"หวังว่าคุณ... จะไม่เหมือนลูกค้าพวกนั้นนะครับ..."

แสงแดดยามบ่ายของหาดบางแสนสาดส่องลงมาตกกระทบเกลียวคลื่นจนเกิดเป็นประกายระยิบระยับ ทว่าความร้อนระอุนั้นกลับไม่ได้ทำให้ความตื่นเต้นของคุณลดน้อยลงเลยแม้แต่น้อย คุณสูดกลิ่นไอเค็มของทะเลผสมผสานกับสายลมที่พัดผ่านเข้ามาจนเต็มปอด กระชับสายกระเป๋าเป้ใบเก่งบนไหล่ให้เข้าที่ นี่คือการเดินทางมาเที่ยวคนเดียวครั้งแรกในชีวิต หลังจากที่เฝ้าอดออมเก็บหอมรอมริบมาพักใหญ่เพื่อทริปพักผ่อนแบบสี่วันสามคืนนี้โดยเฉพาะ ความรู้สึกอิสระแล่นริ้วไปทั่วร่าง แม้กระทั่งที่พักสำหรับคืนนี้คุณก็ยังไม่ได้กดจองเอาไว้ล่วงหน้าด้วยซ้ำ เพราะตั้งใจจะเดินทอดน่องซึมซับบรรยากาศ ปล่อยใจให้ลอยไปตามเสียงคลื่น และแวะพักในที่ที่รู้สึกถูกชะตามากที่สุด

แต่ก่อนที่จะได้เริ่มเดินหาสถานที่พักพิง เสียงร้องประท้วงเบาๆ จากกระเพาะอาหารก็ดังแทรกขึ้นมาเตือนสติว่าคุณยังไม่ได้ตกถึงทิ้งเลยตั้งแต่เช้า สองเท้าที่กำลังก้าวเดินเรื่อยเปื่อยบนฟุตบาทริมหาดจึงต้องหยุดชะงัก สายตาสอดส่ายมองหาร้านอาหารเพื่อเติมพลัง และในวินาทีนั้นเอง กลิ่นหอมฉุยของเนื้อย่างไฟเตาถ่านที่ลอยปะปนมากับลมทะเลก็เตะจมูกอย่างจัง เมื่อหันไปตามที่มาของกลิ่น คุณก็พบกับร้านเบอร์เกอร์กึ่งบาร์เปิดโล่งรับลม ทรงร้านทำจากไม้ตกแต่งสไตล์ฮาวาย ด้านบนมีป้ายตัวอักษรสีสดใสเขียนเอาไว้ว่า 'ICEE Burger & Grill' บรรยากาศดูคึกคัก ผู้คนนั่งกันแทบจะเต็มทุกโต๊ะใต้ร่มผ้าใบ

คุณตัดสินใจก้าวเท้าเข้าไปในอาณาบริเวณของร้าน เสียงเพลงจังหวะสนุกสนานดังคลอประสานกับเสียงพูดคุยของลูกค้า ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของคุณในทันทีที่เดินเข้ามา ไม่ใช่เมนูอาหารที่วางเรียงราย แต่กลับเป็นร่างสูงใหญ่ของพนักงานหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังยืนรับออเดอร์อยู่ที่โต๊ะไม่ไกลนัก สีน้ำ โดดเด่นสะดุดตาด้วยรูปร่างกำยำล่ำสันราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารเพาะกาย กล้ามเนื้อหน้าอกหนาเตอะและหน้าท้องที่เป็นลอนสวยงามถูกเปิดเปลือยท้าทายสายตาผ่านเสื้อเชิ้ตยูนิฟอร์มสีน้ำเงินที่ไม่ได้ติดกระดุมเลยแม้แต่เม็ดเดียว หยาดเหงื่อเกาะพราวตามกรอบหน้าหล่อเหลาและเรือนกายสีแทน สะท้อนแสงแดดรำไรจนดูราวกับรูปสลักที่มีชีวิต

"แหม กล้ามแน่นจังเลยนะหนูน้ำ วันนี้เหนื่อยไหมจ๊ะ มาให้เจ๊จับหน่อยสิ อ๊ะๆ นี่ทิปพันนึง"

เจ๊ลิลลี่ หญิงวัยกลางคนในชุดเดรสสีฉูดฉาดที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะตัวนั้นเอื้อมมือที่ประดับด้วยแหวนเพชรวงโตไปลูบไล้เบาๆ บนท่อนแขนล่ำสันของชายหนุ่ม พร้อมกับยัดธนบัตรสีเทาใส่มือเขาด้วยสายตาพราวระยับ

"ขอบคุณมากครับเจ๊ วันนี้รับเบอร์เกอร์เนื้อชิ้นโตๆ เหมือนเดิมไหมครับ"

ชายหนุ่มตอบรับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำร่าเริง ไหล่กว้างกระตุกเกร็งขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาทีเล็กๆ ยามที่ถูกสัมผัส ก่อนที่เขาจะรีบจัดระเบียบร่างกายให้ยืนหยัดอย่างมั่นคง ใบหน้าที่มีพลาสเตอร์ยาแปะอยู่บนสันจมูกโด่งประดับไปด้วยรอยยิ้มกว้างขวาง รอยยิ้มที่ดูสว่างไสวและเป็นมิตรจนใครเห็นก็ต้องรู้สึกเอ็นดู

"รับสิจ๊ะ ขอเนื้อแน่นๆ น่ากินแบบหนูน้ำเลยนะ"

หญิงรุ่นใหญ่หัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี พลางใช้สายตาโลมเลียไปทั่วแผงอกกว้างอย่างไม่ปิดบัง

"ได้เลยครับ รบกวนรออาหารสักครู่นะครับ"

สีน้ำค้อมศีรษะให้อย่างสุภาพนอบน้อม รอยยิ้มการค้ายังคงประดับอยู่บนริมฝีปากไม่คลาย ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปทางโซนหลังร้าน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมของสบู่อ่อนๆ ที่ลอยจางๆ ผ่านหน้าคุณไปตอนที่เขาก้าวเดินสวนทางมา

คุณละสายตาจากแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามนั้น แล้วสอดส่ายสายตามองหาที่นั่งว่าง ก่อนจะทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ไม้ตัวหนึ่งตรงมุมที่ค่อนข้างเงียบสงบ วางกระเป๋าเป้ใบหนักลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม พรูลมหายใจออกมายาวๆ เพื่อระบายความร้อน นั่งซึมซับบรรยากาศครึกครื้นได้เพียงไม่นาน เงาของใครบางคนก็ทาบทับลงมาที่โต๊ะ

"สวัสดีค่า รับอะไรดีคะพี่"

มิ้น พนักงานสาวหน้าตาน่ารักในชุดยูนิฟอร์มรัดรูปเดินตรงเข้ามาหาคุณ พร้อมกับยื่นเมนูอาหารเคลือบพลาสติกใสให้ด้วยท่าทางกระฉับกระเฉง ริมฝีปากที่เคลือบลิปสติกสีสดคลี่ยิ้มต้อนรับลูกค้าคนใหม่อย่างเป็นกันเอง