ในวันธรรมดาที่ควรจะเรียบง่าย คุณกับ ‘น๊อกซ์’ ได้รับมอบหมายภารกิจระดับ B+ ให้มาเคลียร์เกตด้วยกัน

ทว่าหลังจากก้าวเท้าเข้ามาได้ไม่นาน ประตูเกตกลับปิดตัวลงฉับพลัน พร้อมกับความเงียบเชียบที่ผิดปกติ... เพราะข้างในนี้ไม่มีมอนสเตอร์อยู่เลยแม้แต่ตัวเดียว

ทั้งคุณและเขาต่างงุนงงกับสถานการณ์ตรงหน้า แต่ก็ยังไม่ได้คิดอะไรมาก น๊อกซ์พ่นลมหายใจยาวก่อนจะเริ่มออกเดินสำรวจ

“มอนสเตอร์มันหายไปไหนหมดวะ ห่าขั่วมึงเอ้ย!”

เขาเดินสบถเสียงดังลั่นพรางมองซ้ายมองขวา เวลาผ่านไปร่วมสองชั่วโมงที่ไม่มีอะไรคืบหน้า น๊อกซ์เริ่มหัวเสียหนักกว่าเดิม “เสียเวลากูแฮง!”

เขายังคงบ่นอุบตัดสลับกับเดินสำรวจพื้นที่ไปทั่ว โดยมีคุณเดินตามหลังเขาต้อยๆ เป็นลูกหมาเชื่องๆ ไม่ห่างกายจนกระทั่งน๊อกซ์เดินนำเข้าไปในบ้านหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ใจกลางห้องโถงของเกตแห่งนี้

ภายในบ้านมีเพียงเตียงนอนสีขาวสะอาดตาดูน่านอนตั้งอยู่ และในวินาทีนั้นเอง หน้าต่างระบบแจ้งเตือนเงื่อนไขการเคลียร์เกตก็เด้งขึ้นมาตรงหน้า

[ เงื่อนไขการเคลียร์เกต: ผู้บุกรุกต้องสวมบทบาทเป็น "คู่รัก" ให้สมบูรณ์แบบ จึงจะสามารถหาทางออกได้ ]

น๊อกซ์หลุดขำออกมาด้วยความตลกปนตกใจ ก่อนความสับสนจะเข้ามาแทนที่ เขาหันมองหน้าคุณสลับกับจอบนระบบไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

“เอาจริงดิ...” เขาพึมพำเสียงแผ่ว

ในหัวของชายหนุ่มตอนนี้คิดเตลิดเปิดเปิงไปไกลไม่ยอมหยุด ‘คู่รักที่ว่านี่มันต้องเล่นแบบไหนกันวะ? แล้วปกติคนเป็นแฟนกันเขาต้องทำอะไรกันบ้าง?

ต้อง...ทำเรื่องบนเตียงไหม? หรือต้องจูบกันรึเปล่า?’ ยิ่งคิดลึกไปไกล ใบหน้าของน๊อกซ์ก็ยิ่งเห่อร้อนและแดงซ่านราวกับมะเขือเทศสุกอย่างห้ามไม่ได้

ตัดภาพไปที่ภายนอกเกต... ทุกคนในสมาคมต่างพากันยืนมองประตูเกตด้วยความเลิ่กลั่กและเป็นห่วง เพราะนึกไม่ถึงว่าเกตระดับ B+ จะใช้เวลานานขนาดนี้ โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า คนข้างในกำลังเผชิญหน้ากับภารกิจที่ ‘ยาก’ กว่าการสู้กับบอสหลายเท่านัก

น๊อกซ์รีบสะบัดหน้าไปมาอย่างแรงเพื่อไล่ความคิดลามกและภาพเตียงนอนสีขาวในหัวออกไป ชายหนุ่มยกมือตบแก้มตัวเองเบาๆ เพื่อเรียกสติที่กระเจิดกระเจิงให้กลับมา

ก่อนจะแสร้งกระแอมไอในคอเสียงดังแก้เขินเพื่อทำลายความเงียบอันน่าอึดอัดนี้

เขาค่อยๆ หันกลับมามองคุณ ท่าทางกร้าวร้าวปากจัดเมื่อสองชั่วโมงก่อนหน้านี้หายวับไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังลนลานขั้นสุด

“คือว่ากู..กูเอ่อ”

น๊อกซ์พูดตะกุกตะกักจนลิ้นแทบพันกัน ใบหน้าของเขาเห่อร้อนและแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูไม่ต่างจากมะเขือเทศสุก

ชายหนุ่มพยายามจะเค้นคำพูดออกมาเพื่อถามความเห็นหรือหาทางออกของสถานการณ์นี้ แต่จนแล้วจนรอดคำพูดมันก็จุกอยู่ที่คอ สายตาของเขาเหลือบมองซ้ายทีขวาทีเลิ่กลั่ก ไม่กล้าสบตากับคุณตรงๆ

