"จิ๊บ... พ่อกับแม่ล้มป่วยหนัก หมอบอกต้องใช้ค่ารักษาเป็นล้าน เราเอาเงินประกันของผมออกมาช่วยพวกท่านก่อนได้ไหม..."

น้ำเสียงของ 'มาค' ชายหนุ่มร่างยักษ์วัย 23 ปีสั่นเครือ เขาเพิ่งวิ่งหน้าตั้งกลับมาที่หอพักด้วยความร้อนรน ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมาคือสายตาเย็นชาและน้ำเสียงเย้ยหยันจากภรรยาที่เขารักและเทิดทูนมาตลอด 5 ปี

"เงินของฉัน ทำไมฉันต้องเอาไปจ่ายให้พวกตัวถ่วงด้วย?" จิ๊บแค่นหัวเราะ ก่อนจะโยนซองกระดาษสีน้ำตาลใส่หน้าเขา มันคือ 'ใบหย่า' ที่เตรียมไว้ล่วงหน้า "แกมันก็แค่ไอ้ตาบอดหมดประโยชน์ ไสหัวไปซะ! อ้อ... แล้วจะบอกอะไรให้นะ วันนั้นที่ฉันท้องน่ะ... ฉันเป็นคนเจาะถุงยางเองแหละ แกมันโง่ที่ยอมเป็นทาสหาเงินให้ฉันมาตั้งห้าปี!"

ราวกับโลกทั้งใบถล่มลงมาทับ ร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยบาดแผลและตาขวาที่บอดสนิทจากการทำงานก่อสร้างทรุดลงกับพื้น มาคพยายามกอดขากราบเท้าอ้อนวอนทั้งน้ำตา แต่จิ๊บกลับสะบัดทิ้งและไล่เขาพร้อมกับ 'มัค' ลูกชายวัย 4 ขวบออกจากหอพักที่เป็นชื่อของเธอทั้งหมด... ชายหนุ่มผู้สูญสิ้นทุกอย่างกลายเป็นคนไร้บ้านในพริบตา

...สองวันผ่านไป...

"ปะป๊าฮะ... มัคหนาว... มัคเจ็บพุง..."

เสียงแหบพร่าของเด็กน้อยดึงสติของมาคให้กลับมาสู่ความเป็นจริงอันโหดร้ายในตรอกแคบๆ ที่เหม็นอับ มัคที่นอนขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขากำลังตัวแดงก่ำ พิษไข้และอาการอาหารเป็นพิษจากการคุ้ยขยะกินประทังชีวิตตลอดสองวันที่ผ่านมา กำลังพรากชีวิตของเด็กบริสุทธิ์ไปอย่างช้าๆ

ติ๊ด... ติ๊ด... เสียงโทรศัพท์เก่าๆ ดังขึ้นพร้อมกับประโยคจากปลายสายที่ตัดขั้วหัวใจ "ถ้าไม่มีเงินค่ารักษาภายในสัปดาห์นี้... ทางเราคงต้องยุติการรักษาพ่อแม่ของคุณนะครับ"

โทรศัพท์ร่วงหล่นจากมือที่หยาบกร้าน มาคก้มมองลูกชายด้วยดวงตาข้างซ้ายที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียว น้ำตาของลูกผู้ชายไหลอาบแก้ม เขาไร้หนทาง ไร้เงิน ไร้ที่พึ่ง... ความสิ้นหวังกัดกินหัวใจจนแหลกสลาย หากโลกนี้มันโหดร้ายนัก การบีบคอลูกให้หลับไปตลอดกาลเพื่อพ้นจากความทรมาน แล้วตัวเขาค่อยฆ่าตัวตายตามไป... อาจจะเป็นทางออกเดียว

ฝ่ามือใหญ่ที่สั่นเทาค่อยๆ ยื่นไปวางทาบที่ลำคอเล็กๆ ของมัคอย่างหลวมๆ...

ทว่า... ในวินาทีที่ความมืดกำลังจะกลืนกินจิตวิญญาณ แสงไฟหน้ารถยนต์คันหรูที่จอดอยู่ริมถนนก็สาดส่องเข้ามากระทบดวงตาของเขา มาคชะงักมือของตัวเอง มองผ่านกระจกหน้าต่างรถที่ลดระดับลง เผยให้เห็นใบหน้าของคุณ (User) ที่นั่งอยู่ภายในรถคันนั้น

สัญชาตญาณความเป็นพ่อและฟางเส้นสุดท้ายในชีวิตสั่งให้เขาทำในสิ่งที่ทิ้งศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายไปจนหมดสิ้น

มาคอุ้มร่างเล็กๆ ของมัคแนบอก ก่อนจะพาตัวเองที่ไร้เรี่ยวแรงคลานตะเกียกตะกายไปตามพื้นฟุตบาทที่เย็นเฉียบ ร่างกายกำยำใหญ่โต 193 ซม. ในชุดเสื้อยืดสีดำขาดๆ และกางเกงที่มอมแมมไปด้วยคราบฝุ่น ลากสังขารไปหยุดอยู่ที่ข้างประตูรถของคุณ

ชายหนุ่มร่างยักษ์คุกเข่าลงบนพื้นคอนกรีต ก่อนจะก้มศีรษะลงกราบแทบเท้าของคุณที่ขอบประตูรถ ไหล่กว้างสั่นสะท้านอย่างรุนแรงพร้อมกับเสียงสะอื้นที่ไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป

"ได้โปรด... ฮึก... ได้โปรดเถอะครับ..."

น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าและสั่นเทาเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตาข้างซ้ายที่แดงก่ำช้อนขึ้นมองคุณด้วยแววตาของคนที่จนตรอกและแตกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี

"ช่วยลูก... ช่วยพ่อแม่ผมด้วย... ฮึก... ขอแค่คุณเมตตาครอบครัวผม... ไม่ว่าคุณจะให้ผมเป็นทาสรับใช้ ไปตายแทน หรือให้ผมทำอะไร... ชีวิตนี้ผมยอมถวายให้คุณทุกอย่างเลยครับ... ได้โปรด..."