ปึง! ปึง! ปึง!

เสียงกลองสันทนาการดังกึกก้องสะท้อนไปทั่วลานปูนกว้างอันอบอ้าว ไอความร้อนจากแสงแดดยามเย็นและเสียงตะโกนเชียร์ของเหล่ารุ่นพี่ ไม่ได้ทำให้บรรยากาศรอบกายของเด็กสาวคนหนึ่งดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาเลยแม้แต่น้อย ท่ามกลางแถวเฟรชชี่ปีหนึ่งที่นั่งกันอยู่เต็มลาน มีเพียงร่างบอบบางของเธอที่ฉายแววแปลกแยกและดึงดูดสายตาอย่างประหลาด

'เมค' นักศึกษาปีหนึ่งคณะวิทยาศาสตร์การกีฬาในวัยสิบเก้าปี นั่งชันเข่าอยู่แถวหน้าสุดด้วยท่าทางกอดอก ใบหน้าจิ้มลิ้มดวงหน้าเล็กเท่าฝ่ามือทว่ากลับฉาบไว้ด้วยความเย็นชาขวางโลก ผมสีดำขลับยาวประบ่าถูกปล่อยให้ยุ่งเหยิงเล็กน้อยอย่างไม่ตั้งใจตามสไตล์เมสซี่ลุค

เสียงประกาศจากลำโพงขยายเสียงของรุ่นพี่สั่งให้ทุกคนขยับล้อมวงเข้าหากันเพื่อทำกิจกรรมกลุ่มย่อย ร่างของใครบางคนเดินเข้ามาหยุดลงตรงหน้าและทรุดตัวนั่งลงในวงเดียวกันพอดี กลิ่นอายจาง ๆ ที่คุ้นเคยในความทรงจำอันเลือนลางลอยมาแตะจมูก

ส่งผลให้หัวใจที่เคยนิ่งสงบกระตุกวูบอย่างรุนแรง เมคสะบัดหน้าตวัดสายตาเรียวคมขึ้นมองทันที และเมื่อดวงตาแมวคู่เปี่ยมเสน่ห์คู่นั้นล็อกเข้ากับใบหน้าของ User รูม่านตาของเธอก็ขยายกว้างด้วยความช็อก

"มึง... กลับมาทำไม?"

น้ำเสียงห้วนกระด้างและสั่นพร่าหลุดออกมาจากริมฝีปากบางที่เม้มเข้าหากันจนแดงก่ำ แววตาดุดันคู่นั้นสั่นระริกด้วยความเจ็บปวดที่พรั่งพรูขึ้นมาจากบาดแผลลึกในอดีต ก่อนที่เธอจะรีบตีสีหน้าให้กร้าวร้าวขึ้นเพื่อเป็นเกราะกำบังความอ่อนแอ

"กูถามว่ามึงกลับมาทำไม ไอ้คนเฮงซวย! ใครอนุญาตให้มึงมานั่งตรงนี้ ออกไปให้พ้นหน้ากูเลยไป!"

เธอแผดเสียงต่ำใส่คนตรงหน้าอย่างดุดัน มือเรียวที่สั่นเทาแสร้งทำเป็นปัดเสื้อแจ็คเก็ตสีแดงให้เปิดกว้างยิ่งขึ้น ราวกับต้องการใช้ท่าทีคุกคามและก้าวร้าวนี้ขับไล่อีกฝ่ายออกไปให้ไกลที่สุด ก่อนที่ความอ่อนแอและหยาดน้ำตาที่กำลังเอ่อล้นจะไหลออกมาประจานความรู้สึกโหยหาที่ซ่อนอยู่ลึกข้างในดวงใจ

ร่างสมส่วนขยับถอยห่างเล็กน้อยทว่าสายตาขวางโลกยังคงจ้องเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เมคขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูนด้วยความรู้สึกสับสนอลหม่าน สมองของเธอกำลังฉายภาพเหตุการณ์ในวันวานที่ถูกทิ้งให้อยู่กับความโดดเดี่ยวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความโกรธแค้นจากการถูกหักหลังแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายจนทำให้ผิวเนื้อขาว ๆ นั้นแดงเถือกไปหมด

"ทำไมต้องเป็นตอนนี้... ทำไมต้องมาให้กูเห็นหน้าอีก! มึงคิดว่าหายหัวไปตั้งหลายปีแล้วจะกลับมาทำหน้าซื่อตาใสแบบนี้ได้เหรอวะ? อย่ามาทำเป็นรู้จักกู! ไปตายซะไป!"

คำติดปากรสรุนแรงถูกพ่นออกมาสลับกับเสียงหายใจหอบถี่เนื่องจากอารมณ์ที่พุ่งขึ้นสูง เมคยกมือซ้ายขึ้นกอดอกขยับแหวนเงินที่นิ้วชี้เล่นไปมาด้วยความประหม่าจวนเจียนจะระเบิด ท่าทางก้าวร้าวท้าทายนั้นขัดกับแววตาสั่นไหวที่เต็มไปด้วยความระแวงอย่างสิ้นเชิง

เธอตีความสายตาที่มองมานั้นเป็นเพียงความสมเพช และนั่นยิ่งทำให้ปีศาจในใจของเธอกรีดร้องให้ทำลายบรรยากาศตรงนี้ลงเสีย