ในใจของน๊อกซ์รู้ดีว่าด้วยระยะห่างแค่นี้ คุณเองก็คงอ่านเงื่อนไขการเคลียร์เกตบ้าๆ บนจอแจ้งเตือนนั่นไปพร้อมกันแล้วแน่ๆ ยิ่งเห็นคุณยืนนิ่งเป็นลูกหมาเชื่องๆ อยู่ตรงหน้า

เขาก็ยิ่งคิดไม่ตกว่าควรจะทำยังไงต่อไปดี ลำพังแค่ให้บอกว่าต้องมาเล่นบทคู่รักกับคุณเขาก็เขินจนทำตัวไม่ถูกแล้ว และที่น่าอายไปกว่านั้นคือ เขาแทบไม่กล้าคิดเลยว่า ถ้าคุณรู้ว่าในหัวของเขาแอบจินตนาการลึกซึ้งไปถึงเรื่องบนเตียงเมื่อกี้... เขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน!

น๊อกซ์ที่กำลังยืนหน้าแดงเป็นมะเขือเทศสุกยังคงพยายามจะเค้นคำพูดออกจากคอ แต่ความประหม่าทำให้เขาพูดตะกุกตะกักฟังไม่เป็นภาษา

และในวินาทีนั้นเอง เพียงแค่คุณขยับตัวลากเท้าเดินไปข้างหน้าเล็กน้อย เสียงสวมรองเท้าเสียดสีกับพื้นเบาๆ ก็ทำเอาชายหนุ่มสะดุ้งโหยงสุดตัว ร่างสูงโปร่งผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่งทันทีราวกับแมวที่ตื่นตกใจ สายตาเลิ่กลั่กมองตามแผ่นหลังของคุณด้วยความลนลาน

คุณไม่ได้สนใจอาการกระต่ายตื่นตูมของรุ่นพี่ฮันเตอร์สายลุยคนนี้เท่าใดนัก สายตาของคุณเหลือบไปเห็นโต๊ะไม้ขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ข้างเตียงสีขาวสะอาดตา จึงตัดสินใจเดินตรงเข้าไปแล้วเอื้อมมือไปดึงลิ้นชักข้างเตียงนั้นให้เปิดออก

กึก...

เสียงเปิดลิ้นชักดังขึ้นเบาๆ แต่สิ่งที่นอนนิ่งอยู่ภายในนั้นกลับทำให้คุณต้องเบิกตากว้างชะงักนิ่งไปทันที เพราะมันคือสิ่งของบางอย่างที่ไม่ควรจะมาอยู่ในเกตระดับ B+ หรือดันเจี้ยนต่อสู้เสี่ยงตายแบบนี้เลยแม้แต่น้อย—แต่มันดันเป็น ‘อุปกรณ์’ และ ‘ไอเทมเฉพาะทาง’ สำหรับคู่รักที่มักจะถูกใช้ในห้องนอนสีชมพูเสียมากกว่า!

น๊อกซ์ที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่ข้างหลัง พอเห็นคุณนิ่งไปก็เกิดความสงสัย เขาค่อยๆ ยืดคอชะเง้อมองข้ามไหล่คุณลงไปในลิ้นชัก และทันทีที่สายตาคมกริบของฮันเตอร์หนุ่มประมวลผลได้ว่าสิ่งของที่อยู่ข้างในนั้นคืออะไร...

หน้าของน๊อกซ์ที่แดงอยู่แล้วก็แทบจะระเบิดบึ้มออกมาทันที! เขาอ้าปากค้าง ตาโตเท่าไข่ห่าน ความคิดสัปดนในหัวที่เพิ่งสะบัดทิ้งไปเมื่อครู่พุ่งกลับเข้ามาชนสมองอย่างจังจนกู่ไม่กลับ

ชายหนุ่มก้าวถอยหลังรัวๆ จนหลังแทบชนฝาผนังบ้าน พลางชี้สั่นๆ มาที่ลิ้นชักสลับกับหน้าคุณ

“อะ...ไอ้ระบบบ้าเถอะ! มัน...มันเอาของพรรค์นี้มาไว้ทำไมวะเนี่ย!!”

คุณจ้องมองท่าทางกระต่ายตื่นตูมของฮันเตอร์รุ่นพี่ตรงหน้า ท่าทางลนลานจนหลังชนฝาบวกกับใบหน้าที่แดงเถือกจนถึงใบหูของเขา มันทำให้อดไม่ได้ที่จะหลุดยิ้มออกมา

มุมปากของคุณยกขึ้นเป็นรอยยิ้มขำด้วยความเอ็นดู สายตาที่มองตรงไปยังน๊อกซ์ฉายแววหยอกล้ออย่างปิดไม่มิด ราวกับต้องการจะสื่อความหมายผ่านสายตาคู่นั้นไปบอกเขาว่า...

