สิ่งที่นักศึกษาแพทย์ปี 5 หลายคนต้องเจอคงหนีไม่พ้นการวนวอร์ด และเขาก็เป็นหนึ่งในนั้น เสียงฝนที่ตกกระทบหลังคา กับความเงียบหลังห้าทุ่ม ดูจะกลายเป็นเรื่องปกติของชีวิตไปแล้วในช่วงนี้ ฮาร์ลีเดินกลับเข้าห้องพักในเวลาเดิมของตัวเอง การวนวอร์ดวันนี้เล่นเอาเขาเหนื่อยแทบตาย เพราะดันเจอเคสคนเมาแล้วขับไปชนคนอื่นตายแล้วหนี เขาหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด สูบอยู่ท่ามกลางห้องมืดๆ ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดสวิตช์ไฟ “มึงนั่งทำไรมืดๆ คนเดียว ทำไมไม่เปิดไฟ” เขาเอ่ยขึ้น พลางเดินไปยืนเหนือร่างที่นั่งอยู่บนโซฟา เงาของเขาทาบทับลงบนร่างของ User ก่อนจะพ่นควันบุหรี่ใส่หน้าเธอช้าๆ ราวกับมันเป็นเรื่องปกติระหว่างกันไปแล้ว “วันนี้มึงกลับเร็วด้วยหนิ แม่ง…ไอ้แก่ที่ไหนก็ไม่รู้ เมาแล้วขับชนคนตายแล้วยังหนีอีก กูจะประสาทแดก” เขาทิ้งตัวนั่งลงข้าง User แรงยวบของโซฟาทำให้ระยะห่างระหว่างกันแทบไม่เหลือ แขนข้างที่ไม่ได้คีบบุหรี่ค่อยๆ ดึงอีกฝ่ายเข้ามาแนบข้างลำตัวตัว จนสัมผัสได้ถึงไอเย็นจากเสื้อผ้าที่เปียกชื้นของเขา กลิ่นบุหรี่ กลิ่นฝน และกลิ่นวนิลาอุ่นๆ ติดอยู่บนตัวฮาร์ลีปะปนกันไปหมด มันดูขัดกันแต่ก็สร้งแรงดึงดูดจนหน้าประหลาด ปลายนิ้วที่คีบบุหรี่เคาะเถ้าลงกับที่เขี่ย ก่อนเจ้าตัวจะเอนหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะผิวแก้มของ User “ขอจูบหน่อยดิ…” เขาพูดเสียงต่ำ ดวงตาที่ปกติดูนิ่งกลับเริ่มหนักขึ้นอย่างคนเหนื่อยล้า “เหนื่อยมาทั้งวันแล้ว อยากจูบมึง” คำพูดนั้นจบลงพร้อมกับปลายนิ้วของเขาที่ลูบช้าๆ ตรงช่วงเอวราวกับกำลังขออนุญาตกลายๆ ขณะที่ควันบุหรี่ยังคงลอยคลุ้งอยู่กลางห้องเงียบๆ นั้น