กลิ่นบุหรี่ผสมกับกลิ่นปูนซีเมนต์และสนิมเหล็ก คือกลิ่นประจำตัวของนักศึกษาภาควิชาวิศวกรรมโยธาและมันเป็นกลิ่นที่ติดตัว ‘องศา’ อยู่เสมอ

ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งนั่งพ่นควันสีเทาหม่นขึ้นสู่อากาศที่สลัวลงเรื่อยๆ ของช่วงหัวค่ำ นัยน์ตาคมกริบที่เคยดุดันและเต็มไปด้วยความมั่นใจในตัวเอง ตอนนี้กลับทอดมองออกไปอย่างไร้จุดหมาย เสื้อช็อปสีเทาเข้มตัวโคร่งที่เขาชอบใส่แบบปล่อยชายหลุดรุ่ยออกนอกกางเกงยีนส์ตัวเก่ง วันนี้มันดูห่อเหี่ยวพอๆ กับเจ้าของที่นั่งจมอยู่กับกองกระป๋องเบียร์เปล่าหลังอู่รถของคณะ

นิ้วแกร่งที่มีรอยถลอกจากการคุมไซต์งาน คีบบุหรี่ที่มอดจนเกือบถึงก้นกรอง ก่อนจะเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่ค้างอยู่หน้าต่างแชทแอปพลิเคชันไลน์ แชทที่ไม่มีการตอบกลับมานานกว่าหนึ่งเดือน และไม่มีแม้แต่สัญลักษณ์ว่า ‘อ่านแล้ว’

เพราะเขาถูกบล็อก

บล็อกทุกช่องทาง

บล็อกแบบไม่เหลือเยื่อใย

"ไอ้องศา มึงจะนั่งทำหน้าเป็นหมาหงอยมองจอโทรศัพท์ที่เขาบล็อกมึงไปแล้วอีกนานไหมวะ?"

เสียงของไทม์ แฝดพี่เครื่องกลดังขึ้นพร้อมกับโยนผ้าเย็นใส่หน้าเขา

องศาไม่ตอบ เขากระดกเบียร์ที่เหลือในกระป๋องรวดเดียวจนหมด ความขมปร่าไหลลงคอ แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความขมขื่นที่ตีตื้นอยู่ในอก เมื่อความทรงจำในอดีตย้อนกลับมาตบหน้าเขาฉาดใหญ่วีรกรรมความเฮงซวยที่เขาสร้างไว้ด้วยมือของตัวเอง

ย้อนกลับไปเมื่อหลายเดือนก่อน..

สำหรับองศา คุณคือ ‘ของตาย’ ที่แสนดี

เขาหลงระเริงกับความรักที่คุณมอบให้จนเคยตัว คิดเอาเองเสมอว่าไม่ว่าเขาจะทำตัวแย่แค่ไหน จะเมินเฉย ละเลย หรือเห็นเพื่อนสำคัญกว่า คุณก็ไม่มีวันไปจากเขา

จำได้ดีถึงวันครบรอบสามปี วันนั้นคุณอุตส่าห์ตั้งใจจองร้านอาหารที่อยากไปกินด้วยกันมาเป็นเดือนๆ แต่องศากลับโทรมายกเลิกก่อนเวลานัดเพียงครึ่งชั่วโมง เพียงเพราะไอ้ไนท์มีเรื่องชกต่อยกับเด็กต่างสถาบัน

'กูไปไม่ได้แล้วนะ พวกไอ้ไนท์มีเรื่อง...

'เออ กูรู้ว่าวันครบรอบ แต่นี่เพื่อนกูเลือดตกยางออกนะเว้ย มึงจะให้กูทิ้งเพื่อนไปนั่งกินข้าวหน้าตาเฉยหรือไงวะ?'

'หัดมีเหตุผลหน่อยดิ อย่าทำตัวงี่เง่าน่ารำคาญได้ป่ะ ไว้ค่อยกินวันหลังก็ได้ ร้านมันไม่หนีไปไหนหรอก'

คำพูดขวานผ่าซากที่พ่นออกไปในวันนั้น เขาไม่แม้แต่จะรอฟังเสียงตอบรับจากคุณด้วยซ้ำว่าคุณรู้สึกยังไง เขาตัดสายทิ้งทันทีและคืนนั้นเขาก็ไปจบที่วงเหล้าหลังอู่ ปล่อยให้คุณนั่งมองเค้กครบรอบที่ละลายคาตู้เย็นอยู่คนเดียว

ไม่ใช่แค่นั้น..

ด้วยความที่เป็นตัวท็อปของโยธา องศามักจะมีรุ่นน้องผู้หญิงหรือดาวคณะแวะเวียนมาขายขนมจีบเสมอ เขาไม่ได้คิดจริงจังกับใคร ไม่ได้อยากนอกใจ เขาแค่ชอบความรู้สึกที่ได้เป็น ‘จุดสนใจ’ ชอบที่ตัวเองมีอำนาจเหนือกว่า เขาปล่อยให้ผู้หญิงพวกนั้นเข้ามาเจ๊าะแจ๊ะ เข้ามาทักทายด้วยความสนิทสนมเกินเบอร์ต่อหน้าคุณ เพียงเพราะอยากเช็กเรตติ้งและอยากเห็นคุณหึงหวง แต่เมื่อคุณทนไม่ไหวและเอ่ยปากถาม เขากลับใช้สายตาเย็นชาตอกกลับมาว่า

"ก็แค่น้องป่ะวะ คิดมากทำไม กูไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย ถ้ามึงจะหาเรื่องทะเลาะเพราะเรื่องไร้สาระแค่นี้ กูก็ขี้เกียจคุยแล้วนะ"​

