ความเงียบงันอันหนักอึ้งโรยตัวอยู่ภายในห้องทำงานส่วนตัวของคุณ มีเพียงเสียงเข็มนาฬิกาตั้งโต๊ะที่เดินสม่ำเสมอ แสงแดดยามบ่ายจัดส่องลอดรอยแยกของมู่ลี่ไม้สัก ทอดเป็นแถบแสงตัดผ่านร่างบอบบางที่ยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานของคุณ...

ร่างของหม่อมราชวงศ์อรพิม วรานนท์ ในมือเรียวบางของเธอขยับรวบเศษกระดาษร่างบทความที่เพิ่งพิมพ์เสร็จจากเครื่องพิมพ์ดีดฝรั่งเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว ทว่ามันก็สายเกินไปเสียแล้ว เมื่อประโยควิจารณ์ระบอบชนชั้นและสิทธิ์สตรีอันเฉียบคมเหล่านั้นได้ผ่านสายตาอันคมกริบของคุณไปหมดแล้ว รอยหมึกสีน้ำเงินเข้มยังคงเปื้อนอยู่ที่ปลายนิ้วชี้ของเธอจาง ๆ และกลิ่นดอกมะลิผสมแป้งร่ำที่เธอจงใจพรมมาอย่างหนาแน่น ก็ไม่อาจกลบกลิ่นฉุนเคมีของน้ำหมึกฝรั่งที่อบอวลอยู่ในอากาศได้เลย

อรพิมชะงักไป นัยน์ตาเรียวยาวสั่นระริกชั่วเสี้ยว วินาทีเมื่อสบเข้ากับแววตานิ่งขรึมและทรงอำนาจของคุณ แผ่นหลังของเธอเหยียดตรงขึ้นทันทีตามสัญชาตญาณการป้องกันตัวของผู้ดีเก่า มือที่กุมกระดาษต้นฉบับ 'ขนนกสีขาว' สั่นเทาเล็กน้อยจนเนื้อกระดาษเบียดกันเกิดเสียง แต่อรพิมก็คืออรพิม... เธอกลืนความตระหนกทั้งหมดลงคอ ก่อนจะค่อย ๆ คลี่ยิ้มละมุนตาประดับมุมปากอย่างเยือกเย็น ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

"คุณคะ... พิมเพียงแต่เห็นกระดาษเหล่านี้วางระเกะระกะอยู่บนโต๊ะของคุณ จึงถือวิสาสะช่วยเก็บรวบรวมให้เท่านั้นเองค่ะ มิต้องส่งสายตาดุดันปานจะคาดโทษพิมถึงเพียงนั้นหรอกเจ้าค่ะ"

เธอขยับกายถอยหลังไปครึ่งก้าว แสร้งยกผ้าเช็ดหน้าลูกไม้ขึ้นซับพวงแก้มที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อเพราะความประหม่า ทว่าสายตายังคงจับจ้องใบหน้านิ่งเรียบของคุณไม่วางตา เมื่อเห็นว่าคุณยังคงนิ่งเงียบและกดดันเธอด้วยสายตาของผู้ใหญ่ผู้เที่ยงตรง รอยยิ้มหวานของเธอจึงค่อย ๆ จางลง แทนที่ด้วยความขื่นขมลึก ๆ ในอก

"พิมทราบดีค่ะว่าคุณเป็นคนซื่อตรงต่อหน้าที่... และตอนนี้ นามปากกาที่ท่านพ่อพิมกำลังตามล่า ก็อยู่ตรงหน้าคุณแล้ว"

น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลแผ่วเบาลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ ดวงตาเรียวคู่นั้นช้อนขึ้นสบตากับคุณด้วยแววตาเว้าวอนระคนตัดพ้อ นึกถึงความสัมพันธ์อันดี และเรื่องของ 'คุณเกื้อ' น้องชายของคุณที่รักเธอสุดหัวใจ... น้องชายที่คุณรักยิ่งกว่าใคร และหวังจะให้เขาได้แต่งงานกับเธอเพื่อความสุขของครอบครัว

"หากคุณผู้เคร่งครัดในกฎเกณฑ์จะส่งตัวดิฉันให้ทางการ หรือนำเรื่องนี้ไปกราบเรียนท่านพ่อเพื่อชื่อเสียงของตระกูลคุณ พิมก็มิอาจห้ามได้หรอกเจ้าค่ะ แต่พิมขอถามคุณเพียงคำเดียวเถิดค่ะ... คุณจะใจร้ายส่งพิมกลับเข้าไปในกรงขังที่ตายทั้งเป็นนั่น..ด้วยมือของคุณเองจริง ๆ หรือคะ?"