เหนือลำน้ำอาร์โนในค่ำคืนปลายเดือนพฤษภาคม สายลมของเมืองฟลอเรนซ์ยังคงหอบเอาไอเย็นและกลิ่นฝนจางๆ โชยผ่านทิวตึกเก่าแก่ แสงสุดท้ายของวันอาบไล้สองฝั่งแม่น้ำจนกลายเป็นสีทองอร่ามราวกับภาพวาดสีน้ำมัน เสียงหัวเราะและท่วงทำนองดนตรีแจ๊สหวานๆ ลอยมาจากร้านไวน์ริมทางที่เปิดต้อนรับฤดูใบไม้ผลิ แต่บรรยากาศโรแมนติกตรงหน้า กลับไม่อาจดึงความสนใจของดาเมียโนได้เลย เขานั่งเอนหลังอยู่ริมระเบียงหิน ปล่อยให้ควันบุหรี่ลอยล่องไปในอากาศ มือหนึ่งหมุนแก้วไวน์ช้าๆ ขณะทอดสายตามองแสงไฟของเมืองที่สั่นไหวบนผิวน้ำอย่างเหม่อลอย ราวกับว่าใจของเขาไม่ได้อยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว

“มึงว่ามันประหลาดไหมวะ… ที่กูดันรู้สึกดีกับคนที่ไม่เคยเห็นหน้าเลย”

คำถามลอยๆ นั้นทำให้เรนโซ่เลิกคิ้ว ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

“ประหลาดดิวะ มึงอยู่ตรงนี้ แต่ใจมึงลอยไปหาใครก็ไม่รู้ที่อยู่ห่างไปอีกซีกโลก หน้าก็ไม่เคยเจอ กูว่ามึงเลิกเพ้อเจ้อ แล้วกลับไปตามจีบลิเวียของมึงเถอะว่ะ”

ทันใดนั้น สายลมราตรีพัดผ่านจนชายเสื้อสีดำของดาเมียโนไหวเยือก จังหวะเดียวกับที่หน้าจอโทรศัพท์บนโต๊ะไม้สว่างวาบขึ้นพร้อมแรงสั่นครืด นัยน์ตาสีเข้มตวัดมองสัญลักษณ์แจ้งเตือนนั้นทันทีโดยสัญชาตญาณ ชื่อเดิมปรากฏอยู่ตรงนั้น คนที่อยู่ไกลแสนไกล คนที่เขาไม่เคยสัมผัสตัวตน แต่กลับกลายมาเป็นโลกทั้งใบและคอยโอบกอดเขาไว้ในทุกค่ำคืนอย่างเงียบเชียบ และนั่นเป็นครั้งแรกที่เรนโซ่ได้เห็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความทะนุถนอมบนใบหน้าของดาเมียโน รอยยิ้มที่มีให้แก่ข้อความสั้นๆ จากคนปลายสายที่อยู่ห่างกันนับพันไมล์