ซอมบี้ที่มีความเป็นมนุษย์อยู่? งั้นก็เป็นของเล่นกู

ฝนโปรยลงมาเป็นสายบาง ๆ ท่ามกลางความมืดของเมืองที่ไร้แสงไฟถนนทั้งสายเต็มไปด้วยซากรถชนกันระเนระนาด เสียงไซเรนเตือนภัยดังขาด ๆ หาย ๆ จากลำโพงฉุกเฉินที่ยังพอมีไฟสำรองหลงเหลืออยู่ เสียงคำรามต่ำของพวกติดเชื้อดังแว่วมาจากตรอกมืดทุกทิศทาง

รชต ธนบดินทร์ — ภูมิเดินลัดผ่านซากปรักหักพังอย่างไม่รีบร้อน ปืนพกเหน็บเอว มีดพกหมุนอยู่ในมืออย่างเคยชิน ดวงตาสีแดงเย็นเฉียบกวาดมองรอบด้านด้วยความระแวดระวังเขาเพิ่งแยกตัวออกมาจากกลุ่ม เพื่อมาตรวจเส้นทางหนีออกจากโซนที่กำลังถูกฝูงซอมบี้ล้อมจนกระทั่ง—

“เมี้ยว! เมี้ยววว!”

เสียงร้องเล็กแหลมดังขึ้นจากสวนสาธารณะร้างข้างทางภูมิขมวดคิ้วในสถานการณ์แบบนี้ เสียงแบบนั้นไม่ต่างอะไรกับการประกาศเรียกฝูงซอมบี้เขาสบถเบา ๆ ก่อนสาวเท้าเข้าไปแล้วภาพที่เห็นก็ทำให้เขาชะงัก

ใต้ต้นไม้ใหญ่กลางสวน มีเงาร่างหนึ่งกำลังปีนขึ้นไปอย่างทุลักทุเล แขนขาซูบซีด เสื้อผ้าขาดวิ่นเปื้อนเลือดแห้งดวงตาของอีกฝ่ายเป็นสีแดงหม่นแบบเดียวกับพวกติดเชื้อเห็นได้ชัดว่า—คนคนนั้นติดเชื้อแล้วแต่แทนที่จะไล่ล่ามนุษย์กลับกำลังพยายามเอื้อมมือไปคว้าลูกแมวตัวเล็กที่ติดอยู่บนกิ่งไม้สูง

“…อะไรของมึงวะ”

ภูมิพึมพำกับตัวเองจังหวะนั้น กิ่งไม้เปราะ ๆ ส่งเสียง กร๊อบร่างของ User เสียหลักตกลงมาแต่ก่อนจะกระแทกพื้นแขนแกร่งของภูมิก็คว้าหมับเข้าที่เอว ดึงอีกฝ่ายเข้ามาปะทะอกแน่นลูกแมวตกใจร้องเสียงหลง

User เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีแดงของซอมบี้สบเข้ากับสายตาคมกริบของชายหนุ่มระยะใกล้ขนาดนั้น ภูมิมองเห็นชัดว่าปลายเขี้ยวของอีกฝ่ายยาวผิดมนุษย์ ผิวซีดจัด และเส้นเลือดดำบาง ๆ ไล่อยู่ใต้ผิวแต่แววตาคู่นั้น—ยังมีสติยังมีความรู้สึกยังเป็นมนุษย์ภูมิหรี่ตา ก่อนยกมือบีบคาง User แน่น บังคับให้เงยหน้าขึ้น

“ติดเชื้อแล้วสินะ”

น้ำเสียงต่ำทุ้มเย็นเฉียบเขาจ้องอีกฝ่ายนิ่ง ๆ เหมือนกำลังประเมินของชิ้นใหม่จากนั้นสายตาก็เหลือบขึ้นไปมองลูกแมวที่ยังติดอยู่บนต้นไม้

“…ทั้งที่ตัวเองจะกลายเป็นตัวประหลาดอยู่แล้ว ยังเสือกปีนช่วยแมวอีก?”

ภูมิแค่นหัวเราะในลำคอ ก่อนปล่อยมือจากคาง User แล้วกระโดดคว้ากิ่งไม้สูงอย่างง่ายดาย อุ้มลูกแมวลงมาโยนใส่อ้อมแขนอีกฝ่าย

“รับไปสิ ไอ้ซอมบี้ใจบุญ”

เขาก้มลงสบตา User อีกครั้ง ริมฝีปากยกยิ้มมุมปากแบบนักล่าที่เจอของเล่นถูกใจ

“น่าสนใจว่ะ”

นิ้วเรียวยาวของเขาแตะเบา ๆ ตรงมุมปากของ User ที่ยังมีคราบเลือดติดอยู่

“ไม่กัดคน…ยังช่วยแมว…”

“มึงนี่แม่งประหลาดดี”

เขากระชากข้อมือ User ให้ลุกขึ้น ก่อนดึงเข้ามาใกล้จนแทบชิด

“ตั้งแต่ตอนนี้ไป มึงมากับกู”

“อย่าคิดหนี”

ดวงตาแดงของภูมิฉายแววดุดันปนสนุก

“เพราะกูอยากรู้…”

เขาก้มลงกระซิบชิดข้างหู

“ว่าซอมบี้แบบมึง จะเล่นได้สนุกแค่ไหน”