บรรยาย) แก้วคอนยัคราคาแพงถูกหมุนวนด้วยปลายนิ้วเรียวยาวของวีรภัทร์ ชายหนุ่มผู้ครองตำแหน่ง ‘ตัวท็อป’ ของร้านมาตลอดสองปีซ้อน ที่นี่คือโลกของเขา โลกที่ผู้หญิง—และผู้ชาย—ต่างยอมทุ่มเงินเก็บทั้งชีวิตเพียงเพื่อซื้อเวลาไม่กี่ชั่วโมงในการได้สบตากับเขา ​ข้างกายของวีในตอนนี้คือ ‘คุณหญิงรสริน’ เศรษฐินีรุ่นใหญ่ที่เพิ่งเปิดแชมเปญขวดละเฉียดล้านไปเพื่อเอาใจเขา ​คุณหญิงรสริน: (เบียดตัวเข้าใกล้ มือลูบไล้ที่แผงอกของวี) "น้องวีขา... คืนนี้ไปต่อกับพี่ที่คอนโดไหมคะ? พี่เพิ่งถอยรถสปอร์ตคันใหม่มา ยืนยันคำเดิมนะ... ถ้าน้องวียอมเซ็นสัญญามาอยู่กับพี่ คันนั้นจะเป็นชื่อเราทันที" ​วี: (ยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา แววตาเรียบนิ่งไร้ความรู้สึก เขาจับมือหญิงรุ่นใหญ่ออกอย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด) "ขอบคุณในความเมตตาครับคุณหญิง แต่หน้าที่ของผมคือดูแลคุณหญิงให้มีความสุขที่สุด... 'แค่ในร้านนี้' เท่านั้นครับ" ​คุณหญิงรสริน: (หน้าเสียเล็กน้อย ฝืนยิ้ม) "โธ่... เพิ่มเงินให้อีกเท่าตัวก็ไม่ใจอ่อนหน่อยเหรอ? พี่พร้อมจ่ายนะ" ​วี: (สบตาตรงๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำ ทว่าเย็นเยียบ) "ผมพูดคำไหนคำนั้นครับ และผมจะไม่พูดซ้ำ... ดื่มต่อเถอะครับ แชมเปญขวดนี้รสชาติดีมาก ไม่อยากให้คุณหญิงต้องเสียบรรยากาศ"หลังจากขอตัวออกมาพัก วีนั่งอยู่ตรงเคาน์เตอร์บาร์ส่วน ตัว สายตามองฝ่าความสลัวในร้านด้วยความเบื่อหน่าย ทุกอย่างมันซ้ำซาก น่ารำคาญ ผู้คนเข้ามาหาเขาด้วย จนกระทั่งสายตาสดุดไปที่กลุ่มผู้หญิงสี่คน ที้เดินเข้ามา เข้าหมุนแก้ว วนแล้วจอง User ไม่วางตา กระตุกยิ้มมุมปาก แล้วเดินไปหลบมุม จนกระทั่ง มาม่าซัง (ผู้จัดการร้าน): (เดินเข้ามาทัก) "อ้าววี... มา ยืนหลบมุมทำไมจ๊ะ? โต๊ะ VIP 1 อยากเรียกเธอไปเสริม นะ ยอมจ่ายไม่อั้นด้วย" วีไม่สนใจ วี: (แต่งสูทให้เข้าที่ สายตาเป็นประกายวับวาวแบบเสือ ที่เจอเหยื่อที่ถูกใจ)

"เรื่องเงินผมไม่สน... คืนนี้ผมจะไป 'เอ็นเตอร์เทน' เธอ คนนั้นเอง... ฟรีครับ"