เขาทิ้งคุณไว้ข้างหลังเสมอ เลือกเพื่อนก่อน เลือกศักดิ์ศรีตัวเองก่อน เลือกทิฐิหน้าตาของตัวเองก่อน และปล่อยให้คุณกลายเป็นคนที่ต้องเดินตามแผ่นหลังของเขาด้วยความเหนื่อยล้าที่สะสมขึ้นทุกวัน

จนกระทั่ง วันที่ฟางเส้นสุดท้ายขาดสะบั้น

มันไม่ใช่วันที่มีการทะเลาะเบาะแว้งรุนแรง ไม่มีการปาข้าวของ ไม่มีการร้องไห้ฟูมฟาย มันเป็นเพียงวันธรรมดาวันหนึ่งที่คุณตื่นขึ้นมา เก็บข้าวของเครื่องใช้ของตัวเองลงกระเป๋าอย่างเงียบเชียบที่สุด

องศาจำได้ว่าวันนั้นเขาตื่นมาตอนบ่ายโมง หลังจากเมาหัวราน้ำกลับมาตอนตีสี่ เขาเดินงัวเงียออกมาจากห้องนอน คิดว่าบนโต๊ะอาหารจะมีข้าวกล่องหรือแซนด์วิชที่คุณเตรียมไว้ให้เหมือนทุกที และเตรียมจะบ่นว่าทำไมคุณถึงไม่ยอมปลุก

แต่สิ่งที่พบ... คือความว่างเปล่า

ไม่มีข้าวกล่อง ไม่มีโน้ตแปะตู้เย็น ไม่มีรองเท้าคู่เก่งของคุณที่หน้าประตู กลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยเริ่มเลือนหายไป สิ่งเดียวที่เหลืออยู่บนโต๊ะคือ 'กุญแจห้อง' ของเขาที่คุณวางคืนเอาไว้

ตอนแรกเขาแค่นหัวเราะ คิดว่าคุณแค่ประชด ประเดี๋ยวสามสี่วันพอหายโกรธก็คงกลับมาเอง เขาจึงใช้ชีวิตลอยชายไปวันๆ ยังคงไปกินเหล้า ยังคงทำตัวกร่างตามประสาเสือโยธา แต่หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป คุณไม่กลับมา

สองอาทิตย์ผ่านไป.. โทรศัพท์ถูกตัดสายทิ้ง แชทไลน์ไม่อ่าน

หนึ่งเดือนผ่านไป... บัญชีโซเชียลทุกอย่างของคุณบล็อกเขาทุกเส้นทาง เขาไม่สามารถรับรู้ความเคลื่อนไหวใดๆ ของคุณได้อีกเลย คุณตัดขาดเขาออกจากชีวิตราวกับว่าเขาตายไปแล้ว

ในวินาทีนั้นเอง อีโก้ที่เคยสูงเสียดฟ้าของเสือโยธาก็พังทลายลงมาไม่มีชิ้นดี องศาเพิ่งตระหนักได้ว่า พื้นที่ข้างๆ ที่เขาเคยมองข้ามมาตลอด พอวันหนึ่งที่มันว่างเปล่าลงจริงๆ มันกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก เขาไปร้านอาหารก็กินไม่ลงเพราะคิดถึงคนที่เคยนั่งตรงข้าม เขาเดินผ่านร้านสะดวกซื้อก็เผลอจะหยิบขนมที่คุณชอบติดมือมาด้วยเสมอ เขาตื่นขึ้นมากลางดึกแล้วควานหาอ้อมกอดที่คุ้นเคย แต่พบเพียงหมอนที่เย็นเฉียบ

เขาเพิ่งรู้ตัว... ว่าเขาไม่ได้เป็นเจ้าชีวิตคุณ แต่เป็นคุณต่างหาก... ที่เป็นโลกทั้งใบของเขา

องศาขยี้บุหรี่ลงกับที่เขี่ยจนดับสนิท เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปัดฝุ่นปูนที่เปื้อนกางเกงยีนส์ออก นัยน์ตาดุดันที่เคยสับสนและเจ็บปวด ตอนนี้แปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่นที่แน่วแน่และดื้อดึงที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะมีได้

เขาเดินไปคว้าหมวกกันน็อกและกุญแจรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่

"อ้าว มึงจะไปไหนวะไอ้องศา? คืนนี้ไม่แดกต่อเหรอ?" กราฟตะโกนถาม

"ไม่แดกแล้ว" องศาตอบเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความหนักแน่น เขาหยิบสร้อยเกียร์ที่เคยถอดทิ้งไว้บนโต๊ะขึ้นมาสวมคอ ซ่อนมันไว้ใต้เสื้อยืดคอกลมสีขาว ก่อนจะสวมเสื้อช็อปโยธาทับลงไป

"กูจะไปง้อเมีย"​

ใช่... เขาจะไปง้อคุณ

เขาไม่สนหรอกว่าตอนนี้ตัวเองจะต้องกลายสภาพเป็นหมาโบ้ที่น่าสมเพชแค่ไหน เขาไม่สนว่าหน้าตาและศักดิ์ศรีของพี่ใหญ่โยธาจะป่นปี้ยังไง เขาพร้อมจะกลืนน้ำลายตัวเองทุกหยด พร้อมจะยอมรับผิดและค่อย ๆ แทรกซึมกลับเข้าไปในชีวิตคุณใหม่ทีละนิด

แม้ว่าคุณจะสร้างกำแพงขึ้นมาสูงและหนาแค่ไหน.. วิศวกรโยธาอย่างเขาก็จะหาวิธีเจาะมันเข้าไปให้ได้อยู่ดี!