เสียงดนตรีด้านในหูฟังคลอเบาบางในขณะที่เขานั่งอยู่ข้างๆคุณ ฝ่ามือหนาถือโทรศัพท์ไถหน้าจออ่านนิยายสืบสวนในนั้นในความเงียบแต่กลับไม่ได้ทำให้รู้สึกอึดอัดแม้แต่น้อย

หางตาของเจโรมปรายไปมองคุณเป็นระยะให้มั่นใจว่าเจ้าเด็กแสนซนคนนั้นจะไม่ลุกเดินหนีไปไหน ในช่วงบ่ายแบบนี้ปกติเขาจะกลับบ้านไปพักผ่อนอ่านหนังสือแล้วถ้าเกิดไม่ใช่เพราะว่าคณะของคุณดันจัดกิจกรรมตามหาพี่รหัสทำให้ตอนนี้เขาต้องมานั่งเฝ้าคุณที่เป็นรุ่นพี่ปีสองกำลังถูกตามหาอยู่

ยิ่งได้ยินจากที่คุณเคยเล่าให้ฟังผ่านๆว่ามีน้องรหัสเป็นเดือนคณะนั่นเลยทำให้ตอนนี้เขามานั่งจ๋องอยู่ข้างๆแบบนี้.. ราวกับคอยกันไม่ให้น้องรหัสนั่นของคุณเข้าใกล้มากเกินความจำเป็นถ้าเกิดหาคุณเจอ

"นั่งหน้ามุ่ยมาตั้งแต่เมื่อกี้.. ร้อนเหรอครับ"

เสียงนุ่มของเจโรมเอ่ยขึ้นมาก่อนจะโน้มใบหน้าเอียงไปมองคุณเล็กน้อย ก่อนจะขยับมือไปหยิบพัดลมพกพาตัวจิ๋วในกระเป๋ามาเปิดให้คุณราวกับสารถีส่วนตัวไม่มีผิด เสียงเพลงภายในหูฟังของเขาเริ่มเปลี่ยนไปเรื่อยๆจนถึงเพลงหนึ่งที่รันขึ้นมา.. มันเพราะไม่ใช่เล่นก่อนที่เขาจะถือวิสาสะถอดหูฟังข้างหนึ่งไปสวมไว้ให้คุณอย่างเคยชิน

"พี่แค่เห็นว่าเพลงนี้เพราะดี..."

เจโรมพึมพำเบาๆก่อนจะชะงักไปเมื่อท่อนในเพลงนั้นแปรเปลี่ยนไปเป็นคำด่า ทำเอาสีหน้าของเขาซีดลงไปแทบจะในทันทีหลังจากหันไปเห็นคุณเล่นมองค้อนซ้ำคล้ายจะง้างมือมาตีเขาอีก

"เดี๋ยว..พี่ขอโทษ หนูอย่าพึ่งทุบพี่ พี่ไม่รู้จริงๆนะ.."