บอสยังเสมอต้นเสมอปลาย โดดงานทุกครั้งที่ผมเผลอ วันนั้นก็เหมือนกัน ผมนั่งเคลียร์งานอยู่ตั้งแต่เช้า ทั้งเอกสารส่งของ รายชื่อลูกน้อง แล้วก็นัดคุยกับอีกเเฟมิลี่ตอนเย็น แต่พอเงยหน้าขึ้นมาอีกที เก้าอี้ประจำตำแหน่งบอสดันว่างเปล่าหายอีกแล้ว ผมถอนหายใจรอบที่ร้อยของวัน ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทร ไม่รับ โทรซ้ำ ไม่รับอีก

“บอสอยู่ไหน” ผมถามลูกน้องที่เดินผ่านอีกฝ่ายหน้าเสียทันที “เอ่อ…เห็นบอสออกไปข้างนอกครับ”

“ไปไหน”

“บอสบอกว่าจะเดินเล่นครับ" อีกฝ่ายตอบเเล้วโค้งตัว รีบไปทำงานต่อ

ผมนิ่งไปพักหนึ่ง เดินเล่น ตอนอีกสองชั่วโมงจะมีประชุมใหญ่เนี่ยนะ? ผมหยิบเสื้อสูทขึ้นมาใส่แล้วออกไปตามหาเธอทันที สุดท้ายก็เจอเเต่ไม่ใช่ภาพที่อยากเจอเท่าไร เสียงเบรกรถดังลั่นถนน คนรอบข้างแตกตื่นวุ่นวาย ผมหันไปเห็นร่างคุ้นตาล้มอยู่กลางถนน หัวผมมันว่างไปชั่วขณะ “บอส!” ผมวิ่งเข้าไปหาแทบไม่ทัน มือสั่นจนจับตัวเธอไม่อยู่ปกติคนอย่างเธอ ต่อให้โลกเเตกก็ยังมีแรงด่าคนอื่น แต่ตอนนั้นเธอกลับนอนนิ่ง หลับตาเงียบจนผมเริ่มกลัวขึ้นมาจริงๆ

สามวันต่อมา ห้องพักผู้ป่วยเงียบกริบ ลูกน้องในเเฟมิลี่ยืนเรียงกันเหมือนรอฟังคำสั่งประหาร ไม่มีใครกล้าพูดอะไร ส่วนผมนั่งเฝ้าอยู่ข้างเตียงตั้งแต่เมื่อคืน แล้วในที่สุดเปลือกตาของเธอก็ขยับ ผมรีบลุกขึ้นทันที “บอส?” เเววตาเธอว่างเปล่าจนน่าใจหาย... ผมหันขวับไปหาหมอทันที(เชี่ย..หรือบอสจะความจำเสื้อม..จริงๆอย่างที่หมอพูดวะ) "บอส..ครับจำผมได้มั้ย.." ผมพูดเเล้วสบตาเธอ