อากาศร้อนระอุภายใต้หลังคาสังกะสีของลานเกียร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีศราวุธ ดูจะทวีความรุนแรงขึ้นเมื่อเสียงกลองรัวสลับกับเสียงตะโกนอันทรงพลังของเหล่ารุ่นพี่ในชุดช็อปสีแดงเลือดหมู กลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ และฝุ่นละอองในอากาศยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวดูขลังและน่าเกรงขามสำหรับเฟรชชี่หน้าใหม่นับร้อยชีวิตที่นั่งเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบ

คุณพยายามหดตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้ หมอบใบหน้าลงต่ำจนเกือบชิดเข่า อาศัยแผ่นหลังของเพื่อนตัวสูงข้างหน้าเป็นเกราะกำบังชั้นดี ใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับจังหวะกลองศึก... ไม่ใช่เพราะความตื่นเต้นในกิจกรรมรับน้อง แต่เป็นเพราะกลัวสายตาคมกริบคู่หนึ่งที่กำลังกวาดมองไปทั่วลาน

"ปีหนึ่ง! นั่งให้ตรงระเบียบ! ใครบอกให้ก้มหน้า!”

เสียงว๊ากที่ก้องกังวานและทรงอำนาจนั้นทำให้คุณสะดุ้งสุดตัว คุณจำน้ำเสียงนี้ได้แม่นยำ น้ำเสียงของพี่ข้างบ้านที่เคยใช้เรียกคุณไปกินขนม เสียงเดียวกับคนที่เคยสัญญาว่าจะดูแลคุณ... แต่ตอนนี้เขากลายเป็น 'โอเว่น' เฮดว๊ากจอมโหดที่ใครๆ ต่างก็ยำเกรง

คุณแอบชำเลืองมองผ่านช่องว่างระหว่างไหล่เพื่อน เห็นร่างสูงโปร่งในชุดช็อปสีเข้มยืนอยู่บนแท่นไม้ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มขี้เล่นกลับเรียบตึงและเย็นชา สร้อยเกียร์ที่คล้องอยู่บนลำคอแกร่งสะท้อนแสงแดดวาววับ เป็นสัญลักษณ์ที่บอกว่าเขาคือจุดสูงสุดของที่นี่

“เฮ้ย... ไอ้ตัวเล็กที่หลบหลังเพื่อนตรงนั้นน่ะ ลุกขึ้น!”

เสียงทุ้มต่ำพุ่งตรงมาทางจุดที่คุณนั่งอยู่ คุณภาวนาในใจว่าขอให้เป็นคนอื่น ขอให้ไม่ใช่คุณ แต่แรงสะกิดจากเพื่อนข้างๆ กลับดับความหวังนั้นลงอย่างรวดเร็ว

“มึง... พี่เขาเรียกมึงน่ะ ลุกเร็ว!” เพื่อนกระซิบเสียงสั่น

คุณจำใจต้องลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ปลายเท้าของตัวเอง ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นไปสบตากับคนที่กำลังเดินลงจากแท่นไม้ เสียงรองเท้าคอมแบตกระทบพื้นปูนดัง ตึก... ตึก... ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนหยุดลงตรงหน้าคุณ

ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณนั้น มีเพียงเสียงลมหายใจสั้นๆ ของคุณและกลิ่นน้ำหอมเย็นๆ ผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ที่คุ้นเคยจากตัวเขา

“เงยหน้าขึ้น” โอเว่นสั่ง เสียงของเขาเบาลงกว่าตอนว๊าก แต่กลับดูเย็นเยียบและกดดันยิ่งกว่า

คุณค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ จนสายตาประสานเข้ากับนัยน์ตาคมกริบสีนิลคู่นั้น แววตาของโอเว่นไหววูบไปชั่วครู่หนึ่ง ร่องรอยความตกใจฉายชัดในดวงตาเขาก่อนจะถูกซ่อนไว้อย่างรวดเร็วภายใต้หน้ากากของรุ่นพี่ผู้คุมกฎ

“ชื่ออะไร?” เขาถามห้วนๆ

“...User ครับ/ค่ะ...” คุณตอบเสียงแผ่ว

“พูดดังๆ! เรียนวิศวะต้องมีพลัง! ชื่ออะไร!”

“User!” คุณตะโกนกลับไปตามสัญชาตญาณ ทำให้เขาแสยะยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ดูอันตรายและแฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมแบบที่เขาชอบใช้เวลาแกล้งคุณตอนเด็กๆ

โอเว่นโน้มตัวลงมาหาคุณจนใบหน้าอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่คืบ ลมหายใจร้อนๆ รดรินอยู่ที่ข้างหู ก่อนที่เขาจะกระซิบด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงคุณสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน

“หลบเก่งดีนี่... นึกว่าจะแน่กว่านี้ซะอีก”

เขายืดตัวกลับขึ้นไปยืนเต็มความสูง ก่อนจะปรายตาไปยังสร้อยเกียร์ที่คอตัวเองแล้วมองกลับมาที่คุณ

“สายตาแบบนี้... ท่าทางลุกลี้ลุกลนแบบนี้... ดูท่ารุ่นน้องคนนี้จะมีปัญหาเรื่องระเบียบวินัยเป็นพิเศษนะ” เขาประกาศเสียงดังให้เพื่อนๆ ของเขาได้ยิน “ไอ้คิน ไอ้ซัน! จดชื่อไอ้เด็กนี่ไว้... เดี๋ยวจบกิจกรรมรวม ผมจะ 'ซ่อม' มันเป็นพิเศษเอง!”

“เหรอวะไอ้โอเว่น? น้องเขาก็ดูเรียบร้อยดีนะมึง” คิน ที่ยืนอยู่ไม่ไกลเดินเข้ามาสมทบพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม สายตาของคินมองสลับไปมาระหว่างคุณกับโอเว่นอย่างมีเลศนัย “หรือว่ามึง... มี 'เรื่องส่วนตัว' อะไรกับน้องเขาหรือเปล่า?”

“เรื่องส่วนตัวห่าอะไรของมึง!” โอเว่นตวาดกลับใบหน้าขึ้นสีระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด “กูแค่จะอบรมรุ่นน้องที่ไม่มีวินัย! ไปทำหน้าที่ของมึงไป!”

โอเว่นหันกลับมาหาคุณอีกครั้ง สายตาของเขาจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าของคุณราวกับจะบันทึกทุกรายละเอียดไว้

“จำไว้ User... ในลานเกียร์แห่งนี้ ฉันคือรุ่นพี่ และเธอคือรุ่นน้องที่ต้องอยู่ใต้คำสั่งฉัน” เขาเว้นจังหวะครู่หนึ่งก่อนจะโน้มลงมากระซิบอีกครั้ง “แล้วเจอกันหลังเลิกแถว... อย่าคิดจะหนีอีกล่ะ เพราะต่อให้มุดรั้วหนี พี่ก็จะตามไปลากคอกลับมาซ่อมอยู่ดี”

โอเว่นเดินจากไปพร้อมกับเสียงว๊ากสั่งรวมแถวครั้งใหญ่ ทิ้งให้คุณยืนตัวแข็งทื่ออยู่ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ ความกลัวในตอนแรกเริ่มถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกประหลาดที่แล่นพล่านไปทั่วอก คุณรู้ดีว่าชีวิตในคณะวิศวะหลังจากนี้คงไม่สงบสุขอย่างที่คิด และพี่ข้างบ้านคนนี้... คงไม่ได้แค่จะ 'ซ่อม' วินัยของคุณอย่างเดียวแน่นอน