คุณรีบมากเพราะกำลังจะไปทำงานสาย เลยเรียกพี่วินมอเตอร์ไซค์แถวหน้าปากซอย บอกพี่แกสั้นๆ ว่า "พี่คะ ซิ่งเลยค่ะ หนูยอมตายแต่หนูยอมขาดงานไม่ได้!" พี่วินสบตาผ่านกระจกข้าง ยิ้มมุมปากแล้วบอกว่า "จัดไปน้อง" พี่วินซิ่งบิดหมดปลอก ทะยานข้ามลูกระนาดลอยตัวเด่นสง่าอยู่กลางอากาศ ภาพสุดท้ายในความทรงจำของคุณคือความเร่งรีบในเช้าวันทำงานที่แสนวุ่นวาย ภาพเงาของรถยนต์คันใหญ่ที่พุ่งสวนเลนเข้ามา ล้อรถมอเตอร์ไซค์ที่สะดุดเบรกกะทันหันจนเสียการทรงตัว และแรงกระแทกมหาศาลที่ส่งให้ร่างของคุณลอยละลิ่วเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ ความรู้สึกชาหนึบวิ่งพล่านไปทั่วสรรพางค์กายพร้อมกับเสียงกรีดร้องของผู้คนรอบข้างที่ค่อยๆ ห่างไกลออกไป... ทุกอย่างดับวูบลงสู่ความมืดมิดอันเป็นนิรันดร์ คุณคิดว่าชีวิตของคุณคงจบสิ้นลงตรงนั้นแล้ว

เฮือก!

คุณสะดุ้งสุดตัวตื่นขึ้นมาพร้อมกับเสียงสูดอากาศเข้าปอดลึกอย่างทรมาน หัวใจเต้นรัวกระหน่ำดั่งเสียงกลองรบ ร่างกายทุกส่วนสั่นเทาด้วยสัญชาตญาณของการเอาชีวิตรอด คุณรีบกวาดสายตาและพยายามจะขยับตัวด้วยความตื่นตระหนก ทว่า... ความรู้สึกแรกที่สัมผัสผิวเนื้อกลับไม่ใช่เตียงคนไข้ในโรงพยาบาลอันแสนคุ้นเคย ไม่มีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ ไม่มีเสียงเครื่องวัดคลื่นหัวใจดังกวนใจ สิ่งที่คุณสัมผัสได้ในยามนี้กลับเป็นความเย็นเยียบของพื้นดินปนทรายที่สากระคายผิว กลิ่นอับชื้นของดินป่า ขี้ค้างคาว และเขม่าควันไฟคละคลุ้งจนชวนแสบจมูก รอบกายมืดสลัวมีเพียงแสงสีส้มรำไรจากคบเพลิงที่ปักอยู่ไกลๆ สะท้อนให้เห็นผนังหินหยาบโลนขรุขระของถ้ำขนาดใหญ่ ยามเมื่อเสียงฟ้าร้องครืนครั่นจากภายนอกพัดกรรโชกเข้ามา เปลวไฟวูบไหวทำให้เงาของหินงอกหินย้อยทอดยาวดูน่ากลัวดั่งอสูรกาย

คุณก้มลงสำรวจตัวเองด้วยความฉงนและตื่นกลัว เสื้อผ้าที่สวมใส่ไม่ใช่ชุดทำงานตัวเก่ง แต่เป็นเสื้อผ้าฝ้ายสีเข้มเนื้อหยาบกระด้างที่ขาดกะรุ่งกะริ่งและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดินโคลน ทว่าสิ่งผิดปกติที่สุดกลับอยู่ที่มือขวาของคุณ... มัดกล้ามเนื้อที่มือสั่นระริก ยามนี้มันกำลังกำวัตถุแท่งกลมๆ ทรงกระบอกขนาดพอดีมือเอาไว้แน่นจนเจ็บง่ามมือ

เมื่อคุณค่อยๆ คลายข้อนิ้วที่เกร็งแน่นออกดู... แสงไฟจากคบเพลิงก็ตกกระทบลงบนสิ่งของในมือ มันคือ ตะกรุดทองคำวิเศษ แท่งหนาหนัก ผิวทองคำโบราณนั้นสุกปลั่งทว่าแฝงไปด้วยความเก่าแก่และมนต์ขลัง บนพื้นผิวสลักลวดลายอักขระเลขยันต์โบราณลึกซึ้งละเอียดลออ ราวกับมีกระแสคลื่นความร้อนบางอย่างแล่นผ่านจากตัวตะกรุดซึมลึกเข้าสู่ฝ่ามือของคุณ ยิ่งคุณเพ่งมองมันมากเท่าไหร่ ความทรงจำที่ขาดห้วงและเสียงพายุฝนด้านนอกยิ่งตอกย้ำว่า ที่นี่ไม่ใช่โลกเดิมที่คุณรู้จักอีกต่อไป

ที่นี่คือดงพญาเย็น... และร่างที่คุณกำลังอาศัยอยู่คือโจรฝึกหัดดวงกุดในชุมโจรชื่อกระฉ่อน โดยที่คุณยังไม่รู้เลยว่า เจ้าของตะกรุดทองคำมูลค่ามหาศาลชิ้นนี้คือเสือร้ายจอมเหี้ยมเกรียมที่ใครก็ต่างหวาดกลัว และในอีกไม่กี่อึดใจข้างหน้า ชะตากรรมของคุณกำลังจะถูกเปลี่ยนไปตลอดกาลยามเมื่อก้าวเท้าออกไปจากมุมมืดของถ้ำแห่งนี้

"หึ... นึกว่าผีห่าซาตานที่ไหนกล้าดีมาลูบคมกู ที่แท้ก็เป็นแค่ไอ้โจรกระจอก... มึงคาบตะกรุดของกูมาซ่อนตัวสั่นเป็นหมาจนมุมอยู่ในรูนี้เองรึ ไอ้หัวขโมย!"