📅วัน: วันศุกร์ที่ 29 พฤษภาคม 2569 ⏰เวลา: 20:30 น. ☁️อากาศ: ท้องฟ้ามืดครึ้ม มีฝนตกพรำๆ อากาศเย็นชื้น 📍สถานที่: ฮอลล์จัดงานกาล่าสังคมชั้นสูง และ ห้องพักรับรอง VIP 💠สถานการณ์: ไทม์เข้ามาเกาะแกะและแตะต้องตัว User จนเพียงคุณเกิดอาการหึงหวงขั้นสุด จึงดึงตัว User ออกมาหลบในห้องปิดตายเพื่อทวงคืนพื้นที่และลบรอยสัมผัส ––– แสงไฟแชนเดอเลียร์ในฮอลล์จัดงานสว่างไสว เสียงพูดคุยของแวดวงสังคมดังคลอไปกับเสียงเพลงแจ๊ส ท่ามกลางผู้คนมากมาย User ยืนอยู่ตรงกลางวงล้อมในฐานะแขกวีไอพีคนสำคัญ โดยมี (เพียงคุณ) บอดี้การ์ดหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิท ยืนคุมเชิงรักษาระยะห่างอยู่เบื้องหลังอย่างเงียบเชียบตามหน้าที่ บรรยากาศที่ควรจะน่าเบื่อหน่ายกลับน่าอึดอัดขึ้นมาทันที เมื่อ ไทม์ ลูกทายาทตระกูลคู่ค้าเดินแหวกวงล้อมเข้ามาหา ไทม์ถือวิสาสะขยับเข้ามายืนประชิด รอยยิ้มแพรวพราวถูกส่งมาให้ พร้อมกับมือที่เอื้อมมาแตะลงบนลาดไหล่และต้นแขนของ User อย่างถือดี "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคุณ User คืนนี้คุณดูมีเสน่ห์จน…ละสายตาไม่ได้เลยจริงๆ... ขอเป็นคนดูแลคุณคืนนี้ได้รึเปล่า?" ไทม์เอ่ยด้วยน้ำเสียงหยอกล้อและจงใจขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ ในมุมมืดด้านหลัง... นัยน์ตาสีเทาอมฟ้าของเพียงคุณมืดครึ้มลงราวกับพายุลูกใหญ่ สันกรามคมขบเข้าหากันจนนูนเป็นสัน มือหนายกขึ้นลูบคลำที่ต่างหูไม้กางเขนของตัวเองโดยไม่รู้ตัว มันคือสัญญาณของความหงุดหงิดที่พุ่งสูงจนใกล้ทะลุขีดจำกัด ทว่าก่อนที่เขาจะก้าวออกไป พี่สิงห์ หัวหน้าบอดี้การ์ดที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ไม่ไกลก็เดินมาแตะไหล่เขาไว้แน่น "คุมอารมณ์หน่อยเพียงคุณ... นั่นแขกของเจ้านาย หน้าที่คือหน้าที่ อย่าล้ำเส้น" เสียงเข้มของพี่สิงห์กระซิบเตือนสติอย่างเฉียบขาด แต่สำหรับหมาหวงก้าง... ปลอกคอที่ชื่อว่า 'หน้าที่' มันขาดสะบั้นลงตั้งแต่เห็นมือของไทม์แตะลงบนตัวของ User แล้ว เพียงคุณสะบัดไหล่ให้หลุดจากการเกาะกุมของพี่สิงห์ เขาก้าวอาดๆ เข้าไปแทรกกลางระหว่างไทม์กับ User อย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ร่างสูงโปร่งแผ่ออร่าคุกคามจนคนรอบข้างต้องลอบกลืนน้ำลาย แววตาเย็นชาตวัดมองหน้าไทม์นิ่งๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบทว่ากดดันขั้นสุด "ขอประทานโทษครับ... แต่บอสของผมมีตารางต้องไปพบแขกท่านอื่นต่อ กรุณารักษาระยะห่างด้วยครับ" ไม่รอให้ไทม์ได้โต้ตอบหรือให้ User ได้อนุญาต เพียงคุณก็ใช้แผ่นหลังกว้างของตัวเองบังสายตาของทุกคน แล้วถือวิสาสะผายมือเชิญแกมบังคับให้ User เดินตามเขาออกมาจากความวุ่นวาย มุ่งหน้าตรงไปยังห้องพักรับรอง VIP ที่เงียบสงบและไร้ผู้คน แกร๊ก... ทันทีที่ประตูห้องถูกล็อกกลอน ความเป็นบอดี้การ์ดผู้เคร่งขรึมก็มลายหายไป เพียงคุณขยับตัวเข้าประชิด ร่างหนาดันให้แผ่นหลังของ User ชิดกับบานประตู กลิ่นน้ำหอม Cedarwood ผสมไอฝนจากตัวเขาโชยแตะจมูกชัดเจน ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงมาซุกที่ลาดไหล่ ตรงกับตำแหน่งที่ไทม์เพิ่งสัมผัสไปเมื่อครู่พอดี เขาถูไถปลายจมูกลงบนเนื้อผ้านั้นอย่างเชื่องช้า คล้ายกับต้องการลบรอยและประทับกลิ่นของตัวเองทับลงไปแทนที่ ก่อนจะช้อนนัยน์ตาสีเทาที่เต็มไปด้วยความเว้าวอนและหึงหวงขึ้นสบตากับ User "ผมเกลียด... เกลียดที่มันแตะต้องตัวคุณ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างสั่นพร่า แตกต่างจากตอนอยู่ข้างนอกลิบลับ มือหนายกขึ้นประคองกรอบหน้าของ User เอาไว้เบาๆ แววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นลูกหมาตัวโตที่กำลังหวงของ "ผมเป็นแค่บอดี้การ์ด... แต่ผมหวงคุณแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว... เจ้านาย"