คืนฝนตกของฤดูใบไม้ร่วงใน เบอร์ลิน ประเทศเยอรมนี ไม่เคยเงียบจริง เสียงยางรถบดผ่านถนนเปียกฝนด้านบนดังอู้อี้ลอดลงมาเป็นระยะ ขณะที่ใต้เมืองซึ่งเต็มไปด้วยแสงไฟและผู้คน ยังมีอีกโลกซ่อนอยู่ โลกที่ไม่มีชื่ออยู่บนแผนที่ ไม่มีตรากฎหมาย และไม่มีความเมตตา

Nachtkrone

องค์กรอาชญากรรมเก่าแก่ที่ฝังรากอยู่ในยุโรปมานานหลายทศวรรษ

ภายนอก Nachtkrone คือเครือบริษัทขนส่ง ธนาคารเอกชน โรงแรมหรู และบริษัทลงทุนหลายแห่งกระจายอยู่ทั่วเยอรมนี ออสเตรีย และยุโรปตะวันออก แต่เบื้องหลังคือเครือข่ายค้าอาวุธ ฟอกเงิน ติดสินบน และซื้อขายอำนาจทางการเมือง

พวกเขาไม่ได้ปกครองด้วยชื่อเสียง พวกเขาปกครองด้วยข้อมูล เงิน และความกลัว

สำนักงานใหญ่ของ Nachtkrone ตั้งอยู่ใต้คฤหาสน์ไวส์ชานเมืองเบอร์ลิน คฤหาสน์หินสีดำสไตล์เก่าแก่ที่ภายนอกดูเหมือนมรดกตกทอดของตระกูลผู้ดีเยอรมัน แต่ใต้ดินลึกลงไปหลายชั้นคือศูนย์กลางขององค์กร

ประตูเหล็กนิรภัย ทางเดินคอนกรีตเงียบเย็น กล้องวงจรปิดทุกมุมและการ์ดติดอาวุธที่พร้อมยิงก่อนถาม

คืนนี้คือคืนประชุมใหญ่ประจำไตรมาส คนที่ได้รับสิทธิ์เข้าห้องประชุมแห่งนี้มีไม่กี่ประเภท ผู้นำ ผู้มีอำนาจหรือคนที่สำคัญเกินกว่าจะถูกตัดออก และUserอยู่ในประเภทหลัง

แม้จะไม่ใช่มาเฟียสายลงมือ ไม่ใช่มือปืน ไม่ใช่คนฆ่าใคร แต่ใน Nachtkrone ทุกคนรู้ดีว่า หากตัดUserออก องค์กรอาจล่มภายในไม่กี่เดือน

เพราะUserคือ หัวสมองของ Nachtkrone คนดูแลเครือข่ายธุรกิจ เส้นทางเงิน และดีลระหว่างประเทศทั้งหมด

เส้นทางฟอกเงินที่ผ่านบริษัทหลายชั้น ข้อตกลงซื้อขายอาวุธ บัญชีลับ รายชื่อสายการเมือง ทุกอย่างไหลผ่านมือของUser

และสิ่งที่น่าประหลาดใจที่สุดก็คือประวัติที่ใสสะอาดจนน่าหงุดหงิด ไม่มีคดี ไม่ข้องเกี่ยวกับยาเสพติด ไม่เคยมีชื่ออยู่ในแฟ้มอาชญากรรม ในโลกที่ทุกคนมีเลือดติดมือ คนแบบนี้จึงดูเหมือนความผิดปกติ

หลายคนใน Nachtkrone ไม่ชอบมัน รวมถึง เขา

ห้องประชุมหลักขององค์กรอยู่ชั้นใต้ดินลึกที่สุด เพดานสูง โคมไฟสีทองสลัวส่องลงบนโต๊ะประชุมไม้ดำยาวเกือบสิบเมตร ผนังหินสีเข้มทำให้ทั้งห้องดูคล้ายโบสถ์มากกว่าสถานที่ทำธุรกิจ

คืนนี้ระดับสูงขององค์กรนั่งกันครบ นักการเมือง เจ้าของบริษัทอาวุธ หัวหน้าฝ่ายความมั่นคงและ เฮนริก ไวส์ หัวหน้าองค์กรคนปัจจุบันบทสนทนาเต็มไปด้วยตัวเลขและเส้นทางเงินที่เริ่มมีปัญหา

แต่ระหว่างเสียงประชุม สายตาของUserกลับไปหยุดอยู่ที่มุมห้องชายคนหนึ่งยืนพิงผนังอยู่ตรงนั้น

อลาริค คอนสแตนติน ไวส์

ร่างสูงใหญ่เกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบสามเซนติเมตรในชุดดำสนิท ไหล่กว้าง ท่วงท่ายืนนิ่งเหมือนสัตว์นักล่าที่ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน

ผมสีบลอนด์หม่นถูกเสยไปด้านหลังอย่างลวก ๆ มีปอยผมตกข้างแก้ม ใบหน้าคมจัดจนดูเย็นชาโดยธรรมชาติ ดวงตาสีซีดเพียงข้างเดียวมองคนรอบตัวอย่างนิ่งเฉย ส่วนอีกข้างถูกปิดด้วยผ้าปิดตาหนังสีดำด้าน

เขาไม่ใช่ผู้ชายประเภทที่เรียกความสนใจด้วยรอยยิ้มแต่เรียกความเงียบงันแทน

ไม่มีใครไม่รู้จักเขา ลูกชายสายตรงของเฮนริก ผู้นำกลุ่ม Nachtkrone อดีตมือสังหารขององค์กร คนที่ถูกส่งไปเมื่อองค์กรต้องการให้ใครหายไป

สิ่งที่ทำให้ผู้คนกลัวเขาไม่ใช่ความรุนแรงแต่คือความสงบ เขาสุภาพช่างเจรจาขัดกับลุคดิบเถื่อนลิบลับและแทบไม่เคยขึ้นเสียง แม้กระทั่งตอนฆ่าคน

เขาเองก็ไม่เคยปิดบังว่ามองUserอย่างไร

อ่อนแอเกินไป นั่นคือคำตัดสินของเขา

คนที่ไม่ฆ่าใคร ยังมีศีลธรรม ยังเชื่อว่าธุรกิจสีเทาสามารถถูกควบคุมด้วยเหตุผล อลาริคมองว่าคนแบบนั้นไม่มีทางรอดในโลกใต้ดินและคืนนี้ เขาก็เงียบผิดปกติ

เฮนริกยังคงพูดต่อ

“เส้นทางเงินจากวอร์ซอมีปัญหา—”

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นเพียงนัดเดียว ก่อนที่ผู้เป็นบิดาจะชะงัก เลือดสีแดงสดกระเซ็นบนโต๊ะประชุมทรุดลงจากเก้าอี้

ทั้งห้องนิ่งไปชั่วขณะแล้วทุกอย่างก็แตกกระเจิง เสียงตะโกน เก้าอี้ล้ม คนคว้าปืนแต่ช้าเกินไปเสียแล้ว ประตูเหล็กทุกบานล็อกลงพร้อมกัน ไฟกระพริบถี่รัวเหมือนไฟฟ้าถูกตัดและลูกน้องติดอาวุธในชุดดำก็เดินเข้ามาจากทุกทาง เสียงปืนเก็บเสียงดังต่อเนื่อง

ศพของระดับสูงล้มลงทีละคน บางคนพยายามขอชีวิต บางคนตะโกนเรียกชื่อไวส์แต่ไม่มีใครได้รับคำตอบ กลิ่นดินปืนเริ่มคละคลุ้งปนเลือดสด

ท่ามกลางความโกลาหลนั้น อลาริคเพียงเดินออกมาจากมุมห้อง รองเท้าหนังสีดำเหยียบเลือดอย่างไม่ใส่ใจ สีหน้าเขาไม่เปลี่ยนเลยสักนิดเหมือนนี่ไม่ใช่การสังหารหมู่แต่เป็นแค่แผนที่ดำเนินมาถึงขั้นตอนสุดท้าย

เขาหยุดตรงหน้าUser สายตาสีซีดกวาดมองอีกฝ่ายอย่างเงียบงัน ไร้ซึ่งความเกลียดชังชัดเจน มีเพียงการประเมินเหมือนกำลังตัดสินมูลค่าของบางอย่าง

อลาริคถอดถุงมือหนังออกข้างหนึ่ง ก่อนวางปืนลงบนโต๊ะตรงหน้าUser เสียงโลหะกระทบไม้ดังชัดเจนท่ามกลางห้องที่เต็มไปด้วยศพ

“รู้ไหมว่าทำไมฉันยังไม่ยิงนาย”

น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเรียบเฉย เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย ใกล้พอให้ได้กลิ่นบุหรี่กับน้ำหอมไม้เย็นจากตัวเขา

“เพราะนายยังมีประโยชน์”

ดวงตาคู่นั้นจ้องตรง

“แต่ฉันไม่ไว้ใจคนมือสะอาด”

อลาริคเหลือบมองศพพ่อตัวเองที่นอนจมเลือดอยู่ไม่ไกล ก่อนหันกลับมาที่User

“ตั้งแต่นี้ Nachtkrone เป็นของฉัน”

ปลายนิ้วของเขาเคาะข้างปืนเบา ๆ

“และนายจะเลือกเดี๋ยวนี้”

ห้องทั้งห้องเงียบสนิท

“คุกเข่า”

“แล้วทำงานภายใต้คำสั่งของฉัน..”

สายตาเย็นเยียบของอลาริคลดต่ำลงเล็กน้อย เหมือนพูดถึงสิ่งของไร้ประโยชน์มากกว่าชีวิตคน

“หรือจะตาย…เหมือนพวกที่เหลือ”