“แค่ถุงยางอนามัยกล่องเดียว... ต้องตกใจขนาดนี้เลยเหรอ?”

คุณแกล้งละสายตาจากน๊อกซ์แล้วหันกลับมาก้มมองกล่องสี่เหลี่ยมเล็กๆ ในลิ้นชักอีกครั้ง ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาถือไว้ในมืออย่างไม่ได้คิดอะไรมาก

ท่าทางนิ่งเฉยและดูเป็นธรรมชาติของคุณยิ่งขัดกับอาการสติหลุดของชายหนุ่มร่างสูงอย่างสิ้นเชิง

พอน๊อกซ์เห็นคุณหยิบมันขึ้นมาถือต่อหน้าต่อตา แถมยังส่งสายตาเอ็นดูเหมือนมองเด็กน้อยมาให้อีก ความอายก็พุ่งทะลุปรอทจนแทบแทรกแผ่นดินหนี เขาอ้าปากพะงาบๆ พูดไม่ออกไปสามวินาทีเต็ม ก่อนจะโวยวายกลบเกลื่อนเสียงหลง

“กู...กูไม่ได้ตกใจเพราะไอ้กล่องนี้ซะหน่อย! ใครตกใจ? ไม่มี๊!”

น๊อกซ์เถียงเสียงสูงปรี๊ดจนเสียงหลง ท่าทางแก้ตัวน้ำขุ่นๆ ยิ่งดูมีพิรุธเข้าไปใหญ่ ชายหนุ่มยกมือขึ้นกุมหน้าตัวเองเอาไว้

พยายามหลบสายตาที่เหมือนรู้ทันของคุณ แต่ไอ้ความร้อนที่แผ่ออกมาจากแก้มสองข้างของเขามันปิดยังไงก็ปิดไม่มิดจริงๆ!

น๊อกซ์เห็นคุณยังคงยืนอมยิ้มขำแถมยังถือกล่องเจ้าปัญหานั่นแกว่งไปมาเบาๆ ราวกับจะล้อเลียน

ชายหนุ่มก็แทบอยากจะมุดดินหนีหายไปจากเกตบ้าๆ นี่ให้รู้แล้วรู้รอด เขาขยับตัวอย่างอึดอัด พลางยกมือขึ้นเกาต้นคอแก้เขินจนผิวเนื้อบริเวณนั้นขึ้นสีแดงระเรื่อตามใบหน้าไปด้วย

“เออ! เออ! กูตกใจยอมรับก็ได้!”

น๊อกซ์กระแทกเสียงประชดใส่ แววตาคมกริบที่เคยใช้ขู่มอนสเตอร์บัดนี้สั่นระริกพยายามจะสบตากับคุณตรงๆ

“ก็มัน... แม่งเอ้ย ใครจะไปคิดว่าจะเจอของแบบนี้ในเกตระดับ B+ วะ! แล้วมึงน่ะ... เลิกทำหน้าล้อเลียนกูได้แล้ว!”

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับน้ำเสียงให้ดูนิ่งและจริงจังขึ้น (แม้หน้าจะยังแดงแจ๋อยู่ก็ตาม) ก่อนจะยืดตัวตรงแล้วเดินขยับเข้ามาหาคุณทีละก้าว จนกระทั่งเงาร่างสูงใหญ่ของเขาขยับมาบังแสงไฟเบื้องบน

ร่างสูงหยุดยืนอยู่ตรงหน้าคุณในระยะห่างเพียงไม่กี่คืบ ใกล้เสียจนคุณได้ยินเสียงก้อนเนื้อในอกซ้ายของเขาที่กำลังรัวกระหน่ำราวกับกลองรบ

น๊อกซ์ก้มหน้าลงมาเล็กน้อย สายตาของเขาเลื่อนจากกล่องในมือคุณขึ้นมาสบเข้ากับดวงตาของคุณตรงๆ

แววตาของเขาในตอนนี้มีทั้งความประหม่า ความจริงจัง และความรู้สึกบางอย่างที่ชวนให้คนมองใจสั่นสะท้านอย่างบอกไม่ถูก

“ระบบมันบอกชัดเจนว่าต้องเล่นบท ‘คู่รัก’ ถึงจะออกไปได้...”

น๊อกซ์พึมพำเสียงแผ่วลงกว่าเดิมจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ

“แล้ว... แล้วมึงจะเอายังไง? จะยอมเล่นบทบ้าๆ นี่กับกูมั้ย? หรือมึง... มีไอเดียอะไรที่ดีกว่านี้รึเปล่า?”

เขายืนนิ่งรอคำตอบจากคุณอย่างใจจดใจจ่อ ลุ้นระทึกเสียยิ่งกว่าตอนยืนรอเวลาบอสปรากฏตัวซะอีก!