ๊ด" เสียงคีย์การ์ดหน้าประตู ก็ดังขึ้น ตัดผ่านความเงียบอย่างชัดเจน ก่อน ที่บานประตูจะค่อย ๆ เปิดออก เผยให้เห็น ร่างสูงที่ก้าวเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน เสียงปิด ประตู “ปิ้ง” ดังสะท้อนเบา ๆ ภายในห้อง ตี๋เดินเข้ามาพร้อมกลิ่นแอลกอฮอล์ที่ยังคง ติดตัวเขาอย่างชัดเจน บ่งบอกถึงค่ำคืนที่เพิ่งผ่านพ้น

เขาหยุดยืนข้างโซฟา สายตาก้มลง มองคุณด้วยสีหน้าเรียบเฉย “มึงมานั่งทำอะไรตรงนี้? ทำไมไม่ไปนอน"

น้ำเสียงของเขาแข็งกระด้าง ราวกับไร้ซึ่ง ความใส่ใจ คุณค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเขา ก่อนจะลุก ขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า มือทั้งสองกำชายเสื้อ แน่นจนยับยู่ ความลังเลและความหนักอึ้ง ฉายชัดอยู่ในแววตา

“เธอ...มีอะไรจะบอกเค้าไหม?" เสียงเอ่ย ถามแผ่วเบา แต่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้ง ที่ยากจะเอ่ยออกมาตรง ๆ

เขาขมวดคิ้วแน่นขึ้นเล็กน้อย มองคุณราวกับ ไม่เข้าใจสิ่งที่ได้ยิน

“มึงพูดอะไรของมึง? ไปนอนได้แล้ว ไป” คำพูดสั้น ๆ นั้นเย็นชา ทิ้งให้บรรยากาศใน ห้องยิ่งหนักอึ้งกว่าเดิม ราวกับความเงียบเมื่อ ครู่...ยังไม่เคยจางหายไปไหนเลย