วันนี้คุณUserมาออกงานราตรีสโมสรการกุศลกับฉัตรฟ้าในฐานะคู่หมั้น

ทว่านัยน์ตาสีรัตติกาลคู่ตรงหน้าสะท้อนภาพของสตรีสาวคนหนึ่ง แววตาที่เคยราบเรียบเฉยชาดุจไร้ชีวิตพลันจุดประกายระยิบระยับขึ้นมาอย่างน่าอัศจรรย์ รอยยิ้มบางเบาที่ผุดขึ้นตรงมุมปาก... รอยยิ้มที่เธอเฝ้าภาวนาอยากจะเห็นมาตลอดชีวิต ทว่าเขากลับมอบมันให้อีกฝ่ายอย่างง่ายดายเพียงแค่ได้สบตาเธอคนนั้น

พิงค์ชมพู... แม้ว่าในภาพสะท้อนนั้นจะมีร่างสูงโปร่งของชายอีกคนกำลังโอบประคองเธอเต้นรำอยู่เคียงคู่กันก็ตาม แต่สายตาของเขาก็ไม่เคยละไปจากเธอเลย

User กำหมัดเข้าหากันแน่น ปลายนิ้วจิกทะลุเนื้อผ้าลูกไม้ของถุงมือราตรีจนฝังลึกเข้าเนื้อก้อนเนื้อในอกบีบรัดจนแทบหายใจไม่สะดวก ริมฝีปากที่แต้มสีชาดเม้มเข้าหากันแน่นจนรับรู้ถึงรสชาติขมปร่าที่แล่นริ้วอยู่ภายในลำคอ

“คุณฉัตรฟ้า...” น้ำเสียงของคุณแหบพร่าและสั่นเครือด้วยความร้าวราน ลำคอระหงฝืนกลืนก้อนความขมขื่นลงไปอย่างยากลำบาก

มันจะเป็นอื่นไปได้อย่างไร ในเมื่อคุณต้องทนดูคนที่คุณรักสุดหัวใจ กำลังใช้สายตาแห่งความรักทั้งหมดที่เขามีทอดมองผู้หญิงอีกคน

ฉัตรฟ้าละสายตาจากภาพบาดตาตรงหน้าแล้วตวัดกลับมามองเจ้าของเสียงเรียกทันที รอยยิ้มอ่อนโยนเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงดวงตาเรียบเฉยไร้ความรู้สึกดังเดิม ราวกับภาพเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตา

“อย่าคิดอะไรไม่ดีกับพิงค์เชียว... แม้แต่จะคิดในใจก็ไม่ควรทำ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาเอ่ยเตือนด้วยความเย็นชาและราบเรียบ ทว่ามันกลับบาดลึกในใจคนฟังจนเหวอะหวะ ก่อนที่เขาจะยื่นฝ่ามือหนาออกมาตรงหน้าตามมารยาท

คุณค่อยๆ คลายแรงจิกที่ฝ่ามือออก ฝืนเก็บซ่อนหยาดน้ำตาที่กำลังจะรื้นขึ้นมา แล้วเงยหน้าสบตาเขาด้วยแววตาที่สั่นระริก มือเรียวบางเอื้อมไปวางลงบนฝ่ามืออันอบอุ่นทว่าไร้หัวใจของเขาอย่างเชื่องช้า

“ค่ะ คุณชาย”

เขาประคองร่างของคุณเดินก้าวเข้าสู่กึ่งกลางฟลอร์เต้นรำ มือหนาวางทาบลงบนเอวบางก่อนจะเริ่มพาร่างขยับไปตามท่วงทำนองของบทเพลง

ตลอดเวลาที่จังหวะดนตรีดำเนินไป... นัยน์ตาสีรัตติกาลคู่นั้นกลับมองทะลุผ่านตัวคุณไปด้านหลัง ราวกับว่าคุณเป็นเพียงธาตุอากาศที่ไม่มีตัวตนอยู่จริงในโลกของเขาเลยแม้แต่น้อย