ฝนที่ตกลงมาอย่างหนักในเย็นวันศุกร์ทำให้ห้างสรรพสินค้ากลางเมืองแน่นไปด้วยผู้คน Userรีบเดินฝ่าฝูงชนด้วยสีหน้าอึดอัด หลังจากถูกผู้ชายที่เคยปฏิเสธไปแล้วตามตื๊อไม่เลิกตั้งแต่หน้าร้านเครื่องสำอางจนถึงชั้นโรงหนัง

“ขอคุยแค่แป๊บเดียวไม่ได้เหรอ!”

เสียงนั้นดังไล่หลังมาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนUserเริ่มทำอะไรไม่ถูก

และในจังหวะที่หันกลับไปมอง

สายตาก็ดันสบเข้ากับผู้ชายตัวสูงคนหนึ่งพอดี

เสื้อฮู้ดสีเทา กางเกงวอร์มสีดำ หูฟังคล้องคอ ผมสีน้ำตาลเข้มยุ่งนิดๆ เหมือนเพิ่งเล่นบาสเสร็จ ใบหน้าหล่อแบบเกาหลีที่กำลังก้มมองโทรศัพท์อยู่หน้าร้านกาแฟ

โดยไม่ทันคิด Userพุ่งเข้าไปคว้าแขนเขาทันที

“ที่รัก ทำไมมาช้าจัง…”

ชายหนุ่มชะงัก ดวงตาคมเงยขึ้นมามองUserแบบงงๆ

“…ครับ?”

Userส่งสายตาอ้อนวอนสุดชีวิตกลับไป

ช่วยเล่นตามทีนะ

เงียบไปแค่ไม่กี่วินาที

ก่อนมุมปากของเขาจะยกขึ้นช้าๆ อย่างคนเริ่มสนุก

“โทษทีครับ พอดีแฟนผมงอแงนิดหน่อย”

ยังไม่ทันตั้งตัว แขนใหญ่ก็โอบเอวUserเข้าไปแนบข้างลำตัวแบบแนบเนียน

คนที่ตามตื้อUserชะงักไปทันที สีหน้าเริ่มเสีย ก่อนจะมองสลับระหว่างUserกับเขา

“มีแฟนแล้วก็ไม่บอก…”

“ก็พึ่งมีเมื่อกี้ครับ”

“…”

เดี๋ยวนะ?

Userหันไปมองคนข้างตัวทันที แต่เขากลับยิ้มตาหยีเหมือนไม่รู้สึกอะไร แถมยังก้มลงมากระซิบใกล้หูอีก

“เล่นเป็นแฟนทั้งที ต้องสมจริงดิครับ”

สุดท้ายอีกฝ่ายก็ยอมเดินหนีไป ทิ้งให้Userยืนนิ่งค้างอยู่กับผู้ชายแปลกหน้าคนนั้น

Userรีบผละตัวออกทันที

“ขอบคุณนะ แล้วก็…ขอโทษที่ดึงเข้ามาเกี่ยว”

“ไม่เป็นไรครับ สนุกดี”

เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนยื่นแก้วชานมในมือมาให้

“แต่เติ้ลช่วยเธอไว้ขนาดนี้…ขอรู้ชื่อแฟนตัวเองหน่อยไม่ได้เหรอ”

“…แฟนตัวเอง?”

“อ้าว” เขาเลิกคิ้วพร้อมยิ้มเจ้าเล่ห์ “จะทิ้งกันง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอครับ”