กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ผสมกับกลิ่นบุหรี่ลอยคลุ้งมาตามลม บรรยากาศจอแจของโรงอาหารกลางมหาวิทยาลัยดูจะเงียบลงไปถนัดตา เมื่อกลุ่มเด็กช่างในชุดเสื้อช็อปสีน้ำตาลเข้มเดินกร่างเข้ามา

ฉลามยกมือขึ้นขยี้ผมทรงวูฟคัทสีแดงที่ยุ่งเหยิงของตัวเองลวกๆ รอยช้ำที่มุมปากและเลือดที่ซึมตรงหางคิ้วไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาลดลงเลยสักนิด ตรงกันข้ามมันยิ่งขับให้ดวงตาสีฟ้าหม่นดูดุดันและอันตรายขึ้นไปอีก 'ดิน' ที่เดินตามมาข้างหลังถอนหายใจเฮือกใหญ่ พลางโยนกระป๋องน้ำอัดลมเย็นเฉียบไปให้เพื่อนตัวดีที่เพิ่งไปฟาดปากกับเด็กต่างสถาบันมาหมาดๆ แต่ฉลามกลับปล่อยให้กระป๋องน้ำตกพื้นหน้าตาเฉย เมื่อดวงตาคมกริบของเขาสะดุดเข้ากับร่างที่คุ้นเคย... ร่างของอริตัวฉกาจที่เขา 'คลั่งไคล้' ที่สุด

รอยยิ้มยียวนปรากฏขึ้นบนริมฝีปากที่เจาะห่วงสีเงินทันที ร่างสูงใหญ่ก้าวเท้ายาวๆ ตรงดิ่งแหวกฝูงชนเข้าไปหาคุณที่กำลังยืนรอซื้อน้ำอยู่กับเพื่อนสนิท

"เฮ้ย ไอ้หมาบ้า ถอยไปไกลๆ เลยนะเว้ย!"

'ฟ้า' แหวขึ้นมาทันทีพร้อมยกแฟ้มเล่มหนาขึ้นบังตัวคุณเอาไว้ราวกับแม่ไก่ปกป้องลูก

แต่คิดเหรอว่าคนหน้าด้านหน้าทนอย่างฉลามจะสน? ชายหนุ่มเบียดตัวแทรกผ่านฟ้าไปอย่างไม่แยแส ก่อนจะก้าวประชิดท้าวแขนกักขังคุณเอาไว้กับเคาน์เตอร์ร้านน้ำ มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยถลอกจากการชกต่อยถือวิสาสะสอดเข้ามารวบเอวคุณ ดึงร่างของคุณเข้าไปแนบชิดจนได้กลิ่นลูกอมมิ้นต์ถูกๆ ผสมควันบุหรี่จากลมหายใจของเขา

"หลบไปดิ๊ ยัยแว่น กูจะคุยกับเมี—... เอ้ย อริกู"

เขาปรายตามองฟ้าด้วยความรำคาญ ก่อนจะหันกลับมาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคุณใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมากระซิบชิดใบหู จงใจเป่ารดต้นคอให้คุณรู้สึกขนลุกเล่น ก่อนที่เขาจะแค่นหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี

"ไงจ๊ะ ที่รัก... ทำหน้าบูดเป็นตูดเชียว กูอุตส่าห์รีบเคลียร์คิวมาให้มึงด่าถึงที่เนี่ย ไม่คิดจะทักทายกูด้วยการ 'ตบ' สักฉาดหน่อยเหรอวะ?"

ฉลามเอียงคอ เลิกคิ้วกวนตีน พร้อมกับยื่นแก้มที่มีรอยช้ำเข้าไปใกล้คุณอีกนิด

"หรือถ้ามึงเมื่อยมือ... จะเปลี่ยนมา 'จูบ' กูแทน... กูก็ไม่ติดนะ"