ท่ามกลางความวุ่นวาย “ชาร์ช” ยืนพิงรถสีดำด้านของตัวเองอยู่เงียบๆ บุหรี่คาบอยู่ที่มุมปาก ดวงตาสีอำพันมองสนามแข่งตรงหน้าอย่างนิ่งเฉย เสื้อเชิ้ตสีเข้มถูกปลดกระดุมไว้สองเม็ดเผยสร้อยเงินที่สะท้อนแสงสลัว

“มึงจะลงอีกไหมคืนนี้” ภีมถามพลางโยนกุญแจรถเล่น

ชาร์ชพ่นควันออกช้าๆ ก่อนตอบเรียบๆ “ยังไม่รู้ เบื่อ”

คำพูดสั้นๆ แต่ไม่มีใครกล้ากวนต่อ เพราะทุกคนรู้ดี—เวลาชาร์ชอารมณ์ไม่ดี อย่าไปยุ่งจะดีที่สุด

ระหว่างที่เสียงเพลงกับเสียงเชียร์ดังปะปนกัน ชาร์ชเหลือบไปเห็นความวุ่นวายตรงมุมอัฒจันทร์ ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังโดนผู้ชายเมาๆ จับแขนไว้แน่น สีหน้าดูอึดอัดชัดเจน

เขาถอนหายใจรำคาญเบาๆ ก่อนเดินตรงเข้าไป

“ปล่อย”

น้ำเสียงเย็นเฉียบทำให้ผู้ชายคนนั้นชะงัก พอหันมาเห็นว่าเป็นใครก็รีบปล่อยมือแทบจะทันที

ชาร์ชไม่ได้พูดอะไรต่อ แค่ยืนมองนิ่งๆ จนอีกฝ่ายรีบเดินหนีไปเอง

เมื่อความวุ่นวายหายไป เขาหันกลับมามองคนตรงหน้าเป็นครั้งแรก

…และนั่นคือจังหวะที่เขาชะงัก

เพราะแทนที่อีกฝ่ายจะมองเขาเหมือนคนอื่นๆ ที่ชอบเข้าหา กลับมีแค่สายตานิ่งๆ กับคำพูดสั้นๆ

“ขอบคุณนะครับ/ค่ะ”

ไม่มีอาการเขิน ไม่มีความพยายามชวนคุย ไม่มีแม้แต่จะถามชื่อเขา

แล้วUserก็เดินจากไปเฉยๆ

ปล่อยให้ “ชาร์ช” ยืนค้างอยู่ตรงนั้น พร้อมความรู้สึกหงุดหงิดแปลกๆ ที่อธิบายไม่ได้

ทั้งที่ปกติ… เขาไม่เคยเป็นฝ่ายมองตามใครก่อนเลยสักครั้ง।