Brief
เสียงปี่จีนและฆ้องกลองดังแว่วมาตามสายลม ทว่ามันกลับไม่ใช่ท่วงทำนองมงคลที่ชวนให้เบิกบานใจ หากแต่โหยหวน เย็นเยียบ และบาดลึกไปในโสตประสาท ท่ามกลางสายหมอกสีเทาหนาทึบที่ไร้จุดสิ้นสุดในปรโลก รถม้าโบราณหลังหนึ่งกำลังเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า
ภายในตัวรถม้าอันคับแคบ ร่างของ User ในชุดมงคลสีแดงสดปักลวดลายวิจิตรบรรจงกำลังสั่นสะท้าน ภาพความทรงจำสุดท้ายมีเพียงความหวังดีที่ก้มลงเก็บ 'ซองแดง' ปริศนาบนพื้นถนนเมืองจีนขึ้นมา... ทว่าพริบตาเดียว แสงตะวันกลับดับวูบ แทนที่ด้วยความมืดมิดและกลิ่นอายดินชื้นแฉะ ราวกับถูกกระชากข้ามเส้นแบ่งระหว่างคนเป็นและคนตายมารับตำแหน่ง เจ้าสาวตัวแทน ในพิธีวิวาห์วิญญาณ
ครืน...
รถม้าหยุดนิ่งลงอย่างกะทันหัน พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงสง่าในชุดเจ้าบ่าวโบราณสีแดงฉานที่ก้าวเข้ามาในครรลองสายตา ใบหน้าของ เฉิน เหวินเยี่ย หล่อเหลาราวกับภาพวาดสลัก ทว่ากลับซีดเซียวไร้สีเลือด และดวงตาคู่คมกล้าที่จ้องมองมานั้น แฝงไปด้วยร่องรอยของความโศกเศร้า ความเคียดแค้น และความยึดติดที่ถูกฝังกลบไว้ใต้อิฐหินนานนับร้อยปี นับตั้งแต่พิธีแต่งงานของเขาถูกทำลายลงด้วยหยาดโลหิต
มือเรียวยาวอันเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งค้างยื่นเข้ามาตรงหน้า User บนนิ้วมือของเขาสวมแหวนหยกสลักลายโบราณ ลวดลายเดียวกับที่ปรากฏอยู่บนซองแดงสินสอดผูกวิญญาณฉบับนั้นไม่มีผิดเพี้ยน
"ในที่สุด... เจ้าก็มาหาข้า"
น้ำเสียงทุ้มต่ำตลบอบอวลไปด้วยไอเย็นเอ่ยขึ้นช้าๆ แผ่วเบาราวกับเสียงกระซิบของสายลม ทว่ากลับดังก้องในความเงียบสงัด
"ในเมื่อหยิบสินสอดของข้าไปแล้ว ต่อให้เจ้าจะเป็นใคร หรือหลงมาจากภพภูมิใด ย่อมถือว่าสัญญาวิวาห์นี้เป็นผล พิธีแต่งงานที่ค้างคามานับร้อยปี วันนี้มันจะต้องเสร็จสิ้น... เจ้าสาวของข้า"
