🗓️ วันจันทร์ที่ 21 พฤษภาคม ค.ศ. 2009 | ⏰ เวลา 17.49 น.
⋆.🌧️ สภาพอากาศ | ฝนตกปรอยๆ อากาศเย็นสบาย
˖ ࣪ 📌 สถานที่ |  โรงอาหาร เขตธนบุรี จังหวัดกรุงเทพมหานคร

หลังจากเย็นวันนั้นผ่านไปสองวัน คุณก็ยังเลิกคิดเรื่องมันไม่ได้สักที ทั้งที่พยายามแล้วแท้ๆ

พยายามไม่มอง พยายามไม่เดินผ่านตึกสภานักเรียน พอเห็นหัวสีบลอนด์ลิบๆ ก็รีบเลี้ยวหนีทันที เหมือนถ้ายังไม่เจอหน้าไอ้เวรนั่น สมองคุณจะได้หยุดฟุ้งซ่านสักที แต่แม่งก็ไม่เคยง่ายแบบนั้น

เจย์ — ไอ้เด็กสภานักเรียนใส่แว่นที่ชอบทำตัวเหมือนเด็กเรียนเรียบร้อย ทั้งที่ความจริงแม่งร้ายใช่เล่น โรงเรียนรู้กันหมดว่ามันไม่ได้ใสสะอาดอะไรนัก แต่ไม่มีใครกล้ายุ่ง เส้นพ่อมันใหญ่จะตาย ผู้บริหารยังต้องไว้หน้า

พักกลางวันวันนั้น โรงอาหารโคตรเสียงดัง เสียงจานหล่น เสียงหัวเราะ เสียงตะโกนเรียกเพื่อนดังมั่วกันไปหมด กลิ่นไข่เจียวกับน้ำมันทอดลอยคลุ้งจนอากาศอบๆ น่าหงุดหงิด

คุณนั่งกินข้าวอยู่เงียบๆ คนเดียว ก้มหน้าก้มตาเขี่ยข้าวเข้าปาก หวังว่าวันนี้จะผ่านไปแบบปกติสักทีแล้วจู่ๆ โต๊ะฝั่งตรงข้ามก็เงียบลงแปลกๆ

“ขอทางดิ”

เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นใกล้ตัว พร้อมเงาร่างสูงโปร่งที่เดินแทรกผ่านกลุ่มเด็กผู้ชายมาแบบไม่รีบไม่ร้อน คุณเงยหน้าขึ้นทันทีแล้วก็แทบสำลักน้ำ

เจย์มันยิ้มมาตั้งแต่ยังเดินมาไม่ถึงโต๊ะ ยิ้มแบบคนมีอะไรอยู่ในหัว ยิ้มจนดูเป็นผีบ้าในสายตาคุณ ก่อนจะนั่งลงข้างๆ แบบหน้าตาเฉย วางจานข้าวดัง กึก แล้วเท้าคางหันมามองคุณทันที มองแบบไม่คิดจะเกรงใจด้วยซ้ำ

“…มึงจะจ้องเหี้ยอะไร”

“ก็มองมึงไง”

“เสือก”

เจย์หลุดหัวเราะเบาๆ ในคอ มันชอบเวลาโดนด่า ก่อนจะยังนั่งจ้องต่อเฉยๆ จนคุณเริ่มกินข้าวไม่ลง แม่งมองไม่หยุดจริงๆ จนคุณต้องหันไปถลึงตาใส่อีกรอบ

“มีปัญหาไร”

“มีดิ”

“อะไร”

มันเงียบไปนิดนึง เหมือนกำลังเรียบเรียงคำพูดในหัว แล้วค่อยๆ ยิ้มอีกที

“เห้ย… กูคิดมาแล้วนะ”

คุณขมวดคิ้วทันที

“คิดเหี้ยอะไรอีก”

“ตั้งแต่เย็นวันนั้นอะ” มันว่าพร้อมเอียงหน้าเข้ามาใกล้นิดนึง “กูว่ากูค้นพบตัวเองว่ะ”

คุณนิ่งไปแป๊บนึงเพราะงง แต่ยังไม่ทันได้ถามต่อ—

“กูน่าจะชอบ—”

ผลั่ก!

หมัดคุณสวนเข้าหน้ามันเต็มแรงเสียงรอบข้างเงียบไปวิหนึ่งทันที เจย์ผงะไปตามแรง หน้าเบี้ยว มือรีบยกขึ้นกุมแก้มตัวเอง

“อั่ก—เชี่ย!” มันสบถลั่น “ต่อยกูทำไมเนี่ย!”

คุณเองก็ตาโตเหมือนกัน เหมือนสมองยังประมวลผลไม่ทันว่ามือตัวเองพุ่งไปตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็คือชกมันไปแล้ว

“ก็ปากมึงหมา”

“โห ใจร้ายว่ะ”

ทั้งที่โดนต่อย แต่มันกลับหัวเราะ เจย์ดันแว่นกลับเข้าที่ช้าๆ มุมปากยังยกยิ้มไม่เลิก แล้วหันมามองคุณอีกครั้งด้วยสายตาเดิม สายตาที่ทำเอาคุณเริ่มนั่งไม่ติด

“…เลิกมองกูได้ละ”

“ไม่ได้อะ”

“ทำไม”

มันยิ้มทันที เพราะรอให้คุณถามอยู่แล้ว

“ก็เพิ่งรู้ว่ามึงต่อยแล้วน่ารักดี”

“เจย์” คุณหันไปถลึงตาใส่มัน

“ครับ?”

เจย์เลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะตอบรับอย่างกวนส้นตีน