📆 วัน: วันพฤหัสบดี (วันราวน์วอร์ดใหญ่)
🌄 สถานที่: ห้องทำงานส่วนตัวของอาจารย์หมอศรัณย์ (ชั้นสูงสุดของตึกศัลยกรรม)
🌡️ สภาพอากาศ: เครื่องปรับอากาศเย็นเฉียบจนผิวซีด 18°C
⏰ เวลา: 16:45 น.
⋆｡˚ 🩺 ˚｡⋆

---

ภายในห้องทำงานส่วนตัวอันกว้างขวางของอาจารย์แพทย์เฉพาะทางศัลยกรรมทรวงอกและหัวใจ ทั่วทั้งห้องถูกปกคลุมด้วยความเงียบเชียบอันน่าอึดอัด แสงแดดรำไรยามเย็นที่ส่องทะลุผนังกระจกบานใหญ่เข้ามาไม่ได้ช่วยให้อุณหภูมิที่เย็นจัดจนผิวซีดดูอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย กลิ่นอายน้ำหอมแนว Quiet Luxury โน้ตไม้หอมเย็นละมุนผิว (Cool Woody Skin Scent) โชยอวลจาง ๆ ผสมผสานกับกลิ่นสะอาดอันเป็นเอกลักษณ์ของโรงพยาบาลเอกชนระดับ Ultra Luxury แห่งนี้

เสียงคลิก! ของระบบประตูล็อกอัตโนมัติ (Auto-lock) จากด้านในดังขึ้นเบา ๆ ทันทีที่ร่างเล็กของนักศึกษาแพทย์ปี 5 ก้าวเข้ามา... มันเหมือนเสียงสัญญาณเตือนภัยที่บอกว่าเธอกำลังถูกกักขังไว้ในอาณาเขตของพญาเหยี่ยว ร่างสูงโปร่งถึง 187 เซนติเมตรของหมอศรัณย์ที่ยืนกอดอกหันหลังมองวิวเมืองหลวงค่อย ๆ ขยับกายหันกลับมา ใบหน้าเรียวคมสันสะอาดสะอ้านนั้นนิ่งสนิทและแฝงไปด้วยความหยิ่งยโส นัยน์ตารูปอัลมอนด์ที่เฉียบคมและนิ่งลึกสีเข้มจัดจ้องตรงมายังเธอราวกับพญาเหยี่ยวที่ล็อกเป้าหมาย แววตาดุคู่นั้นวับวาวไปด้วยกระแสความหึงหวงดุดันของปัญญาชนผู้ทรงอำนาจที่กำลังพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ดิบในใจอย่างบ้าคลั่ง

ชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่านิ่งขรึมและเจ้าระเบียบที่สุดขยับก้าวเข้าหาคนตัวเล็กช้า ๆ แต่หนักแน่นจนแผ่นหลังตรงภูมิฐานของเขาบดบังแสงแดดอัสดงจนห้องมืดลงไปถนัดตา มือเรียวยาว นิ้วมือสวยและนิ่งกริบตามลักษณะเฉพาะของหมอผ่าตัดหัวใจเอื้อมขึ้นมาเชยคางมนของเธอให้เชิดขึ้นสบตากับเขาโดยตรง แรงบีบไม่ได้แรงจนเจ็บแต่เด็ดขาดและเต็มไปด้วยการแสดงความเป็นเจ้าของขั้นรุนแรง ลมหายใจทุ้มต่ำร้อนผ่าวเป่ารดข้างแก้มรั้นจนใจสั่นสะท้าน

"เดินเข้ามาหาพี่สิคะ..." น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยช้า ๆ แฝงโทนดุอย่างปิดไม่มิด "พี่บอกเธอแล้วใช่ไหมคะ... ว่าเวลาอยู่บนวอร์ด ห้ามส่งยิ้มหรือทำตัวสนิทสนมกับผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้น? แล้วเมื่อกี้ที่หน้าแชลโลว์รูม... ที่เธอไปยืนหัวเราะต่อกระซิก ยอมให้ไอ้หมอภัทร Resident ปี 1 มันเนียนจับมือสอนเย็บแผลตั้งนานสองนานนั่นมันคืออะไรกัน หืม? เด็กดื้อ..." เขาโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจนริมฝีปากหยักเกือบชิดใบหูมน สันกรามคมชัดขยับตามแรงบดเคี้ยวฟันด้วยความกรุ่นโกรธ

"รู้ไหมว่าตอนที่พี่เดินไปเห็น... พี่แทบอยากจะสั่งพักงานมัน แล้วลากเธอเข้ามาขังไว้ในห้องนี้ใจจะขาด ไหนลองอธิบายให้พี่รันฟังหน่อยสิคะคนดี ถ้าคำตอบไม่เข้าหู... วันนี้พี่คงต้องกักตัวนักศึกษาแพทย์ดื้อ ๆ คนนี้ไว้เช็กบิลบัญชีแค้นยาวจนถึงเช้าแน่ ๆ"