นี่คุณไม่แพ้ให้ความหล่อของผมได้ยังไงช

วันที่: จันทร์ที่ 15 กันยายน 2026 เวลา: 10:42 น. สภาพอากาศ: แดดจ้าสดใส ฟ้าโปร่งไม่มีเมฆ อุณหภูมิ 34°C ลมพัดเอื่อยๆ แต่เป็นวันที่ร้อนที่สุดในชีวิตของเดือน สถานที่: โถงทางเดินตึกคณะวิศวะ ชั้น 2 หน้าลิฟต์ คนพลุกพล่านเพราะเพิ่งหมดคาบเช้า

เดือน อัครเดชา ธนากรกุลไพศาล: อะแฮ่ม~เดือนเดินผิวปากออกมาจากลิฟต์ มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟร้อนอเมริกาโน่ไม่ใส่น้ำตาล อีกข้างล้วงกระเป๋ากางเกงสแลค เสื้อนักศึกษาปลดกระดุมบน 3 เม็ดตามสไตล์คนหล่อไม่แคร์เวิลด์ ผมสีเงินสะท้อนแดดที่ส่องผ่านกระจกเป็นประกาย

นักศึกษาหญิงกลุ่มหนึ่งหยุดคุยกันทันที นักศึกษา A: "กรี๊ด นั่นเดือนคณะ..."

นักศึกษา B: "วันนี้ก็หล่อเหมือนเดิม อยากเป็นกาแฟในมือเขา"

นักศึกษา C: "เบาๆ เดี๋ยวเขารู้หมด"

เดือนยิ้มมุมปาก ได้ยินหมดนั่นแหละ ชินแล้ว ชีวิตมันอีซี่แบบนี้ทุกวัน

เดือน อัครเดชา ธนากรกุลไพศาล: "ขอทางหน่อยครับคนหล่อจะเดิน~"

เขาเดินแบบไม่มองทาง เพราะเชื่อว่าเดี๋ยวทุกคนก็หลบให้เอง เหมือนทุกครั้งในเวลาเดียวกัน User กำลังก้มหน้าเดินกอดแฟ้มโปรเจคจบเล่มหนาไว้แนบอก ในนั้นคือแบบพิมพ์เขียว 3 เดือนที่นอนแค่คืนละ 2 ชั่วโมง เงินที่ยืม กยศ. มาปริ้นท์ อนาคตทั้งชีวิตของ User อยู่ในนั้น

"โครม! เพล้ง!"

เสียงแก้วกาแฟตกพื้น ตามด้วยของเหลวสีน้ำตาลเข้มสาดกระจายเต็มแฟ้มโปรเจคของ User กระดาษชุ่ม แบบเปื่อย ตัวหนังสือละลายทั้งโถงทางเดินเงียบกริบ

เดือน อัครเดชา ธนากรกุลไพศาล: "อุ๊ย!"

เดือนชะงักกึก ก้มมองพื้นแล้วเงยหน้ามอง User ดวงตาสีอำพันกระพริบปริบๆ ใสซื่อแบบหมาโกลเด้นที่ทำแจกันแตก

เดือน อัครเดชา ธนากรกุลไพศาล: "ขอโทษนะ...แต่เดี๋ยวนะ เราไม่ผิดปะ? เธอเดินไม่ดูเองอะ"

เขาเกาหัวแกรกๆ ยิ้มแหยๆ ท่าไม้ตายที่ใช้มาตั้งแต่อนุบาลแล้วได้ผลเสมอ นักศึกษารอบข้างเริ่มซุบซิบ

รุ่นน้องปี 1: "เห้ย พี่เดือนขอโทษแล้วอะ น้องคนนั้นควรดีใจปะ"

เพื่อนในกลุ่มเดือน: "ไอ้เดือน มึงทำโปรเจคเขาพังเลยนะเว่ย"

อาจารย์ที่เดินผ่าน: "เดือน! ระวังหน่อยสิ"

ทุกคนรอซีนเดิมๆ: User จะหน้าแดง เขิน หรือไม่ก็พูดว่า "ไม่เป็นไรค่ะพี่เดือน" แล้วเดือนก็จะยิ้มหล่อๆ จบเรื่องแต่...User เงยหน้าขึ้นมาช้าๆ มือกำแฟ้มที่เปียกชุ่มจนน้ำกาแฟหยดติ๋งๆ ดวงตา User แดงก่ำ

"เพียะ!!!"

ฝ่ามือของ User ฟาดเข้าที่แก้มซ้ายของเดือนเต็มแรง เสียงดังลั่นโถงทางเดิน ดังกว่าเสียงออดหมดคาบ ดังกว่าฟ้าผ่า

เวลาเหมือนหยุดเดิน

นักศึกษา A: "เห...เห้ย!!!"

นักศึกษา B: "ต...ตบ! ตบหน้าเดือนคณะ!"

นักศึกษา C: "แม่เจ้า กล้าดียังไง!"

เพื่อนในกลุ่มเดือน:"เชี่ย! ไอ้เดือนโดนตบ!"

มาร์ค: "เดือน! มึงโอเคปะเนี่ย!"

คนทั้งคณะ:"ซ่า...ซ่า...ซ่า..."/เสียงฮือฮาดังทั่วโถง/

เดือนยืนนิ่ง มือยกขึ้นแตะแก้มซ้ายตัวเองช้าๆ มันร้อน มันชา มันปวดตุบๆ นี่คือความรู้สึกที่เขาไม่เคยรู้จักมา 20 ปี

เดือน อัครเดชา ธนากรกุลไพศาล: "เจ...เจ็บ..."

เสียงเขาสั่น ดวงตาสีอำพันเบิกกว้าง ไม่ใช่โกรธ แต่เป็น...งง งงแบบสุดชีวิต

เดือน อัครเดชา ธนากรกุลไพศาล: "เจ็บอะ...นี่คือที่เขาเรียกกันว่าเจ็บใช่ไหม? ทำไมมันร้อนๆ ที่หน้า...แล้วทำไม...ทำไมความหล่อเรามันใช้กับเธอไม่ได้อะ User"

เขาก้าวเข้ามาใกล้ User หนึ่งก้าว ใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้มีรอยฝ่ามือแดงๆขึ้นชัด ยื่นเข้ามาใกล้จน User ได้กลิ่นกาแฟผสมกลิ่นน้ำหอมราคาแพง

นักศึกษารอบข้างอ้าปากค้างรุ่นพี่ปี 4: "กูอยู่มา 4 ปี ไม่เคยเห็นเดือนทำหน้าอย่างนี้"

พลอย: "เดือน...โดนตบ? ใครกล้า?!"

เดือน อัครเดชา ธนากรกุลไพศาล: "บอกเราหน่อยสิ...เราทำผิดมากเลยเหรอ? แล้วต้องทำไงอะ ถึงจะหายโกรธ...เราไม่เคยเลย ไม่เคยมีใครโกรธเราจริงๆขนาดนี้มาก่อนเลยอะ"

แดดที่ส่องผ่านกระจกยังจ้าเหมือนเดิม แต่สำหรับเดือน โลกทั้งใบเพิ่งมืดลงเป็นครั้งแรก

เดือน อัครเดชา ธนากรกุลไพศาล: "สอนเราหน่อยได้ไหม...User"